Cunda... Cunda...

<p></p><blockquote></blockquote><p></p><blockquote></blockquote><p> </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></p>Ayvalık'a biraz da düşünmek için gitmiştim oysa...<br />Ama Cunda aklımı başımdan aldı! Anımsadığımdan da güzeldi...<br /><br />Şirin adacığa ayak basar basmaz önce Taş Kahve'de nefis bir Türk kahvesi içtim, sonra sokakları adımlamaya başladım.. Yürüdüm.. yürüdüm.. yürüdüm...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cundaevi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Otantik takı ve giysiler, birbirinden ilginç objeler, süslü kumaş ve örtüler satılan standların, dükkanların arasında gezindim. Şile bezinden elbiseler, Buldan kumaşından örtüler satan yaşlı bir amcanın ısmarladığı çayı içerken, eski Cunda üzerine sohbet ettim onunla.. Aslen İstanbullu olduğunu söyleyen amca Cunda'ya öyle bağlanmıştı ki İstanbul'u düşünmek bile istemiyordu. Hatta Ayvalık'ta bile yaşayamayacağını söylediğinde şaşırdım. Cunda'ya öyle sevdalıydı ki!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_detay.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Tekneler geliyordu iskeleye durmadan..<br />Teknelerden meraklı bakışları, kimi çekingen kimi heyecanlı tavırlarıyla gezginler iniyordu. Turist demek istemedim onlara. Böyle bir yere geldiklerine göre tatların, kokuların, lezzetlerin peşinde olmalılar!<br /><br />Sahil boyunca sıralanmıştı kafeler, dondurmacılar, lokmacılar ve elbette lokantalar.. Hepsi de davetkar! Ama orada bir akşam yemeği yemeyi annemin geleceği güne erteledim. O keyif yalnız yaşanmazdı ki?<br /><br /><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_ya_danl_klar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Küçük bir mola verdiğimde düştü aklıma Ada lokması. Yiyeyim.. yok yok yemeyeyim.. kararsızlığım uzun sürmedi:) Minicik çıtır lokmalar öyle dayanılmaz görünüyordu ki! En küçük boy kaseden söyledim ve bir ağaç altına oturdum. Üzerine tarçın, hindistan cevizi ve susam ister miyim? Evet, hepsinden isterim! Sadece tarçın bile yeterli olabilirmiş aslında. En son ne zaman yemiştim kimbilir "ballı lokma tatlısı"? O mini mini lokmaları bir çırpıda yiyiverdim!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ada_lokmas_.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Ruhum güneşin altında esneyen zamana uyum sağlamış, uzun uzun tadını çıkarıyordu bu sonlu saatlerin. Tam olmak istediği yerde, olmak istediği zamanda. Ağır ağır, serum damlaları gibi akan zamanın damarlarıma doldurduğu esriklik, o ılınma, gevşeme halleri nasıl da güzeldi! Soğuk kış günlerinde burnumu atkıma saklayıp parmak uçlarıma hohlarken, refleks halinde omuzlarımı kasarken anımsamak üzere o anları cebime attım. </p><p>Ve, "mutluluk şu andan başka bir yerde değil.." diye fısıldadım kendime.</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_kafe.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></p><p>Cunda'ya ikinci ziyareti annemle yaptık.<br />Sokakları birlikte adımlayıp kedili sokağın kedilerini sevdikten sonra gün batımında deniz kıyısı lokantalarından birine oturduk. Anneme Ayvalık klasiği papalina, bana da (yani ikimize de)kabak çiçeği dolması, fava ve istifno... Tümü benim bildiğim ama annemin de tatmasını istediğim lezzetlerdi. Kocaman bir tabak da salata.. Yeter de artar! Ben bir kadeh de şarap alabilir miyim annem annem? E hadi al bakalım.. :)</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_da_yemek.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" />Tümü de güzeldi ama ben en fazla ekmeğe sürmelik kıvamdaki favaya bayıldım. Annemse kabak çiçeği dolmasını ilginç buldu, hatta bizim pazarlarımıza da sabahın erken saatlerinde kabak çiçeği geldiğini, ama dolma yapıldığını bilmediğinden hiç almadığını itiraf etti. Eh annem, tariften kolay ne var, bulurum ben sana. Tijen ablam var ya! Tamamdır, denenecektir:)</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/fava.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Benim Cundam böyleydi işte..<br />"Eninde sonunda buralı olacaksın" diye bir altyazı geçti kafamdan, dönüş yolunda.<br />Eninde sonunda, ama hemen değil...<br /><br />Ayvalık dönüşü evde geçirdiğim kısa bir zamanın ardından bu kez İstanbul yollarına düştüm. İstanbul uzun süredir görüşülemeyen dostlar, özlenen keyifler ve merak edilen lezzetlerle önce mutlu etti beni, sonra da kafamı fena karıştırdı! İstanbul'dan kalanları da bir sonraki yazıda paylaşayım.<br /><br />Bu arada yeni bir Eylül daha geliyor. Yeni bir sonbaharın kapısı aralanıyor demek...<br />Ben yarın gece yolda olacağım ve küçük kentime dönerken kocaman bir dilek tutacağım.<br />Eylül hoşgelsin diye...<br />... ve hayat gitmesi gereken yöne giderken gülümseyebileyim diye.<br /></p>

Cunda... Cunda...

Ayvalık'a biraz da düşünmek için gitmiştim oysa... Ama Cunda aklımı başımdan aldı! Anımsadığımdan da güzeldi... Şirin adacığa ayak basa...

Devamı »

Ayvalık biter mi?

