Ballı Limonlu Muffin

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRH1xpPc0EHGlcJBcfaVNoflkdEZCA-FfX_ACPSFhoSPPIHPGN6KabGuU_8F1OgYgmrEFZ5OvXVqSKPh8z8UW4II2Ru-Yv8mIM-egE7lmh4slJwDb7Yg8nDOJivPCVzQQcsmvZwvQNsaMx/s1600-h/ballı_limonlu_muffin1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076194317661606818" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRH1xpPc0EHGlcJBcfaVNoflkdEZCA-FfX_ACPSFhoSPPIHPGN6KabGuU_8F1OgYgmrEFZ5OvXVqSKPh8z8UW4II2Ru-Yv8mIM-egE7lmh4slJwDb7Yg8nDOJivPCVzQQcsmvZwvQNsaMx/s400/ball%C4%B1_limonlu_muffin1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Sevgili Ada dünkü yorumunda "kollarımdan tutup sarsmasaydı" mutfağa girer miydim hiç bilmiyorum! Aslında yine girerdim ama siteye yazabileceğim birşey yapmalıyım düşüncem olmazdı muhtemelen.. Dün akşam epeydir yapılacaklar listemde olan muffinleri denedim ve çavdar ekmeğinden nefret etmeye başlayanların sayısı artmadan hemen yazmak istedim:)<br /><br />Bir daha bu kadar uzun ara vermeyeceğim diye söz vermek isterdim aslında.. ama bu mevsim insanı alıp götüren bir mevsim... Günbatımında askılı elbiseyle deniz kenarlarında yalın ayak yürümek, buz gibi bir karpuzun yanına tulum peyniri dilimlemek, rakı içmek, gündüzün koyu sıcağında keten perdelerin gölgelediği serin odalarda uyuklamak, patates-bira kaçamakları yapmak, ve evet.. evet.. evet.. uzun yolculuklara çıkmak istiyor insan!<br /><br />...tümü yapılacak.<br />İstanbul'un nemli sıcağından, Ege'nin zeytin kokan sıcağına da kaçılacak bir fırsatta.. Akvaryum gibi koylarda yüzülecek belki, belki bir kaptanın <em>"adaya.. Cunda'ya!"</em> çağrısına uyulup tekneye atlanacak, sakızlı dondurma yenecek, günbatımında buğulu şarap kadehleri olacak masada, deniz börülceleri, naneli salatalar, domatesli makarnalar yanında..<br />... ama bu yıl kahve molası veril(e)meyecek!<br />Çünkü yeni işimde henüz 1 yılım dolmadığı için bu yaz sadece 1 haftacık tatilim var.. Kısacası, mutfağa girebildiğim veya kaçışlardan kareler yakalayabildiğim her an, paylaşımlarımız devam edecek.<br /><br />Daha fazla düşlere dalmadan, tarife geçeyim.<br />Tarifi Doygun yulaflı un paketinde görmüştüm. Ancak daha önce de yazdığım gibi ben bu undan pek memnun kalmadım, ancak eleyerek kullanabildim. Tarifi denemek isterseniz ya benim gibi eleyin (zira elenmezse kabuklar rahatsız edici), ya da başka bir yulaflı un kullanın. Bunun dışında yoğun limon aromasıyla, limonun bala uyumuyla ve şekersiz oluşuyla oldukça hafif ve yaza uygun bir kek tarifi. Yanında buzlu çayla hiç fena olmaz...<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076194321956574130" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnzK_92EqXhr5lnY3-5-wpBbkHeIxrOS5qNeBIbsA4WYsNq91POWUGR_gqaNrCef6U-W-mvGXKk7H_-PRXgULRQp2lFNcZ_fWf9AFhlY5cuR5JBO3D9BD0ZwL0wL0RHQGB6tMqOzHCXyM7/s400/ball%C4%B1_limonlu_muffin2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><p><span style="color:#000000;"><strong>Malzemeler:</strong><br /><br />- 55 g tereyağı (ertilmiş)<br />- 5 yemek kaşığı bal<br />- 1 adet yumurta<br />- 1 su bardağı yoğurt<br />- 1 çay bardağı limon suyu<br />- 1 limonun rendelenmiş kabuğu<br />- 2 su bardağı yulaf unu<br />- 1 su bardağı beyaz un<br />- 1,5 çay kaşığı karbonat<br />- 1 yemek kaşığı hindistan cevizi<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong> </span></p><p><span style="color:#000000;">1. Tereyağını eritip bal ile karıştırın, bir kenarda bekletin.<br /><br />2. Derin bir kase içinde yumurtayı, yoğurdu, limon suyunu ve kabuklarını tel çırpıcıyla karıştırın (mikser kullanmanıza gerek yok). Bu karışıma tereyağı-bal karışımını da ekleyin. </span></p><p><span style="color:#000000;">3. Unları, karbonatı ve hindistan cevizini ayrı bir kaba eleyerek harmanlayın ve sıvı karışıma ekleyerek kaşıkla karıştırın. Koyu kıvamlı bir hamur olacak. </span></p><p><span style="color:#000000;">4. Hazırladığınız hamuru muffin kaplarına paylaştırın. Önceden ısıtılmış 190 derece fırında pişirin. Ben 15 dk sonra üzerleri kızarınca içlerinin de pişmesi için fırını kapatarak 5 dk daha fırında beklettim. </span></p><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076194326251541442" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgZR6aD_WI-4Qez0EL3ZRokCndJALS8q9xffX1uIEPVVuV4ezXdqW0uoNM8LrhkuHKXfEP2IJTmhU84j3SFGTVRbW8ATDfJwtTtlkdIfESgU3KR_pfPFvpG6G2U8xjjMPEvgESMvfpYEURj/s400/ball%C4%B1_limonlu_muffin3.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#000000;">Arayı açmamak ümidiyle diyelim:)<br />Menülerinizle birlikte hayatın yüklerini de hafifletip güzeller güzeli mevsimin tadını çıkarın!</span><br /></p>

Ballı Limonlu Muffin

Sevgili Ada dünkü yorumunda "kollarımdan tutup sarsmasaydı" mutfağa girer miydim hiç bilmiyorum! Aslında yine girerdim ama siteye ...