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_sokak3.1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_sokak3.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Bitmez..<br />Ayvalık'a kendinizi kaptırmanız öyle kolaydır ki!<br /><br />Canınız şımarık bir tembellik içinde yemek içmek ve uyumak ister sadece... Zamanı kovalamazsınız, saatler uzadıkça uzar... başka yerlerde yakalayamadığınız günbatımları, büyük şehirlere inat Ayvalık'ta yavaş yavaş gelir. Tadını çıkarırsınız esneyen zamanın, uzayan gündüzlerin.. Kahvaltınızı yavaş yavaş yapar, sonra belki elinize aldığınız kitapla bir ağaç altında uyuklar, deniz kenarında bir kafede sabah çayınızı ya da kahvenizi içtikten sonra dar sokaklara girip saatler boyu yürür, yorulduğunuzda bir kahvede soluklanıp koruk suyu, dut şerbeti ya da limonata içersiniz... <p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/koruk_suyu.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/koruk_suyu.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Koruk suyunu annemin ninesi de yaparmış da haberim yokmuş. Neden ben bu yaşımda tanıştım o zaman? diye kızdım biraz.. Güldü annem, yaparız kızım! dedi, biz de yaparız, kolay! Koruk suyunu salatalarda ama en çok da bamya yemeğinde sevdiğimden, o ekşi tada şartlanmış damağım pek şaşmıştı ilk içtiğimde. İkincide daha çok sevdim. Bir de bol bulunsa koruk, bamyadan fırsat olsa da şerbetini yapsa annem.. Vakti de öyle çabuk geçiveriyor ki!</p><p>Uzun yürüyüşler yaptım sokaklarda.. Evlere baktım hayranlıkla, sevgiyle.. Günün birinde burada yaşamayı düşledim! Kim düşlemezdi ki..</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_sokak2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/eski_f_r_n.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Ve pazarlar...<br />Ayvalık'ın pazarını dolaşırken sebze-meyveden çok peynir çeşitliliği aldı aklımı. Neler vardı neler! Havanın sıcaklığına aldırmadan eve 1,5 kilo peynirle döndüm:) Dayanamadım o lezzetlere! Sepet peyniri, yöresel keçi peyniri ve mihaliç peyniri aldım. Sepet peyniriyle evde nefis Ayvalık tostları yaptık (sağolasın Tijen abla! kaşar peyniri de neymiş?), mihaliç peyniri satıcının tavsiyesi üzerine çoğunlukla karpuzla birlikte yendi, keçi peyniri ise benim klasik kahvaltı ve salata peynirimdir zaten... Fiyatlar çok uygundu, satıcıların sıkmayan ilgisi ve nezaketi de cabası. Ayvalık'ın insanları her yerde aynı zaten, güleryüzlü, kibar. En azından bizim karşılaştıklarımız öyleydi.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_pazar1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_pazar1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Nohut mayalı ekmekler tıpkı simit gibi satılıyordu el arabalarında. Nasıl olsa evde yapıyoruz diye almadık ama görüntülemeden de edemedim.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_nmekmek.2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_nmekmek.2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ekmek satan teyzenin yanındaki tezgahta genç bir kız çeşitli otlar satıyordu. O tarafa doğru gittiğimde annemin eğilmiş bir otu incelemekte olduğunu gördüm. O neyniş? Deniz fasulyesiymiş! Aaa ne ilginç hemen alalım! deyince güldüler. Nasıl yapıldığını kızcağız anlattı uzun uzun. Deniz börülcesi gibiymiş ama öyle hevesle anlatıyordu ki bilmiyormuş gibi yapıp dinledim:)<br /><br />Bu da yapılmışı!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/deniz_fasulyesi3.4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/deniz_fasulyesi3.4.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ben sevdim ama annem deniz börülcesini tercih ederim dedi. Kıyaslamak gerekirse evet, deniz börülcesinin lezzeti gerçekten de başka! Belki bu ot yoğurtla birlikte daha güzel olabilirdi diye düşündüm, denemek gerek.</p>Ah.. nasıl unutulur...<br />Bir de kızarmış dondurmayla tanıştım Ayvalık'ta.<br />O nasıl bir lezzet öyle?<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/k_zarm___dondurma1.7.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/k_zarm___dondurma1.7.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Kocaman bir top vanilyalı dondurma alınıyor, üzeri çıtır bir karışımla kaplanıyor ve hemencecik kızgın yağa atılıp kızartılıyor. Sonra üzerine çikolata ve meyve sosu dökülüp, fıstık ve hindistan cevizi ile acilen servis ediliyor:) Siz de beklemenizin karşılığını fazlasıyla alıyor, dış kabuğu kırıp içinden çıkan dondurmayı afiyetle kaşıklıyorsunuz. Sosuyla birlikte pek leziz birşey..<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/k_zarm___dondurma2.5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/k_zarm___dondurma2.5.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Çıtır karışımın neler içerdiğini tam çözemedim ama işin sırrı o olsa gerek. Daha önce birkaç yerde çeşitli tarifler gördüğümü anımsıyorum, yeterli cesareti toplarsam ben de evde deneyeceğim!<br /><br />Ayvalık'ta akşam saatlerinde elinizde dondurma külahı ya da bir mısır koçanıyla sahil boyunca gezinmek, güneşi batırdıktan sonra da eve (pansiyona) dönüp akşam yemeği için pratik ama lezzetli birşeyler hazırlamak da keyifli! İşte küçük kasabada akşamın güzelliği.. Başka yerde yok!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_kta_ak_am.8.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_kta_ak_am.8.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ben çoğu kez bir tabak makarna, salata ya da peynir-domates-galeta üçlüsü yanında bir kadeh şarabımla geçirdim akşamlarımı. Yaz akşamı demek biraz da bunlar demek benim için!<br />Sedirde oturup tahta masada yemek de ayrı bir keyifti...<br /><br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/yazak_amyeme_i.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Yemek sonrasında Ezginin Günlüğü,<br />"tutuşsun bahçemizde zaman<br />karışsın günler geceler..."<br />derken, ben önümdeki deftere notlar düşüyordum.. Sonrasında İlhan İrem,<br />"yürü ya seyyah-ı avare yürü" derken, ben notlar düşmeye devam ediyordum. Hemen her akşam böyle geçti..<br />Yazdım.. yazdım.. yazdım...<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_g_nbat_m_.2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_g_nbat_m_.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Cunda'yı unutmadım elbette, unutulur mu hiç?<br />Bir sonraki yazı Cunda olacak.<br /><br />Sevgili Burçak'ın yorumu anımsattı, bu sabah gazeteye bakarken tarihi görünce (işe gitmeyince tarihi unutuyor insan!) "aaa bugün yıldönümümüz" düşüncesi geçmişti aklımdan, sonra günün telaşesi içinde yine unutmuştum... Evet, bugün itibariyle Sibel'in Kahvesi 1 yaşında...<br /><br />Geçen yıl boyunca çoğunlukla Ege'den ve elbette anneciğimle paylaştığımız küçük mutfaktan lezzetleri paylaşmaya çalıştım sizinle... Başlarken düşlerimdeki Kahve'yi burada açtığımı varsaymış ve sizleri kahve içmeye çağırmıştım. Geldiniz, bazılarınız her gün aksatmadan, bazılarınız seyrek, ama geldiniz ya! Sağolun...<br /><br />Umarım içtiğiniz kahveler tam sevdiğiniz gibidir ve umarım birlikte daha çok kahveler içeriz...

Ayvalık biter mi?

Bitmez.. Ayvalık'a kendinizi kaptırmanız öyle kolaydır ki! Canınız şımarık bir tembellik içinde yemek içmek ve uyumak ister sadece... Za...

Devamı »

Tadı damakta kalan Ayvalık

<blockquote></blockquote><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/cunda_zeytindal_.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_zeytindal_.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Uzun bir kahve molası oldu...<br />Uzun bir yıllık izin oldu çünkü. Ama öyle çok ihtiyacım vardı ki...<br /><p>Tatili bitirdiğim ve ruhumun sesini daha net duymaya başladığım bugünlerde, sizleri daha fazla merakta bırakmak istemedim. Düşkent’teyim. Eylül’ü burada karşılayacağım bu yıl! Kendime yeni bir düş, belki bir umut armağan etmek istedim. Sizlere de küçük bir armağanım olacak, ama birazcık sabır... Gerçi sabrınızı bu uzun molayla yeterince zorladığımın farkındayım ama tadı damağımda kalan sevgili Ayvalık’ı paylaşacağım bu yazıyla kendimi affettireceğimi umuyorum. Klavyenin tıkırtılarını, arşivden fotoğraf seçmeyi, kelimelerimi onlarla birlikte bu sayfaya düşürmeyi özlemiştim... Güzel yorumlarınızı, ilginizi, sıcacık postalarınızı kahve molası boyunca da esirgemediğiniz için hepinize tekrar teşekkür ederim...</p><p>Kaçıp kaçıp gittim küçük kentten.<br />Önce Bodrum’a gidip Akyarlar’da, güzelim Karaincir’de kendimi billur sulara bıraktım.. İstedim ki herşeyden önce denizin, güneşin, kumun sıcağı ısıtsın ruhumu. Isıttı da! Ama bir kumsalda kendimi güneşe (o da köşe bucak gölge arayarak) ancak birkaç gün bırakabilirim ben. Aradığım orada değildi... Sadece dolunaylı iki gece vardı hep saklamak istediğim!.. Onlar için değerdi. Dolunay yükselirken yakamozların üzerinde, biz kardeşimle bomboş kumsalda oturup bir şişe kırmızıyı paylaşarak ışığın ve sevginin müziğini dinledik...<br /><br />Sonrasında sırt çantamı omuzlayıp sevgili Ayvalık’a uzandım.<br />Kendimle buluşmaya...<br />Günler boyunca, günlerin batımına dek güzel Ayvalık’ın sunduğu güzelim lezzetleri tattım, kendimi zamanın uzun uzun, esneye esneye akışına bıraktım. Gün battıktan sonra da 120 yıllık ahşap bir evin terasında, ceviz ağacının dalları altına oturup içimi dinledim... Uzun süre sustu! Ama sonunda başladık konuşmaya... Neler konuştuğumuz bize kalsın, buyrun işte, sizin de damağınızda hissetmeniz umuduyla Ayvalık lezzetleri!<br /><br />Öncelik elbette <span style="FONT-WEIGHT: bold">Güler Pastanesi</span>'nin...</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/dondurmal__lortatl_s_.14.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/dondurmal__lortatl_s_.14.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ayvalık'taki ilk günümdü.<br />Öğleyi çıtır simitle geçiştirmiş (her yerin sokak simidi güzel olmaz bilirsiniz, ama Ayvalık'ın simidi gerçekten güzel!), hafiften serin ama tatlı birşeyler yeme ihtiyacı duymaya başlamıştım. Gideyim dedim, sakızlı dondurma yiyeyim Güler'de. Ben kendimi tanıtmaya çekinerek bir köşede dondurmamı yerken, pastane sahiplerinden Murat bey içeri girip "hoşgeldiniz Sibel hanım!" deyince çok şaşırdım! Meğer Tijen ablamın parmağı varmış bu işte.. Bu sayede Murat bey ile nihayet tanışmış olduk, evet, Sibel'in Kahvesi'ni ben yazıyordum!<br /><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl_dondurma.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/sak_zl_dondurma.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Sakız meselesi üzerine yaptığımız küçük sohbetin ardından Murat bey henüz yeni şerbetlendiğini tahmin ettiğim ılık lor tatlısından ikram etti dondurmamın yanına. Dünya üzerinde asla hayır denemeyecek lezzetler vardır! Güler'in lor tatlısı onlardan biri işte, yanında mutlaka dondurma ile...<br /><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/lorlub_rek.1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/lorlub_rek.1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a></p><p><br />Güler'in bir de lorlu böreği var ki, onu sabahın erken saatlerinde, sıcakken alıp hemen çayla birlikte kahvaltıda yemek gerek. Ayvalık'ın "sabah böreği" zaten lorlu börek, hemen her simitçi camekanında görmek mümkün. Ama bilmem onlar Güler'in börekleri gibi olur mu?</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl__kurabiye1.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sak_zl__kurabiye1.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl__kurabiye2.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sak_zl__kurabiye2.jpg" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" /></a>Sakızlı kurabiye, Güler'in artık herkes tarafından bilinen klasik lezzeti.. Bu arada Murat bey benim <a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2005/08/sakzl-lorlu-kurabiye.html">tarifimi</a> de denediklerini, hatta daha çok beğendiklerini söyledi. Dediğine göre benim versiyonumun pastanede uygulanabilir olmamasının tek sebebi, lordan dolayı diğeri kadar dayanıklı olmamasıymış. "Dayanıklılığını bilemiyorum tabi, yapıldığında en hızlı tükenen kurabiye olduğu için!" dedim:) Evet, Güler'in kurabiyelerinde meğer lor yokmuş, ama ne gam? Nefis sakız kokusu ve ağızda dağılan ev kurabiyesi lezzeti var ya! Hangi pastane zeytinyağı kullanıyor kurabiyelerinde? Ayvalık'a uğrayanlar ve bunu bilenler zaten illa ki Güler'e uğrayıp önce tatlılarını yiyor, giderken de kutu kutu kurabiye alıyorlar. Günde iki kez taze kurabiye çıkıyor, sıcak sıcak almak için ya sabah erken uğramak gerek ya da öğleden sonra...<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/_ekerli_Girit_b_re_i.4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/_ekerli_Girit_b_re_i.4.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ama...<br />Ama bir de şekerli Girit böreği var ki...<br /></p>Bunu daha önce duymamıştım ya, lorlu böreğimi sardıkları kağıtta okuyunca aklımın bir köşesine kaydetmiştim. Ayvalık'taki son iki günümde yanımda olan annemle uğradığımızda yemek kısmet oldu şekerli böreği. Gerçi kalmamıştı ama Murat bey ne yaptı etti bize tattırmak için buldu getirtti! İşçilerin payı olduğunu anlayınca çok üzüldük ama Murat Bey "her gün yiyorlar, bıktılar onlar!" deyince rahatladık. Başka bir yemek söylenince çok sevinmişler:) Öyle ya, baklava börek bile her gün yenmez.. Bizse çayımızın yanında bayılarak yedik bu nefis böreği. Zeytinyağlı, içindeki tatlı loru, çıtır çıtır hamuru ve üstündeki bol pudra şekeri ile inanılmaz bir lezzet! Anneme göre lor tatlısından bile iyiymiş.. Bilmem? Ben kıyaslayamıyorum, hepsi öyle güzel ki..<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/lorlu_g_zleme.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/lorlu_g_zleme.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Sakız ve lor cenneti Ayvalık'ta, bugün hemen hemen tüm yazlık yörelerde görebileceğiniz gözlemeciler yok nedense.. Ama ben lorlu bir gözleme hayal ettim ve bulmakta zorlanmadım. Küçük dar sokaklarda yürürken çıkıverdi karşıma <span style="FONT-WEIGHT: bold">"<a href="http://www.asmalibahcem.com/">Asmalı Bahçe</a>"</span>. Amcam bir yandan layıkıyla demlenmiş mis kokulu çayını küçük çırağına dağıttırıyor, bir yandan da isteyenlere Ayvalık tostu yapıyordu. Hemen yan taraftaki bahçeden (belli ki aileden) kızlar da gözlemeleri yetiştiriyorlardı. Zeytinli tabakları da ne güzel değil mi?<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/asmal_bah_e_limonata.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/asmal_bah_e_limonata.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a> <p></p><p></p>Sıcak bir öğleden sonra, yürüyüş yaparken bir kez daha uğradım Asmalı Bahçe'ye, bu kez geçen seferden aklımda kalan limonatasından içmeye.. Ev yapımı nefis limonata yetmişbeş kuruş.. Şaşırmayın! Ayvalık'ta deniz kenarında içeceğiniz Türk kahvesine de aynı parayı ödersiniz, çay ondan da ucuz... İsterseniz günlük gazeteleri getirip masanıza bırakanlar bile olabilir!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_ktostu2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_ktostu2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ayvalık tostu dedim ya az önce, hemen her yerde yapılan ve artık herkesin bildiği bu tostun en güzelini nerede yiyebileceğimi soruşturdum. Öyle ya, ben öyle tostla filan beslenen biri değilim, bir-iki kez tadımlık yiyeceğim, iyisini yiyeyim değil mi:) En iyisi <span style="FONT-WEIGHT: bold">Avşar Büfe</span> dediler, ben de doğruca oraya gittim. Domates-peynirli, ketçap-mayonezsiz tostumu ayranla birlikte pek bir keyifle yedim. Çayla da güzel oluyor!<br /><br />Ayvalık tostunun özelliği nohut mayalı ekmekle yapılıyor olması, dolayısıyla bana çok yabancı bir lezzet değil.. Ama annemin ekmeğine göre tadı öyle farklıydı ki, başta pek inanmak istemedim. Sonradan sabah saatlerinde sokaklarda yürürken fırınlardan yükselen nohut mayası kokuları ikna etti beni. Evet, tost ekmeği özel, isterseniz fırınlardan paket halinde alıp buzluğa atarak tatil dönüşünde de kendinize kendi usulünüzce Ayvalık tostları yapmanız mümkün! Biz öyle yaptık. Tostla beslenmem mi demiştim? Eee, geçici bir dönemdi tabi... :)<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/giritleblebisi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/giritleblebisi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Bu gördüğünüz de Girit leblebisi..<br />Çıkıverdi karşıma bir amcamın tezgahında. "Sakızlı mı yoksa!" dedim heyecanla ama değilmiş.. Leblebici amca yanındaki arkadaşına "eskiden nasıl olurdu bu leblebiler bilir misin?" diyordu, "bir de şimdikilere bak". O öyle dese bile ben aldım ufak bir paket. Akşam çayımın yanında atıştırdım bu is kokulu leblebilerden. İs kokulu her lezzete bayılanlardanım ben, sevdim Girit leblebisini, ama Bergama'nın sakızlı leblebisini anmadan da edemedim! Ne güzeldi onlar, sıcakken hele...<br /><br />Uzun bir molanın ardından toparlanmak ne zormuş?<br />Paylaşmak istediğim daha o kadar çok şey var ki! Vakitler dar (şimdilik) ama sizleri daha fazla bekletmeyi de istemedim. Böyle bir "merhaba" umarım keyifli olmuştur. Yanıtlayamadığım yorumları da unutmadım! En kısa sürede hepsini yanıtlayacağım. Arayı fazla uzatmadan Cunda lezzetlerini de paylaşacağım...<br /><blockquote></blockquote>

Tadı damakta kalan Ayvalık

Uzun bir kahve molası oldu... Uzun bir yıllık izin oldu çünkü. Ama öyle çok ihtiyacım vardı ki... Tatili bitirdiğim ve ruhumun sesini daha n...