Devamı »

Çavdar Ekmeği

<blockquote></blockquote><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070617248056690882" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDCqW8GVWZ67G1NM1AHlZp2M5V_PaRPKdXOCLfZ0rrZxRDNJXu8TgBSlJPQxsnwhy9DQkxxGYa4RFjb5XJqgYeN-1v8roZiygDksYg_iE3xzV3PUU-m4BX4xgNTNlqjzmAR5O2F2d7rvuS/s400/%C3%A7avdar_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Kendime gelmem uzun sürdü... </span><br /><span style="color:#000000;">Hala da tam gelmiş sayılmam ama yaşamak için yemek de lazım:) Sonunda günler sonra mutfağa girdim ve birkaç şey pişirdim. Bunlardan çok sevdiğim çavdar ekmeğini paylaşmak istiyorum. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Çavdar ekmeğini seviyorum, çünkü hem kepekli ekmeğe göre çok daha lezzetli, hem de kan şekerini dengeleyici bir özelliği var. İçeriğinde B2, B6, B12 ve C vitaminleri ile demir, kalsiyum, niasin, folik asit ve çinko bulunan çavdar ekmeğinin lif içeriği de oldukça yüksek.. Yeterli lif alındığında sindirim sisteminin düzenli çalıştığı artık herkesçe biliniyor. Ama çavdar ekmeğinin faydaları bunlarla sınırlı değil.. Vücuttaki toksinleri atmaya, damar sertliğini önlemeye, kolesterolü ve yüksek tansiyonu düşürmeye yardımcı olduğu gibi, kalp krizi riskini azalttığı da biliniyor. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Ekmeğin yapımında kullandığım undan da bahsetmek istiyorum. Bu kez </span><a href="http://www.karahanun.com.tr/"><span style="color:#000000;">Karahan Un</span></a><span style="color:#000000;">'un organik çavdar ununu denedim. Firma yetkilisi Özlem Hanım'la geçenlerde bir yazışmamız olmuş, ardından da organik unlarını denemem için bir paket göndermişlerdi. Paketten çıkan unları görünce hemen denemek için sabırsızlanmıştım ama buzlukta epeyce ekmek stoğum olduğundan ertelemek zorunda kalmıştım. Daha önce ekolojik pazardan aynı markanın tam buğday ununu alıp denemiştim gerçi, yani bildiğim bir markaydı ancak bu kadar çok çeşitleri olduğunu bilmiyordum. Özellikle daha önce hiçbir yerde görmediğim organik buğday unu (beyaz un) oldukça şaşırttı beni. Bildiğimiz beyaz unlar kadar beyaz (!) değil, ancak hem rafine edilmiş hem de organik olması hamur işlerinde gönül rahatlığıyla kullanılabilmesi için yeterli.. Ben ilk olarak yaptığım bir kekte kullandım ve oldukça güzel sonuç aldım. Ekmeklik buğday ununu da ilk fırsatta deneyeceğim, muhtemelen bu haftasonunun kahvaltısı için:) </span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070617222286887074" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhHcllaj688LRf_8UwzAxTvuuUUm8RI_sEtwbZYT-Xjw-BTpYiR1kL0TUDlkbjJyYjOcQkaFcFir5QlhBOh2ffGNZGrHo-uqb3dK6scyoN73G3hs-2RrMcs9fk5QNd65z_crcpBZWmiT4LQ/s400/karahan+un.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Karahan Un'un tüm çeşitlerinin yakında büyük marketlerde bulunabileceğini ekleyip tarife geçmek istiyorum. Ekmeğin tarifi bir başka sevdiğim un markasının, Doygun'un yeni ürünü yulaflı unun paketinden.. Doğruyu söylemek gerekirse Doygun'un tam buğday ununu oldukça beğensem de yulaflı unundan memnun kalmadım. İçinde oldukça fazla miktarda kabuk vardı ve bunları farketmiş olduğum halde unu elemediğime sonradan (yaptığım çörekleri yerken) pişman oldum! Belki bir üretim hatasıdır diye düşünmek istiyorum, zira unu bu haliyle tüketmek mümkün değil.. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Yazacağım ölçülerle orta boy bir ekmek elde edilebiliyor. Kabuğu sert, içi oldukça tok bir ekmek oluyor, hani bir dilimi doyuranlardan.. Bu tür ekmekleri ve çavdarın lezzetini seviyorsanız denemenizi ve tadını daha çok alabilmek için kızartarak tüketmenizi tavsiye ederim. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><strong><span style="color:#000000;">Malzemeler:</span></strong><br /><br /><span style="color:#000000;">- 1 su bardağı ılık yağsız süt<br />- 1/2 su bardağı ılık su<br />- 3 tatlı kaşığı toz şeker<br />- 1 tatlı kaşığı deniz tuzu<br />- 1 küp yaş maya<br />- 2 yemek kaşığı zeytinyağı<br />- 1 yemek kaşığı sirke<br />- Aldığı kadar çavdar unu (yaklaşık 5 bardak) </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><strong><span style="color:#000000;">Yapılışı:</span></strong><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">1. Süt, su, şeker ve mayayı çukur bir kasede karıştırıp eritin. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">2. Yoğurma kabına 3 su bardağı un koyun, ortasını açıp kenarlarına tuzu serpin. Ortasına da mayalı karışımı boşaltın. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">3. Hamuru yoğururken zeytinyağını ve sirkeyi ekleyin. Kıvama gelinceye kadar un ekleyebilirsiniz ancak hamurun elinizden tamamen ayrılmasını beklemeyin, hafifçe ele yapışan ama sertçe bir hamur oluyor. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">4. Hamurun üzerini örtüp oda sıcaklığında 1 saat mayalandırın. Süre sonuna doğru fırınınızı 200 dereceye getirip ısıtmaya başlayın.<br /></span><br /><span style="color:#000000;">5. Mayalanan ekmeğinize şekil verip yağlı kağıt serili tepsiye alın. Üzerine bıçakla derin çizikler atabilir, dilerseniz susam, çörekotu vb. serpebilirsiniz. Isınmış fırının bir köşesine bir kase içinde kaynar su koyun ve ekmeği fırına sürün. Kabuğu iyice kızarıncaya kadar pişirin.</span><br /><br /><br /><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrq-4rzRQiCPziTfCQocZXGWpuRpW3HV4bgLkZhu2zg6jx4TGKFglaSwsEi9VNArPw_zPNDelJnEsUkitIxT_E8HgwpdheKhlN32aZG45PSLIgLq3AhjhYz20CWtM6p96MyuojuMmVzKyO/s1600-h/çavdar_1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070617235171788978" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrq-4rzRQiCPziTfCQocZXGWpuRpW3HV4bgLkZhu2zg6jx4TGKFglaSwsEi9VNArPw_zPNDelJnEsUkitIxT_E8HgwpdheKhlN32aZG45PSLIgLq3AhjhYz20CWtM6p96MyuojuMmVzKyO/s400/%C3%A7avdar_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Bu ekmeğin bana tek zararı dilimlerken elimi kesmem oldu, birkaç gün sargılı parmakla gezdim:) Aman dikkat, siz avucunuz yerine kesme tahtasını kullanın!</span></p><p></p>

Çavdar Ekmeği

Kendime gelmem uzun sürdü... Hala da tam gelmiş sayılmam ama yaşamak için yemek de lazım:) Sonunda günler sonra mutfağa girdim ve birkaç şey...

Devamı »

Sonsuzluk notalarında buluştuk...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><p><br />Konserin muhteşem açılış parçası "Dua":<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=owXmghaHhJ0">http://www.youtube.com/watch?v=owXmghaHhJ0</a><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUmOwf582-k_IMgW0CjV_N32Q4kuiS6jgyWJ8435CaZGDTpm9xRrjXjPH1qy0FItUMm7EHXgaAPA7O7-zLSfulZDkGs5UXUi7j8fITLLiVz2tuxqBS_pFU3Sukqsu4ZMMKax9FRMuC20HL/s1600-h/konser+02.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066998239893604498" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiUmOwf582-k_IMgW0CjV_N32Q4kuiS6jgyWJ8435CaZGDTpm9xRrjXjPH1qy0FItUMm7EHXgaAPA7O7-zLSfulZDkGs5UXUi7j8fITLLiVz2tuxqBS_pFU3Sukqsu4ZMMKax9FRMuC20HL/s400/konser+02.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">... hala ses tellerim acıyor, avuçlarım yanıyor, gözlerimi kapasam O'nu görüyorum, kulaklarımda hala sesi... <em>"sizi birbirinize emanet ediyorum, sakın ayrılmayın"</em> diyen sesi...</span></p><p><span style="color:#000000;">.. yıkandı ruhlarımız, arındık kuşatıldığımız dünyanın kirliliklerinden, çıktığımız bir <em>gece yolculuğu</em>nda daha, kainatın ötelerine uzandık kurduğu ışıklı köprüden.. </span></p><p><span style="color:#000000;">şarkılarına eşlik ederken <em>"öyle güzelsiniz ki.."</em> diyordu, oysa kendi güzelliğinin yansımasıydık her birimiz..<br />.. gözlerimizle buluştu, hepimizle, birer birer..<br />ve uzattı ellerini sonunda, kutsadı bizi ipeksi dokunuşuyla..<br />.. işte </span><em><span style="color:#000000;">"o anda durdu zamanlar.. öylece kaldık!"<br /></span></em><em><br /></em><span style="color:#000000;">gözyaşları tutulamadı <em>"bile bile.. bilmezcesine.."</em> derken, <em>şalamar</em>'da çığlıklar durmadı, <em>"inandığın ötelere.. ötelere.. uç yalnız uç.." </em>derken melekler korosu bir an bile susmadı..</span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066998235598637186" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGPtsV_AuBK8q7OqENb77UrLQu2n0F3B5x_7xmjJIfg2xOZuwfnXmLrceA1J0qJW_0zmrEPRevhEz0Gkj05qr6zysHaszwii9L-pYmuBWeJUm3eMsuqworqWzhu2hD4Ve9YjTBeohHIFYv/s400/%C3%B6ncesi....jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#000000;">hayır, bittiğine inanmak istemiyorum..<br />.. <em>vuslatınla bizi sevindirip</em> yüreklerimize defalarca <em>ışık ve sevgi</em> serperek, gittin mi sahiden İrem?<br /></span></p>

Sonsuzluk notalarında buluştuk...

Konserin muhteşem açılış parçası "Dua": http://www.youtube.com/watch?v=owXmghaHhJ0 ... hala ses tellerim acıyor, avuçlarım yanıyor...

Devamı »

Işığa... aşkla....