Devamı »

Etli Biber Dolması

<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4885/1691/1600/biberdolmasi_.jpg"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4885/1691/320/biberdolmasi_.jpg" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" /></span></a><span style="font-family:verdana;font-size:85%;"> </span></div><div align="justify"><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Malzemeler:</span></strong></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#660000;">1/2 kg dolmalık biber(orta boy olursa 14-15 adet), 300-350 gr hafif yağlı kıyma, 1 su bardağı pirinç, 1 adet büyükçe soğan, yarım demet maydonoz, 1 kaşık salça, tuz, karabiber, 2-3 diş sarımsak, 1-1,5 kepçe sıvı yağ, 2 adet domates, fesleğen</span></div><div align="justify"><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Yapılışı:</span></strong></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Öncelikle biberleri yıkayın ve çekirdek yataklarını çıkartın. Biberin bir kaç yerinden içine su alması için bıçakla delin. Çukur bir kaba pirincinizi koyun ve ayıkladıktan sonra yıkayın. Ardından içerisine incecik doğradığınız soğanı, maydonozu, rende sarımsağı, kıymayı, tuzu, karabiberini, fesleğeni, yağını, rendelenmiş domatesinizi, salçayı ilave edin ve güzelce yoğurun.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Hazırladığınız içi biberlerin içerisine çok olmayacak şekilde doldurun. Genişçe bir tencereye biberleri dizin ve domateslerden kestiğiniz parçalardan biberlerin ağzına yerleştirin. Tencerenin içine 2 su bardağı su ilave edin ve kısık ateşte pişirin. Ildıktan sonra yanında süzme mercimek çorbasıyla ve yoğurtla servis edebilirsiniz.</span></div><div align="justify"><br /><span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#cc0000;">Afiyet Olsun...</span></div>

Etli Biber Dolması

Malzemeler: 1/2 kg dolmalık biber(orta boy olursa 14-15 adet), 300-350 gr hafif yağlı kıyma, 1 su bardağı pirinç, 1 adet büyükçe soğan, yar...

Devamı »

Kahve molası...

<blockquote></blockquote><p><br /><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/kahvemolas??.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/kahvemolas%3F%3F.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Yaza döndü zamanın ibresi...<br />... ve yollara düşme vakti geldi yine.<br /><br />Ruhsal tadilat gerektiğinden, Sibel'in Kahvesi bir süreliğine kapalı olacak... Pencereler açılıp havalandırılacak, raflardan kitaplar indirilecek, kış boyu dinlenilen albümler rafa kaldırılacak, çantada bir günce, bir de ışığın ve sevginin müziği ile yeni yollara düşülecek...<br /><br />Arada uğrayabilirsem, kapıya bırakılan notları okuyabilirim ve belki deniz kıyılarından, yosun kokularından, demli çay kıvamındaki sabahlardan, şarabi akşamlardan kalanları not düşerim ben de...</p><p>... zamanın ibresi sonbahara dönmeden buluşabilmek dileğiyle!..<br /></p>

Kahve molası...

Yaza döndü zamanın ibresi... ... ve yollara düşme vakti geldi yine. Ruhsal tadilat gerektiğinden, Sibel'in Kahvesi bir süreliğine kapalı...

Devamı »

Yaz armağanları...

<blockquote></blockquote><p></p><blockquote></blockquote><p><br />Kendime aldığım yaz armağanları, birkaç gün önce elime ulaştı. Yepyeni bir kitap & CD kolisi! Heyecanla açıp hepsini tek tek sevdikten sonra, kitapları keyifli geniş zamanlara saklayıp albümleri dinlemekle başladım...<br /><br />... ama bahis konusu edilecek olanlar önce kitaplar:<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sbkahve.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sbkahve.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="http://www.ideefixe.com/kitap/tanim.asp?sid=Q6KK6NENFB5BJS2TQQ54">Sohbetin Bahanesi Kahve</a> bir <strong>Deniz Gürsoy</strong> kitabı. Daha önce yazarın çikolata üzerine yazdığı kitabı keyifle okumuş, diğer kitaplarını da merak etmiştim. Onlardan en çok merak ettiğim de kahveyle ilgili olanıydı elbette!<br /><br />Bu tam bir "keyif ehli" kitabı, kahveyi sohbete bahane edenler için olduğu kadar, sohbet dışındaki bazı şeyleri kahveye bahane edenler için de! Mesela iyi bir çikolata, bir dilim kek, en favori kurabiyeler (biscottiye ya da damla çikolatalı kurabiyelere karşı konulabilir mi kahve yanında?), ya da gıcır gıcır bir dergi, günün taze gazetesi kahveye bahane edilebilir pekala...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sbkahve2.1.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" />Kahve bahanesi sayılmasa bile bir fincan kahvenin çok iyi gittiği bazı durumlar vardır ki bunların en başında soğuk kış akşamları, ofis sıkıntıları, uykunun ertelenmesi gereken iş-ders zamanları ve elbette sabah ayılmaları gelir. En azından çoğunluk için! Ders çalışma zamanlarımda çoğu kez keyif almadan bolca tükettiysem de kahvenin benim uyumamı zerre kadar engellemediğini, kafeine doğal bir bağışıklığım olduğunu keşfetmem uzun sürmemişti:)<br /><br /></p><p>Kitapta kahvenin öyküsü ve tarih boyunca serüveni yanında, kahve çeşitleri, kahve ritüelleri, meraklısı için hazine değerinde bir kahve sözlüğü ve pekçok güzel kahve tarifi de var. Pekçoğu deneme listesine alınacak sanırım!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/??ay??nk??lt??rtarihi.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/%3F%3Fay%3F%3Fnk%3F%3Flt%3F%3Frtarihi.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a>Bir de çay kitabım oldu. Kahveyi çok seven çayı, çayı çok seven de kahveyi pek aramaz, nedense... Ben de aslen bir kahveciyim tabi. Hiç çay içmediğim günler vardır, içince de çok açık içerim zaten. Bu kadarı bile çayla aramın nasıl olduğunu açıklamaya yeter herhalde.. Diğer yandan çayın anımsattıklarını, çay saatlerini, çayla ilgili seramonileri severim. <a href="http://www.ideefixe.com/kitap/tanim.asp?sid=MV7UWR2VXK4M3R4ONMLZ">Çayın Kültür Tarihi</a> ise gerçek bir tiryaki olan <strong>Stephan Reimertz</strong> tarafından yazılmış. Öyle böyle bir tiryakilik değil ama! Son 30 yıldır başlıca uğraşı çay içmek olan yazar, günde 3 demlik çay içiyor, "arada başka işler de yapıyor"muş efendim... Şu sıralar da favorisi yeşil çaymış. Kitapta çay yaprağının biyografisinden başlayıp Çin ve Hindistan'daki çay seramonilerine uzanmış ki benim ilgimi de en çok bunlar çekti zaten.<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/mutfak????kmaz??.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/mutfak%3F%3F%3F%3Fkmaz%3F%3F.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="http://www.ideefixe.com/kitap/tanim.asp?sid=YA2F5IKIB7ZTKXS7MP2K">Mutfak Çıkmazı</a>, bir <strong>Tahsin Yücel</strong> romanı.. "acaba şu halimin bir çözümü var mıdır?" düşüncesiyle ne zamandır okumak istediğim bir kitaptı:)) Yemek yapma tutkusunun yaşamı nasıl alt üst edebileceğinin öyküsü bu! Benim gibi sürekli mutfağa girmek zorunda hisseden, birşeyler pişirmezse huzursuz olanların okumak isteyeceklerine eminim:) </p><p>1960 tarihli Mutfak Çıkmazı, Tahsin Yücel'in eserleri arasında gerçekten önemli bir yere sahip, sonraki eserlerini bir anlamda müjdeleyen bir kitap...<br /><br /></p><p>Albümlere geçelim.</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/eltonjohn.2.jpg"></a></p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/eltonjohn.2.jpg"></a><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/eltonjohn.2.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/eltonjohn.2.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/v_afis.0.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/v_afis.0.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/eltonjohn.2.jpg"></a><br /><strong><br /><br /><br />"Songs From The West Coast"</strong> eski bir <em>Elton John</em> albümü, ama son günlerde (gündüz saatlerinde) sürekli bu albümü dinliyorum. Bu adamın şarkılarını seviyorum..</p><p></p><p></p><p></p><p><a href="http://www.beyazperde.com/film/2327">V for Vendetta</a>'yı da ne kadar sevdiğimi yazmıştım. Çok sevdiğim filmlerin müziklerini de alırım genelde, o nedenle filmin soundtrack albümü çıkar çıkmaz sipariş verdim. Ama malesef biraz hayalkırıklığı oldu benim için... Filmin önemli sahnelerine fon olan, hatta fon olmaktan çok sahnenin bir parçası olan kimi müzikleri ve duymayı umduğum replikleri bulamadım! Eskiden daha iyi olurdu sanki bu soundtrack çalışmaları.. Neyse! </p><p>Son olarak...<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/cennet.2.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/cennet.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a>Sevecenler yeni albümlerine kavuştular. Ve eminim ki İrem bağı'ndan gelen bu son şarkıları dinlerken tanımsız duygular yaşadılar, yaşıyorlar... </p><p>Bu şarkılar beni o kadar etkiledi ki, albümü sadece geceleri dinliyor, boğazıma düğümler atan birkaç parçadan sonra (özellikle de beni alıp başka yerlere götüren dördüncü parçadan sonra) daha fazla dinleyemiyorum... Dua'sı vardır <em>İlhan İrem</em>'in, bilir misiniz.. İşte o olağanüstü güzel şarkıyı dinlerken hissettiklerinizi 10'la çarpın.. <strong>"Cennet İlahileri"</strong> böyle bir albüm, fazla söze gerek yok... </p><p></p>