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxGXfzjgWuiI3GMhKw4PqQQBmbNXOtTwwKTmztu7JTm7OZtPasVzzbStCZ35dJMVKbI8LNYtmVLlWQ48oLYZ-9Ilo24REsaVR3yZtjVqabodUWA33TP683w0CbrfA_y43lnwOZIBCj6iex/s1600-h/ilhanirem.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062935106448571682" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjxGXfzjgWuiI3GMhKw4PqQQBmbNXOtTwwKTmztu7JTm7OZtPasVzzbStCZ35dJMVKbI8LNYtmVLlWQ48oLYZ-9Ilo24REsaVR3yZtjVqabodUWA33TP683w0CbrfA_y43lnwOZIBCj6iex/s400/ilhanirem.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">29 Eylül 2006 akşamında bir düş görmüştüm ben.. </span><br /><span style="color:#000000;">bir düşte yaşamıştım.. </span><br /><span style="color:#000000;">o düşü unutamadım. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">.. o düşten sonra ben aynı ben olmadım.. </span><br /><br /><span style="color:#000000;">.. ışıklı bir koridora çekti beni Derviş, ellerimden tutup o kocaman evrene aldı diğerleriyle beraber, büyülendim.. O'nunla aynı boyutta buluşabilmek, şarkılarını dinlerken gözlerimi kapayıp ruhumun koridorlarına, oradan da kainatın mavi ışıklı derinliklerine dalabilmekten başka birşeymiş.. Bu aşk gibi birşeymiş aslında, belki aşktan da öte birşeymiş.. </span><br /><br /><span style="color:#000000;">Ege'de bir bahar akşamı buluşacağız tekrar.. </span><br /><span style="color:#000000;">20 Mayıs 2007 akşamı...</span><br /><span style="color:#000000;">Buluşacağız ve yeniden "sağlamasını yapacağız" paylaşımlarımızın.. Yeniden büyülenecek yüreklerimiz, gözlerimize yine yaşlar dolacak.. Biz, İstanbul'dan yola çıkan bir otobüs dolusu sevecen, O'nunla İzmir'de buluşmaya gideceğiz, verilmiş bir sözü tutar gibi... </span><br /><span style="color:#000000;">.. merhaba diyeceğiz, </span><br /><span style="color:#000000;">aslında hiç hoşçakal demedik ki... </span><br /><br /><span style="color:#000000;">... yaşadıklarımız yine sadece bir konser olmayacak.. </span><br /><span style="color:#000000;">... aşk kapıları açılacak, bir kez daha..</span><br /><br /><span style="color:#000000;">"Allahım aç kapılarını..<br />Allahım aşk kapılarını!.."</span><br /><br /><span style="color:#000000;">.. ve ne olur o gece yağmurlar değil, yıldızlar yağsın üzerimize.... </span>

Işığa... aşkla....

29 Eylül 2006 akşamında bir düş görmüştüm ben.. bir düşte yaşamıştım.. o düşü unutamadım. .. o düşten sonra ben aynı ben olmadım.. .. ışıklı...

Devamı »

Siyah üzümlü, zencefilli kek

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHNhdwwz2-dgVbkS3PUEqRFVijTXj0OIwQQiiL-DMUrURjKGneun6k9Bbt2hAQN4VGDYFR8KWs1ct6BpVWS1pD-9OQzJomO8qVlLKNnPOjKdez0OEQP4UhzlBh70tTLzSZdA-Ne8ZhC8yp/s1600-h/s.üzümlü_zencefilli1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059970019941203042" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHNhdwwz2-dgVbkS3PUEqRFVijTXj0OIwQQiiL-DMUrURjKGneun6k9Bbt2hAQN4VGDYFR8KWs1ct6BpVWS1pD-9OQzJomO8qVlLKNnPOjKdez0OEQP4UhzlBh70tTLzSZdA-Ne8ZhC8yp/s400/s.%C3%BCz%C3%BCml%C3%BC_zencefilli1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Kek yapılan zamanlar -eğer bir konuk için yapmıyorsanız- moral zamanlarıdır..<br /><br />Evdeyseniz, keyfiniz biraz az şekerliyse, haftasonu gazetelerini kucaklayıp kanepeye yayıldıysanız, hele de içinizden hiçbirşey yapmak gelmiyorsa, fırında pişen kekin kokusunu duymak moral seviyenizi yükseltebilir. Tabi o keki paylaşamadığınız için bir yandan hüzünlenebilirsiniz de... Ama yine de kekiniz henüz ılıkken iki dilim kesip ilk çatalı aldığınızda, ardından mis kokan kahvenizi kocaman yudumladığınızda biraz daha iyi hissedersiniz.</span><br /><br /><span style="color:#000000;">Dün böyle biraz az şekerliydim..<br />Tüm az şekerli zamanlarımda olduğu gibi çok şekerli şeyler yemeyi özledim.. Bu keki o zaman yapmadım aslında, yapalı çok olmuştu da buzlukta kalmıştı birkaç dilim. Onları ısıttım. Tijen ablacığımın armağanı olan patlak pirinçli yeşil çaydan demledim. Annemi aradım, ağladığımı belli </span><span style="color:#000000;">etmeyerek anneler gününü kutladım. Ona yolladığım çikolataları ve biscottileri çok beğenmiş, hatta biscottileri pastaneden aldığımı zannetmiş başta. Bunları belki moral olsun diye söylemişti ama ben yine de gülümsedim. Sonra aynı gün doğumgünü olan kardeşimi aradım, Hayal bebek annesinin karnındayken kutlayacakları ilk anneler günü & doğumgününde o da ona yolladığım muffinleri çok sevmiş.. Bir müddet sonra kendimi daha iyi hissetmeye başladım, en azından akşama kadar...<br /><br />Dediğim gibi bu keki daha önce yapmıştım. Zencefilin yoğun tadını hissederek, özellikle yeşil çayla birlikte yemeyi çok sevdiğim, sağlıklı bir kek olmuştu. <em>Dr. Ender Saraç</em>'ın diyet yapanlar için verdiği bir tarifti aslında. Onun tarifleri genellikle güzel olur, yani sağlıklı ama tatsız tuzsuz birşeyle karşılaşmazsınız. Çünkü daima kuru meyvelerin, kuruyemişlerin ve baharatların tüketilmesini tavsiye eder, tariflerinde de bunlardan bolca vardır. Keki ben çok sevmiştim, diyetle hiç ilgisi olmayan bir arkadaşım da tadıp aynı şekilde beğenince tarifini paylaşma düşüncem kesinleşti. İşte buyrun hem diyet yapanlar için lezzetli ve doyurucu bir ara öğün, hem yapmayanlar için moral yükseltici bir kek tarifi...<br /></span><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq4389r1YmxuoPJH5sTaW1Ac3HqhM54uy_cubqBLzbDizIvSP8_NLDmVy2zGRFoO4v0mEMAYcyYupGqJiTpbuVJ2F7_XHTL8nhU7CMcqVIfOMVDzSgpTtTSGRDBE1w8FVHPQZv12wiJeAF/s1600-h/s.üzümlü_zencefilli3.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059970032826104962" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq4389r1YmxuoPJH5sTaW1Ac3HqhM54uy_cubqBLzbDizIvSP8_NLDmVy2zGRFoO4v0mEMAYcyYupGqJiTpbuVJ2F7_XHTL8nhU7CMcqVIfOMVDzSgpTtTSGRDBE1w8FVHPQZv12wiJeAF/s400/s.%C3%BCz%C3%BCml%C3%BC_zencefilli3.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Tarife geçmeden önce, siyah çekirdekli üzümün hem mükemmel bir antioksidan olduğunu, hem de bolca demir içerdiğini vurgulamak istiyorum. Benim aldığım doğal ürün dükkanında "Antep karası" adıyla satılıyordu bu üzümler. Ancaaaak... çekirdeklerini yemek herkesin hoşuna gitmeyebilir! Bu nedenle dileyenler çekirdeksiz kuru üzüm de kullanabilirler. Oldukça küçük (4 kişilik) bir kek oluyor, normal ebatta bir kek olsun isterseniz ölçüleri 2 katına çıkarmanız gerekebilir. Kalan dilimleri benim yaptığım gibi streç filme sarıp buzluğa atabilirsiniz, yemeden birkaç saat önce dışarı çıkartırsanız ilk günkü tazeliğinde olacaktır.<br /></span><br /><strong><span style="color:#000000;">Malzemeler:</span></strong><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">- Yarım su bardağı esmer şeker</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 adet yumurta </span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 su bardağı yağsız süt</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 su bardağı tam buğday unu</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 su bardağından az beyaz un</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 paket kabartma tozu</span><br /><span style="color:#000000;">- 6 adet doğranmış günkurusu kayısı</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 avuç çekirdekli siyah üzüm</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 avuç iri dövülmüş ceviz</span><br /><span style="color:#000000;">- 2 tatlı kaşığı toz zencefil</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 tatlı kaşığı tarçın</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 tatlı kaşığı karanfil tozu</span><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">Yapılışı:</span></strong><br /><strong><span style="color:#000000;"></span></strong><br /></strong><span style="color:#000000;">1. Yumurtayı ve esmer şekeri mikserle 5-6 dk kadar çırpın. Sütü ekleyip tekrar karıştırın. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">2. Unları, kabartma tozunu, tarçın ve zencefili ayrı bir kaba eleyin. Daha sonra bu karışımı sıvı karışıma ekleyip tahta kaşıkla karıştırın. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">3. Üzümleri, kayısıları ve cevizleri hafifçe unlayın. Daha sonra onları da hamura ekleyip karıştırın. Hamuru yağlı kağıtla kapladığınız <em>(mutlaka yağlı kağıt kullanın, kekte yağ olmadığı için meyveler dibe çökerse çıkarmanız zorlaşır)</em> küçük bir kek kalıbına dökün. Ben küçük boy dikdörtgen kek kalıbı kullandım. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">4. Önceden 160 derece ısıtılmış fırında yaklaşık 25 dk pişirin. </span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059970024236170354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEB0RGUaHpz1aBnkHWwqNRw7bFSq4OUaAhtnE9peviGO2Ji_YHfwroxruOfNSQ0AbGlFC7JyXu17Jd18VDvZUmjc0Oj2VJFdCLD-faWHTkfpEbjLOiIn9JkTuPN5ZJka1KZ9TCbDmdli13/s400/s.%C3%BCz%C3%BCml%C3%BC_zencefilli2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><span style="color:#000000;"><br />Ben gerek duymadım ama dilerseniz tarifte önerildiği gibi keki fırından alınca üzerine inceltilmiş esmer şeker ve tarçın karışımı serpebilirsiniz...<br /></span>

Siyah üzümlü, zencefilli kek

Kek yapılan zamanlar -eğer bir konuk için yapmıyorsanız- moral zamanlarıdır.. Evdeyseniz, keyfiniz biraz az şekerliyse, haftasonu gazeteleri...

Devamı »

Toprak Tencere yayında...

<span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-family:verdana;">Artık sizlerle yeni sitemde buluşmak isterin. Buraya herhangi bir güncelleme yapılmamaktadır. Aynı zamanda burdaki tüm tarifler yeni sitemde mevcuttur.</span></strong> </span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><a href="http://www.topraktencere.com"><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><strong>Yeni siteme gitmek için buraya tıklayınız...</strong></span></a>

Toprak Tencere yayında...

Artık sizlerle yeni sitemde buluşmak isterin. Buraya herhangi bir güncelleme yapılmamaktadır. Aynı zamanda burdaki tüm tarifler yeni sitemde...

Devamı »