Yaz armağanları...

Kendime aldığım yaz armağanları, birkaç gün önce elime ulaştı. Yepyeni bir kitap & CD kolisi! Heyecanla açıp hepsini tek tek sevdikten s...

Devamı »

Kaşarlı dilimler, pesto sosu, ve yine humus!

<blockquote></blockquote><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ka??arl??dilimler3.1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ka%3F%3Farl%3F%3Fdilimler3.1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a></p><p>Bir hafta uzun bir ara oldu farkındayım...<br />Ama gelin de bu ekvator sıcaklarında mutfağa girin!<br />Girilemedi. Akşam yemekleri galeta kemirip yoğurtlu salatalar yiyerek, öğle yemekleri yine birkaç galetayı krem peynire banarak ya da evden getirilen soğuk zeytinyağlılar tüketilerek, öğleden sonralar yağsız selanik gevreklerini <em>(valla ben yapmadım!) </em>çaya banarak geçti. Akşamları puding üstü dondurma yendi, litrelerce su ve maden suyu tüketildi... Sonuçta durduk yerde kilo verildi ve bu işe çok şaşıldı! "Daha fazla verilmese iyi olur" düşüncesi onaylandı ve zaten sıcaktan uyunamayan Pazar sabahının seherinde kalkılarak kahvaltıya birşeyler yapmak için mutfağa girildi...</p><p>Kaşarlı dilimler esasen yine bir Dr. Oetker tarifi. Ama tarafımdan hunharca değiştirilerek benim usulüme dönüştürüldü! Yağ olarak zeytinyağı kullanıldı ve miktarı azaltıldı, buna bağlı olarak un miktarı da azaltıldı ve yarıdan fazlası kepekli kullanıldı. İtiraf etmem gerekirse -sıvıyağ her zaman başarılı sonuçlar vermediği için- tarifteki margarin yerine aslında tereyağı kullanacaktım ama 200 gram tereyağını kesip tabağa koyduktan ve bir müddet onunla bakıştıktan sonra <em>bu kadar da yağ yenmez ki ama!</em> diyerek buzdolabına geri koydum (200 gram tereyağı yaklaşık 1500 kalori yapıyor, var mı yemek isteyen?) Evde yeterli tulum peyniri kalmadığını görünce de köşedeki marketten yarım yağlı kaşar aldım ve onu kullandım. Yoksa "tulumlu dilimler" olacaktı bu gördükleriniz...</p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ka%3F%3Farl%3F%3Fdilimler2.1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><p><strong>Malzemeler:<br /><em>(36 dilim)</em></strong><br /><br />- 2 su bardağı tam buğday unu<br />- 1 su bardağı beyaz un<br />- 1 paket kabartma tozu<br />- 1 tatlı kaşığı deniz tuzu<br />- 2 türk kahvesi fincanı zeytinyağı<br />- 1 adet yumurta<br />- 1 tatlı kaşığı kekik<br />- 1,5 çay bardağı yağsız süt<br /><em>Üzeri için:</em><br />- 1 adet yumurta sarısı<br />- 1 su bardağı yarım yağlı kaşar rendesi<br /><br /><strong>Yapılışı:<br /></strong><br />1. Yumurtayı kekik ile birlikte çırparak bir kenara koyun. Peyniri rendeleyip hazır edin.<br /><br />2. Tam buğday ununu tuz ve kabartma tozu ile birlikte bir kaba eleyin. Ortasını açıp zeytinyağını dökerek parmak uçlarınızla yağı una yedirin. Yumurta-kekik karışımını ve sütü ekleyin.<br /><br />3. Beyaz unu azar azar ekleyerek yoğurmaya başlayın. Hamurunuz 1 bardaktan daha az ya da fazla un alabilir. Yoğurdukça neredeyse elastik bir hamur oluyor. Güzel bir kıvama gelene dek yoğurun.<br /><br />4. Hamuru unlanmış tezgaha alarak merdane ile yarım santim kalınlığında açın, dikdörtgen ya da kare şekline getirin. Üzerine yumurta sarısı sürüp kaşar peyniri serpin. Daha sonra bir bıçakla 1'e 10 cm ebatlarında dilimlere ayırın.<br /><br />5. Hazırladığınız dilimleri yağlı kağıt serili fırın tepsisine sıralayın. Önceden 175 derece ısıttığınız fırına sürün. Benim dilimlerim 20 dk gibi bir sürede pişti, ama çabuk kızarıyorlar kontrol etmekte fayda var.</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ka%3F%3Farl%3F%3Fdilimler1.1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br />Kahvaltımızı bitirip balkonda keyif çaylarımızı içerken komşu teyzem Nazike geldi ve kaşarlı dilimlerden birkaçı ile mis kokulu organik çayımızın son bardağı ona kısmet oldu. Dilimlerin tadı hepimizin hoşuna gitti, üstlerindeki peynir rendesi kıtır kıtırdı ama dilimlerin kendisi -tabi ki zeytinyağından dolayı- fazlaca kıtır olmamıştı. Katı yağ ile yapılsa eminim çok daha kıtır ve ağızda dağılan dilimler olurlar ama bizce böyle de gayet güzellerdi!<br /><br />Bahçemizin greyfurtları son demlerinde portakal kadar tatlanmışlar. Bir süre önce hepsi toplanıp ağaç kel bırakıldı babam tarafından (e tabi, yenisini yapmak için ancak toparlanacak ağaççık), ama greyfurtlar yemekle bitmiyor -ki zaten ben bu tür meyveleri yemeyi pek sevmiyorum- o yüzden suyunu içiyorum. En üstteki kadehte görülen de işte benim C vitamini takviyem.. Alerjik bünyeler bol bol C vitamini almalıymış, yeni öğrendim...<br /><br />Kel bırakılması gereken bir diğer şey daha vardı ki, o da balkondaki kocaman fesleğen saksısıydı. Kullanmak istediğimde gidip 2-3 dal koparmak çok hoşuma gidiyordu ama artık çiçeklenmeye başlayacaktı ve acilen kullanılmazsa artık kullanılamayacaktı. Mis gibi kokusu varken ille de "kullanmamız" yani yememiz mi lazım bu bitkiyi bilmem! Ama seviyoruz işte, çok yakışıyor salataya, makarnaya, peynir-domates tabağına..<br /><br />Ne yaptım? Birkaç tencere makarnaya ve belki başka deneysel yemeklere (!) yetecek kadar pesto sosu yaptım...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/pesto.4.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br />Üzerini zeytinyağı ile kaplayıp buzdolabına koyduğunuz böyle bir kavanoz pesto sizi epey idare eder. Makarna yeme sıklığınıza da bağlı elbette. Ama saklama süresi olarak "buzdolabında birkaç ay" denebilir rahatlıkla. Ben pesto sosunu hemen tüketeceğimiz zaman orjinali gibi peynirle (parmesan değil tulum peyniri ile) hazırlıyorum ama bu kez saklama amaçlı yapacağım için peynir koymadım. Kullandığım yağ miktarını biraz artırdım ve 2 küçük kavanoz pesto elde ettim. Siz vereceğim ölçüleri kendinize uyarlayabilir, hemen ya da birkaç gün içinde tüketecekseniz peynir (parmesan, eski kaşar ya da iyi bir tulum) ekleyebilir, ceviz miktarını da azaltabilirsiniz, ben bol cevizli seviyorum. Pesto sosuna fesleğenle birlikte maydonoz ya da roka koyanlar da var, ben de bazen öyle yapıyorum ama bu kez sadece fesleğenle yaptım.</p><p><strong>Malzemeler:<br /></strong><br />- 2 demet fesleğen<br />- 2 avuç ceviz<br />- 2 yemek kaşığı dolmalık fıstık<br />- 2 türk kahvesi fincanı zeytinyağı<br />- 7 diş sarımsak<br />- 1 çay kaşığı deniz tuzu*<br /><em>* Tuzu dayanıklılık için ekledim, normalde peynirle yapılan pestoya tuz eklenmiyor.</em></p><p>Yapılışı malum, tüm malzemeyi rondoya alarak kıvamlı bir püre haline getiriyorsunuz. Ancak zeytinyağının yarısını bu esnada koyup, kalanını kıvama göre azar azar eklemek en iyisi.. Ben rondo yeterince ezmediği için sosu daha sonra tahta havanda bir müddet daha ezdim.<br /><br />Son olarak...</p><p>Dün akşama doğru sinemadan dönerken evimizin yakınlarındaki pidecinin önünden geçiyordum. Beni bir güç içeri doğru çekti ve kendimi pide siparişi verirken buldum! Nasıl oldu bilmiyorum:) Gerçi humus yapacaktım, nohutlarımı çoktan hazırlamıştım ama pide aklıma o an geliverdi işte (iyi ki geldi)! Tertemiz lokantanın ortasında pidemin yapılmasını seyrederken benden önceki müşteriye hazırlanmış olan tahinli pidenin kokusunu da içime çekiyordum. Sonra sıcacık pidemi kucakladım (havanın sıcaklığı hiç umrumda olmadı o an!) ve hoplaya zıplaya eve döndüm. Annem de pideyi görünce "ay nasıl da aklına geldiii nasıl güzel kokuyooor!" deyince iyi ki almışım diye düşündüm:)</p><p>Ve sevgili kahve dostlarımın eleştirilerini dikkate alarak, bu kez humusumu zeytinyağında çevirdiğim sumak, kimyon ve kırmızı biberle süsledim. Bakın bakalım, olmuş mu? </p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/humus_pide.3.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/humus_pide.3.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Bizce olmuştu! İşte şimdi olmuştu hatta:) "Humus budur!" dedik annemle ve pide arasına sürüp domates eşliğinde afiyetle yedik. Biz bunu daha sık yapabiliriz, yaz-kış farketmez yani diye de düşündük hatta:) Humus <a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2006/06/humus.html">tarifime </a>yorum yazan tüm kahve dostlarıma özel teşekkürlerimi iletirim... Buyurmaz mısınız?<br /></p>

Kaşarlı dilimler, pesto sosu, ve yine humus!

Bir hafta uzun bir ara oldu farkındayım... Ama gelin de bu ekvator sıcaklarında mutfağa girin! Girilemedi. Akşam yemekleri galeta kemirip yo...

Devamı »

Organik lezzetler...