Kahvaltı keyfi iyi gelir...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRrTsoampQiQ1hZv9pnyzdUkNlnWfG0Txd7NM3tLhbq5KL63maZPZM3jkuc2vz3w-OiQ_vq4VrnRrh17mstImjF1f0czomo7W4LteiLCWw8gBaPeTxwVZtDOxm6Vdm9mdAP6SdUDpBVSmG/s1600-h/akıtma_1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060275984821435538" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiRrTsoampQiQ1hZv9pnyzdUkNlnWfG0Txd7NM3tLhbq5KL63maZPZM3jkuc2vz3w-OiQ_vq4VrnRrh17mstImjF1f0czomo7W4LteiLCWw8gBaPeTxwVZtDOxm6Vdm9mdAP6SdUDpBVSmG/s400/ak%C4%B1tma_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Zaman zaman mutfağa küsme, sonra yine barışma dönemlerim oluyor. Mutfağa küsme dönemlerim aslında hayata da küsme dönemlerim -ki siz bunu yeni yazılarımın azalmasından anlıyorsunuz ya da anladığınızı düşünüyorum- o dönemlerde kabuğuma saklanmayı tercih ediyorum.. Her zaman buradan sizlere yansıyan ışıklı ruh halinde olamıyorum malesef.. Çıkmazlarım, çelişkilerim, çözümsüzlüklerim var. Ama herşeye rağmen bir ışık işçisiyim ben, daima ışığı aramak, ışığa koşmak ve içime alabildiğim tüm ışığı paylaşabilmek derdindeyim..<br /><br />Bunları niye yazıyorum şimdi?<br />Aslında uzun zamandır şablonda bekleyen güzel bir tarifi yayınlamak, haftasonu kahvaltınız için bir fikir vermek istemiştim. Ama sayfayı düzenlemek için açar açmaz annemle yaptığımız kahvaltıların özlemi doldu içime.. Uzun uzun haftasonu kahvaltısı yapmayalı, sofraya yeni birşeyler koymayalı çok oldu.. Hayatı her koşulda güzelleştirmeyi seven biri olsam da, tek başıma kocaman sofralar kurup yemek gelmiyor içimden Pazar sabahları. Kahvaltı tabağımı ufak sehpama koyup bir yandan gazetelere bir yandan televizyona bakarak kahvaltı yapıyorum ve tabi ki ne yediğimi anlamıyorum!<br /><br />Neyse ki bu özlemimi bir parça giderecek bir konuğum olacak haftasonunda.. Canım kardeşim Yılmaz geliyor, askerliğinin ilk evresini tamamlamış olarak.. Dağıtım izninin birkaç gününü evde geçirdi, kalanını İstanbul'da benimle ve arkadaşlarıyla geçirecek, sonra da onu Ağrı'ya yolcu edeceğim... Yine yollar.. yine uzak yollar!<br /></span><blockquote></blockquote><p><span style="color:#000000;">Gelelim peynirli akıtmalara...<br />Gelelim ki kahvaltı keyfi iyidir dedik madem, bir anlamı olsun, iyi gelsin..<br /><br />Geçenlerde yemekbiz mail grubumuzda sevgili </span><a href="http://www.teatime-blog.com/turkce"><span style="color:#000000;">Mine</span></a><span style="color:#000000;"> "cızlama" tarifi sormuş, bir grup üyesi de cızlamanın krep gibi, ama mayayla yapılan bir hamurişi olduğunu yazmıştı. Sanırım değişik şekillerde adlandırılsa da bahsedilen aynı hamurişi.. Bildiğim kadarıyla krepler mayasız olarak bol süt ve yumurtayla, mümkün mertebe incecik hazırlanıyor; akıtma ise daha kalınca olabiliyor ve maya kullanılabiliyor. Vereceğim tarifte olduğu gibi yumurta kullanmadan ve başka bazı eklemelerle akıtma yapmak da mümkün..<br /><br />Tarifi Dr. Oetker maya paketinde görüp, <em>değişik birşey istiyorum ve yapacağım!</em> dediğim bir haftasonu sabahı denemiştim. Tabi yarım ölçü yapmama rağmen akıtmaları 2 gün yedim ve yalnızken bu gibi faaliyetlerde bulunmanın gereksizliğini bir kez daha anladım. Gereksizdi belki ama çok lezzetliydi, <em>neyse hadi afiyet olsun, ama bir daha yapma</em> dedim kendime:)<br /></span><span style="color:#000000;"><br />Yazacağım ölçüler 2 kişilik. Ben tam buğday unu ve zeytinyağı ile yaptım, asıl tarif normal beyaz un ve sıvıyağ ile..<br /><br /><strong>PEYNİRLİ AKITMA<br /></strong></span><span style="color:#000000;"><strong><br />Malzemeler:<br /></strong><br /></span><span style="color:#000000;">- 1 su bardağı tam buğday unu<br />- 1/2 paket instant kuru maya</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 çay kaşığı toz şeker</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 çay bardağı zeytinyağı</span><br /><span style="color:#000000;">- 1 + 1/4 su bardağı ılık süt (yağsız kullandım)</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/2 su bardağı rendelenmiş beyaz peynir</span><br /><span style="color:#000000;">- 1/4 demet maydonoz</span><br /><br /><strong><span style="color:#000000;">Yapılışı:</span></strong><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLb2cG-bKOmXyRPJ2vyQ8S7vSlzSrRGgNv76mzdH4ImA1rr0-HF0LNPBFHQd1l38omMCwrHFXenlp6wtjuLZT2SKMS8t6No8w8dKbTLtp4MLnDoyRwvbq0S_RstnXFTAZMBABv5YKkAV9Q/s1600-h/akıtma_maya.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060276289764113586" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjLb2cG-bKOmXyRPJ2vyQ8S7vSlzSrRGgNv76mzdH4ImA1rr0-HF0LNPBFHQd1l38omMCwrHFXenlp6wtjuLZT2SKMS8t6No8w8dKbTLtp4MLnDoyRwvbq0S_RstnXFTAZMBABv5YKkAV9Q/s200/ak%C4%B1tma_maya.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#000000;">1. Unu eleyip maya ile karıştırın. Şekeri, zeytinyağını ve sütü ekleyerek mikserle birkaç dakika çırpın. </span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">2. Mikseri çıkartıp karışıma peynir rendesini ve ince kıyılmış maydonozları ekleyin, kaşıkla karıştırın. </span><br /><br /><span style="color:#000000;">3. Kabın üzerini streçle kapatarak ılık bir ortamda kabarması için 1 saat kadar bekletin. Bu aşamada hamur hafifçe yükselip köpürecek. </span><br /><br /><span style="color:#000000;"><span style="color:#000000;">4. Hafifçe yağladığınız tavaya hamurdan (hamuru söndürmemeye dikkat ederek) birer kepçe dökerek önlü arkalı pişirin. Tümü pişene kadar önce pişenlerin sıcak kalmaları için ılık fırının içinde bekletebilirsiniz.</span> </span><br /><br /></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060275989116402850" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipMZPc38vYiBX0Fdn2fLMKEsr_xk3dHyJnAyHXjhaYP0T95MwO9YS1pcWxHhxXV3r9jEtVgWQ1fvCLiOcg27keKoUyvTnDT24r9siiJu8QBEYPkn_NE7g2qL47rBs_YUV0Ibn0WgjRgAqj/s400/ak%C4%B1tma_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Akıtmaları sade olarak da servis yapabilirsiniz ama yanında peynir zeytinle ve bir bardak portakal suyuyla nefis oluyorlar..</span><br /><br /><em><span style="color:#000000;">Tüm annelerin, anne adaylarının, anneannelerin ve babaannelerin gününü şimdiden kutluyorum. Annemden uzakta olacağım bu yıl ona küçücük bir kurabiye ve çikolata paketi yollayabileceğim buradan ancak, ama umarım pakete sığdıramayacağım özlemim ve sevgim de ulaşır o "emek ellerine"..</span> </em></p><p></p>

Kahvaltı keyfi iyi gelir...

Zaman zaman mutfağa küsme, sonra yine barışma dönemlerim oluyor. Mutfağa küsme dönemlerim aslında hayata da küsme dönemlerim -ki siz bunu ye...

Devamı »

Ballı, cevizli, organik..

<blockquote></blockquote><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWBC3ROJYr9xH0guu8uDFNzFCAzYjQP8yR0AWGPIq0RaB4MPTPaPX-3NL84YIIpOSoPFpCsXlQuILfqnh3wGssb3x7p-Uv23SBTlmMNRDwzneREyYbDJxXwrz16OVioP0Zl2DUutfto_zV/s1600-h/ballıcevizli3.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061748411279654162" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWBC3ROJYr9xH0guu8uDFNzFCAzYjQP8yR0AWGPIq0RaB4MPTPaPX-3NL84YIIpOSoPFpCsXlQuILfqnh3wGssb3x7p-Uv23SBTlmMNRDwzneREyYbDJxXwrz16OVioP0Zl2DUutfto_zV/s400/ball%C4%B1cevizli3.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Tüm malzemelerinin organik olduğu, içine hiçbir katkı malzemesi konmamış yiyecekler düşlüyorum.. Yediğim herşeyin bedenim tarafından sevinçle kabul edildiğini, bedenimin yediklerimden dolayı bana kızmayıp teşekkür ettiğini, onlardan aldığı enerjiyle hayata daha sağlam tutunduğunu ve bunun ruhuma mutlulukla yansıdığını...<br /><br />Tamamen organik beslenebilmeyi hep hayal ediyorum.. Herşeyin yediğim kütür kütür bir elma kadar doğal olmasını.. Şekeri hayatımdan tamamen çıkarmayı mesela.. Boyalı, jöleli pastaları nasıl yemiyorsam, beyaz un ve şeker kullanılmış diğer hamurişlerine de hayır diyebilmeyi.. Reddettiğim daha başka şeyler gibi.. Ben böyle hayaller kuruyorum. <em>"amaaan sonuçta hepimiz öleceğiz!" </em>diyenlere <strong>"evet ama ben kendi ellerimle kendime ve sevdiğim insanlara kanser kapısını açmak istemiyorum"</strong> diyorum.. <em>"amaaan, onda katkı bunda katkı, tası tarağı toplayıp dağda bir kulübede mi yaşayalım?"</em> diyenlere, <strong>"ahh keşke!"</strong> diyorum..<br /><br />Keşke..<br />Keşke dünyaya daha az zarar verebilsem.. bıraktığım iz daha da küçülse.. Hiçbir canlıya hiçbir zararım dokunmadan gidebilsem bu dünyadan..<br /><br /><strong>Zerrin</strong>'le buna benzer şeylerden de bahsettik Cumartesi günü buluştuğumuzda. Sevgili okur-arkadaşım Zerrin'e, onun da aynı şeyleri düşündüğü sanki içime doğmuş gibi, neredeyse organik sayılabilecek kurabiyeler yapıp götürmüştüm. Zerrin kurabiye paketini önce evde açacağını söyledi, sonra dayanamayıp birinin tadına baktı. İçinde şeker olmadığını, bal olduğunu söylediğimde de <em>"işte aslında şekere gerek yok!"</em> dedi. Kahvelerimizi yudumlarken keşkelerimizi ve hayallerimizi konuştuk ardından.. Ama onlar bize kalsın deyip kurabiyelerin tarifini paylaşıyorum:)<br /><br />Kurabiyelerde </span><a href="http://www.sadeorganik.com/"><span style="color:#000000;">Sade</span></a><span style="color:#000000;">'nin organik ürünlerini kullandım; yani ceviz, bal, un ve tarçın onlardan gelen "kurabiyelik paketi"ndendi. Zeytinyağı zaten Ege'mden, tereyağı annemin köylü bir teyzeden alıp getirdiği ve buzluğa attığım kalıptan.. Tek katkı malzemesi kabartma tozu ve üste sonradan ya az tatlı olduysa endişesiyle serptiğim pudra şekeri oldu. Aslında hiç serpmesem de olurmuş.. Kurabiyelerin tadına baktıktan sonra paketlerken, en azından bu kadarını yapıyorum diye düşündüm, en azından çabalıyorum..<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061748402689719538" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg14dxzsa2jN7d47Wlt9RJMWdZAqZCW_nnQKGH3rFIZ1ptX8AzrmZYR0Rge3zN2OG8frC6O4oWpDAme1-p7Euoc_GNWjtkaWCtykeiOAiP5uThb756L681qa2U0gj3ebHokgYTKPpv4E5fm/s400/ball%C4%B1cevizli1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;"><strong>Malzemeler:</strong><br /><br /><em>Hamur malzemesi:</em><br />- 1/2 su bardağı zeytinyağı<br />- 1/2 su bardağı eritilmiş tereyağı<br />- 1 su bardağı yoğurt<br />- Aldığı kadar tam buğday unu<br />- 1 paket kabartma tozu<br /><em>İç malzemesi:</em><br />- 2 yemek kaşığı bal<br />- 1 su bardağı dövülmüş ceviz<br />- 1/2 tatlı kaşığı tarçın<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong><br /><strong></strong><br />1. Zeytinyağını, eritilmiş tereyağını ve yoğurdu tel çırpıcı ile karıştırın. Daha sonra bir miktar un ekleyin ve kabartma tozunu da ekleyip yoğurmaya başlayın. Gerektikçe un ekleyin. Elinizden kolayca ayrılan yumuşak bir hamur olacak.<br /><br />2. Ayrı bir kapta cevizleri, balı ve tarçını karıştırarak iç malzemenizi hazırlayın. Fırın tepsisine yağlı kağıt serin, fırını 180 derecede ısıtmaya başlayın.<br /><br />3. Hamurdan ceviz büyüklüğünde parçalar kopartıp avucunuzda hafifçe yassıltın, ortasına iç malzemeden 1 tatlı kaşığı kadar koyun. Hamur kenarlarını ortada toplayıp parmak uçlarınızla yapıştırın, hafifçe yuvarlayıp tepsiye sıralayın.<br /><br />4. Kurabiyelerinizi ısınmış fırında 20 dk kadar pişirin. Fırından çıkıp soğuduktan sonra dilerseniz üzerine pudra şekeri serpin.<br /></span><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5061748406984686850" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjT01obWGi5pKSr613rNm_1SmMt3B8Bvu5GtCmFYLHSrR2FD57KmyMpBrAErau4hrFZZ9QWb9707XrPxzZgQmCJsJBJ5zyt32kPjI0sP8fnvGorJOFyIhDU5x8iFEasI48BSDS5Tre62PG8/s400/ball%C4%B1cevizli2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Hamurdaki yoğurttan dolayı poğaça ya da çörek gibi yumuşak kurabiyeler oluyorlar. Sanırım çocuklar da severek yiyeceklerdir. Denerseniz çayınızla birlikte yerken kendinizi iyi hissetmeniz dileğiyle..<br /></span></p>