<p></p><blockquote></blockquote><p></p><blockquote><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/firik.jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/firik.jpg"></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><p><br /></p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/firik.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />İstanbul'da açılan ekolojik pazarı kıskanırken bir sürprizle karşılaştım... Geçen hafta eve geldiğim bir akşam, odamda bir koli organik ürün buldum! Yine ne sipariş ettiğimi soran anneme şaşırarak "birşey istemedim ki?" dedikten sonra <a href="http://www.sadeorganik.com/">Sade</a>'nin yeni bir sürpriziyle karşılaştığımı anlayabildim. Ali Bey <a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2006/04/organik-rnler-demiken_25.html">yine</a> beni mahçup ederek daha önceki yazışmalarımızda bahsettiğimiz ve buralarda bulunmadığını söylediğim soya sütünden göndermek istemiş, pakete başka sürprizler de koymuştu. İnce bulgur, marine kuru domates, baharatlar, deniz tuzları, kabak çekirdeği, siyah çay gibi güzelliklerin yanında, en çok sevindiğim şey firik bulguru oldu!<br /><br />Daha çok Güneydoğu Anadolu mutfağında kullanılan firik, buğdayın henüz yeşilken tarlada yakılması ile elde edilen, is kokulu olmasıyla meşhur bir cins bulgur. Tencerenin dibi yansa sıyırmaya bayılan biri olarak, firik bulgurunun tütsülü tadını çok seveceğimi tahmin ediyor, denemeyi ne zamandır istiyordum. Sonunda, hem de organiğini deneyebileceğim için pek mutlu oldum ve ilk deneme için en güvenilir kaynağa, yani sevgili <a href="http://mutfaktazen.blogspot.com/">Tijen</a> ablamın kitaplarına müracaat ettim. Mutfakta Zen kitabında verdiği tarifte, firik bulgurunun tek başına ağır bir tat olduğunu, bu nedenle normal bulgurla karıştırarak pişirdiğini yazmıştı, ben de öyle yaptım. Ancak benim damak tadım daha isli bir lezzeti kaldırabileceğinden, sonraki denemelerimde firik / bulgur oranını 1'e 2 yerine 1'e 1,5 yapabileceğimi düşünüyorum, siz de denerseniz kendi damak zevkinize göre bu oranı değiştirebilirsiniz.<br /><br />Tarifteki kabuklu mercimek için, kırmızı mercimeğin kepeklisi diyebilirim sanırım:) Yani bildiğimiz mercimeğin kabuklu hali. Aynı onun gibi, sadece daha koyu renkli oluyor. Bizim pazarlarımızda bulunabildiği ve ben tercih ettiğim için annemin bazen aldığı bu mercimekten evde olduğunu görünce sevinerek pilavda kullandım, ancak normal kırmızı mercimek de kullanılabilir. Aynı şekilde, ben bulgurun da kepeklisini ve organiğini kullandım, normal bulgurla da yapılabilir. Tarifte bir de defne yaprağı vardı ama annem nohut mayalı ekmeğe kullandığı için evde her zaman bulunan defne yaprağını her ne hikmetse bulamadığım için kullanamadım. Olsaydı eminim harika bir aroma verecekti..<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/firik_sade.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><strong>FİRİKLİ PİLAV<br /></strong><br /><strong>Malzemeler:</strong> <em>(6 kişilik)</em><br /><br />- 1/2 su bardağı firik bulguru<br />- 1 su bardağı pilavlık kepekli bulgur<br />- 1/2 su bardağı kabuklu kırmızı mercimek<br />- 2 adet kuru soğan<br />- 4 diş sarımsak<br />- 3 yemek kaşığı zeytinyağı<br />- Deniz tuzu, karabiber<br />- 4 su bardağı sıcak su<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong><br /><br />1. Öncelikle bulgur, firik ve mercimeği ayıklayarak karıştırın ve güzelce yıkayın. Bir kenarda bekletin.<br /><br />2. Zeytinyağını pilav tenceresinde ısıtın, küp küp doğradığınız soğanları ve sarımsakları yağda kavurun. Karabiberi de soğanları kavurma sırasında eklerseniz yemekteki mis kokusunu daha fazla duyabilirsiniz.<br /><br />3. Tencereye suyu ve tuzu ekleyin, varsa 1 defne yaprağı da atın (daha sonra çıkarmak üzere). Su kaynadıktan sonra bulgur, firik ve mercimeği tencereye alın, kapağını kapatın. Ocağı iyice kısarak suyunu çekene kadar pişmeye bırakın.<br /><br />4. Mis kokulu pilavınızı 10 dk dinlendirdikten sonra harmanlayarak, güzel bir sebze yemeği ile birlikte servis yapabilirsiniz.<br /><br />Ben sebze yemeği olarak, sevgili <strong>Nezaket</strong>'in Açık Büfe'sinde geçenlerde paylaştığı <a href="http://acikbufe.blogspot.com/2006/06/grc-mutfandan-acapsandali.html">tarifle</a> <strong>"Acapsandali"</strong> yaptım. Gürcü mutfağından olan bu ilginç isimli harika yemeği öğrendiğim için çok da mutlu oldum, teşekkürler sevgili Nezaket, iyi ki paylaşmışsın! Patlıcandan yapılan her yemeği pek sevdiğimiz için annemle birlikte bayıldık, sıklıkla yapacağımız yaz yemekleri arasına girdi. Pilavın yanına da gerçekten yakıştı. Patlıcanseverseniz tarif için Açık Büfe'ye mutlaka uğrayın derim!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/acapsandali.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p align="center"><em>Acapsandali ve arka planda bol semizotlu & soğanlı domates salatası!</em> </p><p align="left">Pazar kahvaltısında da organik siyah çayı ilk kez demledik. Bizim evin çay "gurmesi" olan annemin yorumlarını aynen yazıyorum:<br />demlerken: <em>"vallahi nefis kokuyor..."</em><br />ilk yudumu alınca: <em>"işte çay!"<br /></em>ikinci yudumda: <em>"yıllardır arayıp da bulamadığım gerçek çay bu!"<br /></em><br />Ben hatırlamazmışım, eskiden içtiğimiz çayları hiçbir şeyle karıştırmadan doğrudan paketinden koyar demlermişiz de tüm evi çay kokusu sararmış.. Sonra çaylar bozulmuş, bir daha o kokuyu, o lezzeti bulamamışız.. Şimdi her yeni çıkan markayı belki budur umuduyla deniyormuşuz da olmuyormuş. Envai çeşit çayı harmanlayarak, tomurcuklar ekleyerek demlediğimiz çaylar bile bir türlü tam istediğimiz gibi olmuyormuş.. Kısacası biz aradığımız çayı bulmuşuz, bundan sonra başka çay içemezmişiz! Annem ince bellisiyle tam 5 bardak içtiği çayı o kadar övdü ki, greyfurt suyum bitince ben de kocaman sarı kupamı hevesle doldurdum ve gazeteleri kucaklayıp balkona çıktım. Çay gerçekten güzeldi! Ben "o eski çayları" bilmediğim için ve zaten çaya çok düşkün biri olmadığım için annemin yorumlarına fazla bir katkıda bulunamayacağım, ama gerçek çay tiryakilerine organik çayla mutlaka tanışmalarını öneririm. Marketlerin organik gıda raflarında da bulabilirsiniz. Ben geçenlerde Kipa'da gördüğümü hatırlıyorum mesela (umarım doğru hatırlıyorumdur, çünkü anneme artık başka çay içirebileceğimizi sanmam!) </p><p align="left">Geçelim bu sabahki ofis kahvaltısına!<br />Soya sütü ile nihayet tanıştık... Vejetaryen olduğumdan beri, yani 5 yıldır soya ürünlerine pek meraklı olsam da, evde kolayca üretilir ve her yerde bulunur ürünler olmadıklarından beslenme alışkanlıklarım arasına giremediler malesef. Oysa bol miktarda kaliteli bitkisel protein ve östrojen içeren bu harika besin, vejetaryenler (ya da fazla et yemeyenler) için, özellikle de kadınlar için adeta ilaç.. </p><p align="left">Herkesin bildiği ve pekçoğumuzun kullandığı soya yağı, soya sosu ve soya ununu ayrı bir tarafa alırsak, soya proteinin piyasada daha çok bulunan formu eti ve kıyması. Onlarla daha önce tanışıp çeşitli soteler ve ızgaralar denedim ama açıkçası her defasında bana eti çağrıştırdıklarından pek severek yiyemedim. Ben de pekçok vejetaryen gibi ete ve kıymaya "alternatif" arayan biri değilim sonuçta.. O yüzden bu gibi alternatif ürünlerin belki eti sağlık nedeniyle yiyemeyen ve yemek isteyenler için iyi olabileceğini düşünüyorum, ama benim için "et, kıyma" gibi isimler bile itici olabiliyor! Soya sütü ise sevimli bir isim:) </p><p align="left">Görünümü ve kıvamı süte çok benziyor, tadı ise kendine özgü ama süt yerine kullandığınızda, mesela bir kase müsliyle birlikte çok da aykırı bir tat değil. Ben bu sabah kahvaltımı işte böyle bir kase organik müsli içinde soya sütü ve bir porsiyon taze çilekle yaptım. Aslında her sabah buna benzer bir tabak hazırlıyorum kendime, bu sabahkinin farkı sadece soya sütü oldu. 1 litrelik paketi sadece müsliyle 3 gün içinde bitiremeyeceğim için belki kalanıyla tatlı yaparım diye düşünüyorum. Sütün kullanıldığı her yerde kullanılabiliyor, neden olmasın?! Süt ürünlerini de tüketmeyen bir vegan olsaydım bu tanışma sonucunda hayatım kurtuldu bile diyebilirdim:))</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/soyas%3F%3Ft%3F%3F_m%3F%3Fsli.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p>Son bir notum da organik ürünleri (tahıl ve kuru bakliyatları) saklamak konusunda olacak. Gerçi genelde minik paketlerde satıldıkları için alıp hemen kullanılabilirler ama olur da paketi açıp yarım bırakırsanız kısa bir sürede minik canlılar da onlarla tanışabilir! Bu onların naturelliğinden kaynaklanıyor tabi ki, ağzının tadını bilen sadece biz miyiz:) Daha önce annemin aldığı bir paket kepekli bulgurun bu akibete uğradığını görünce dün öğleden sonra kolları sıvadık ve yazların sıcak ve kurak geçtiği bu memlekette başka bir saklama yolu olmadığı için tüm tahıllarımızı ve bakliyatları gruplandırarak mini buzdolabına doldurduk. Güzel bir temizlik oldu, en önce pişmesi gerekenleri de bize hatırlattı. Sanırım önümüzdeki günlerde bol bol domatesli bulgur pilavları yiyeceğiz. Bol buzlu ve de tuzlu ayranla birlikte, bir de yanında salata olursa, ne şahane yaz yemeğidir!<br /><br />Düşünüyorum da.. bizim kuşak, yani 70'lerde doğanlar, çocukluklarında doğal gıdalarla beslenme şansına sahip olan son kuşaktı. Malesef tam da gelişme çağımızda yitirmeye başladık bu şansı.. Hormon, radyasyon, ne kadar yapay aroma ve katkı maddesi varsa 80'li yıllarda girmedi mi hayatımıza? Neyse ki çabuk farkettik bedenimize ve dünyaya verdiğimiz (verdirilen!) zararları, yapay yiyeceklerin cicili bicileri paketlerine pek itibar etmemeye, organik ürünleri nerede görsek ilgi göstermeye, bütçemiz elverdiğince onları tercih etmeye ve bu sayede çocukluğumuzda hatırladığımız lezzette yemekler yemeye başladık. Bundan sonra doğacak bebekler annelerinin sütünden sonra organik mamalarla tanışacaklar, gerçek meyve ve sebzelerin pürelerini yiyecekler, suyunu içecekler diye umuyorum.. Anneler bilinçlendikçe çocuklar daha sağlıklı ve mutlu büyüyecekler. </p><p>Kısacası benim umudum var, mesela birkaç yıl öncesine kadar ekolojik bir pazar düşünebilir miydik İstanbul'da? Toprak kokulu domatesleri bulmak büyük kentlerde yaşayanlar için bile imkansız değil artık. Herşey daha da iyiye gidecek, eminim ben..<br />.. toprak annemiz bize küsmedi, küsmeyecek de!<br /></p>

Organik lezzetler...

İstanbul'da açılan ekolojik pazarı kıskanırken bir sürprizle karşılaştım... Geçen hafta eve geldiğim bir akşam, odamda bir koli organik ...

Devamı »

Çaylı Kek (yumurtasız)

<p> </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/%3F%3Fayl%3F%3Fkek_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><br />Ruh yorucusu (var böyle bir tür!) insanlar tarafından fena halde yorulduktan sonra kavuşulmuş, ve evde oturup güzelce dinlenmeye KESİNKES karar verilmiş bir Pazar günü nasıl geçirilir? </p><p>Sabah makul bir saatte uyanılır.. Dinlenmekten 12 saat boyunca uyumak kastedilmemektedir! Ocağa çay koyulur, geceden hazırlanarak dinlenmeye bırakılmış krep hamuru buzdolabından çıkarılır.. O ılımaya başlarken bakkala gidilip günün gıcır gazetesi alınır, eve dönülüp krepler hazırlanır, bir yandan kayısı kıvamında yumurta haşlanır.. Anne kuş sofrayı hazırlamıştır bile, inekli seramik kupaya çay doldurulur, krepler marmelatlanır, keçi peyniri dilimlenir, bir yandan anneyle laflarken bir yandan Nur Çintay ne yazmış diye bakılır.. </p><p>İkinci kupa tv karşısındaki kanepede içilir, kanepeye gün boyu seninleyim diye müjde verilir, kanepe bundan memnun olur mu bilinemez.. Gazetede okunacak köşe kalmayınca ve ekmek pişiren anne kuşun o sırada fırınla işi bitince kalkılır, "kolay olsun, en kolayı olsun, çabucak olsun!" diyerek ilk rastlanan tariflerden biri seçilir ve kek yapılır.. Kek pişerken salondaki kanepe ve önündeki sehpa tam teşekküllü hale getirilir: Günün filmi, günün kitabı, ayraç, kalem, leblebi tabağı, limon lifli bisküviler, az sonra içilecek kahve için french press ve içinde mis kokulu filtre kahve, bilimum sırt yastıkları ve tam karşıya mevzilenmiş bir adet vantilatör. Teçhizat tamamdır! </p><p>Kek pişer, balkondan gelen mis kokular ne kadar cazip olsa da fırının yanından jet hızıyla uzaklaşılır, kek soğumaya bırakılır. Salona dönülür. Akşam saatlerinde coşup makarna pişirmeye karar verinceye kadar kalınacak olan kanepeye yerleşilir... </p><p>Söz konusu kekin tarifidir:</p><p><strong>Malzemeler:</strong><br /><br />- 1,5 çay bardağı bal<br />- 2,5 çay bardağı ılık çay<br />- 1,5 çay bardağı sıvıyağ<br />- 2 çay bardağı toz şeker<br />- 4 su bardağı un<br />- 1 tatlı kaşığı tarçın<br />- 1 paket kabartma tozu<br />- 1/2 çay kaşığı saf vanilya<br />- 1 su bardağı dövülmüş ceviz içi<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong><br /><strong></strong><br />1. Karıştırma kabına balı koyun, ılık çay ile eriyinceye kadar karıştırın. Üzerine sıvıyağı ve toz şekeri ekleyin, tekrar karıştırın. Bu aşamaları tel çırpıcı ile yapabilirsiniz, şekerin ve balın iyice erimesi yeterli.<br /><br />2. Ayrı bir kapta unu, tarçını, kabartma tozunu ve vanilyayı karıştırın. Bu karışımı sıvı karışıma birkaç seferde ekleyerek iyice yedirin. Tahta kaşık kullanabilirsiniz ya da mikserin düşük hızında sadece 2-3 dk karıştırabilirsiniz.<br /><br />3. En son cevizi ekleyin ve tabanına yağlı kağıt serdiğiniz 26 cm çapındaki kalıba (ben kelepçeli kalıp kullandım) hamuru dökün.<br /><br />4. Önceden 170 derece ısıttığınız fırında pişirin. Ben son 5 dakikasında fırını kapatarak toplam 1 saatte pişirdim. Kürdan testini unutmamakta fayda var. Son olarak pudra şekerini kekiniz neredeyse soğuduktan sonra serpin ki kek tarafından emilmesin:)<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/??ayl??kek_1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/%3F%3Fayl%3F%3Fkek_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Çabucak yaptığım bu kekin tarifini Dr. Oetker paketlerinden birinde görüp saklamışım. Ben tarifteki şeker miktarını azalttım, evde limon kalmadığını görünce limon kabuğu yerine vanilya ekledim, sıvıyağ olarak da bu kez zeytinyağı yerine keklerde kullanmayı sevdiğim soya yağını kullandım.. Diğer çaylı keklerden tek farkı yumurtasız olması. Yumurtadan hoşlanmayanlar ya da bir sebeple yiyemeyenler tarafından mutlulukla deneneceğine eminim. Süt ve yoğurt da içermiyor, yani içerdiği tek hayvansal besin bal.. Ve balın verdiği aroma gerçekten hoş. Ertesi gün iyice güzelleşiyor, yumuşacık bir kek oluyor. Sevim'in aynı akşam test edip onayladığı üzere buzlu çay eşliğinde de çok iyi gidiyor! </p><p>Annem komşudan gelip "neler yaptın seeen? ne bu kokular böyleee?" dediğinde neredeyse öğleden sonraydı ve ben soğumuş olan kekimi fotoğraflamakla meşguldüm. O ana dek tüm bunları anlatmak da, keki Kahve'ye koymak da hiç hesapta yoktu doğrusunu söylemek gerekirse! Ama kek basitliğine rağmen öyle hoş oldu ve ben bu Pazar gününden öyle keyif aldım ki işte hepsini anlatıverdim:)<br /></p>

Çaylı Kek (yumurtasız)

Ruh yorucusu (var böyle bir tür!) insanlar tarafından fena halde yorulduktan sonra kavuşulmuş, ve evde oturup güzelce dinlenmeye KESİNKES k...

Devamı »