Ballı, cevizli, organik..

Tüm malzemelerinin organik olduğu, içine hiçbir katkı malzemesi konmamış yiyecekler düşlüyorum.. Yediğim herşeyin bedenim tarafından sevinçl...

Devamı »

Kaçış...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><blockquote></blockquote><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059193107601996578" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiGg954aWR-DQTzyCWL9odu1gTvycayvEczXrFSccsBGWB8PDzZFByQ9YNsOI-MsdhPeAm6H1ML_qq6htZVQcYCGBuxElIItExNkYTItXIDjAGQMvisTuah7POP7j2TUPTblMU0cMgc8AsU/s400/pencere.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Kaçtım sonunda İstanbul'dan..<br />.. olacağı buydu!</span><br /><span style="color:#000000;"></span><br /><span style="color:#000000;">Hem ruhum ağrıyordu hem bedenim.. kronikleşecekti hafifletmeseydim.. hem, ne kadar uzak kalabilirdim ki zaten? Sonunda oldu. Kaçtım. Arkama bakmadan hem de! </span><br /><br /><span style="color:#000000;">Erguvanlara inat, zeytin ağaçlarına koştum.. </span><br /><br /><span style="color:#000000;">Küçük siyah valizime Siyah Kuğunun Şarkısı'nı, defter ve kalemlerimi, mumlarımı, yasemin kokulu tütsülerimi, Cennet İlahileri'ni, Seni Seviyorum'u, İlhan-ı Aşk'ı ve Sevgililer Günü'nü koydum. Biliyordum çünkü, O'nun müziği ve sözcüklerinin yardımıyla açılacaktı yolum.. </span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059193111896963890" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCM8WSRMrUjoM6HIJoDs0BaouX1H3_04cvkumrUUqPNqHELrzXXULsKL8SSJIu0H_9gbrhFEqk9Vj9nyafN6BawzMQL_FRezbULURh3HbuzT9TlwDlW7gqXWsU5MZ-3DXTlBp5kSbP9rEp/s400/Siyah_Kugunun_Sarkisi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">.. kimselere haber vermeden, gece otobüsüyle, sabah orada uyanmak için yola koyuldum.. orada.. sokakları zeytin kokan Ayvalık'ımda.. hem de sadece kendime güneşli mavi bir sabah armağan etmek için..<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059197050381974338" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKN9z7TCO727kBIdNzeT_vqZekyhLG4M9ohZhQFjRrTtB33iZl45aUjQNRGKmR1I7StZFmn7ER4PtzDnoc4bpDPRivrtae-FNitMMSnk4xRYqnLRRcuxCIvFrNZ35N-rkix8zaC78v1j9i/s400/akasya.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">İnince pansiyona bile uğramadan hemen fırından sıcacık köy ekmeği aldım. Minik odama çantamı bırakır bırakmaz mutfağa girip çay demledim, kendime terasta minik bir kahvaltı hazırladım. Ah işte nihayet zeytinyağına ekmeğimi bandım... o leziz mi leziz ekmeği.. yanında tulum peynirinin en güzeli, zeytinin en yeşili.. </span><br /><span style="color:#000000;">ve ah! o mis kokan domatesler..</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059199434088823762" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsugTzeyqVFhE-JumpDBvjfqq29SOXshCpwtcpugFWWCt6a56INsQXOtEzsIvpb6FonaToV4tCVtaaroNvqaVjSKVecAprhvS7SXLA8AcoCBtmjeGGqppcm4aoq0zc5_jxdLnzg_b-B0Nl/s400/zeytin_domates.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">.. ve karşımda deniz! hem de süt gibi bir deniz.. </span><br /><span style="color:#000000;">gözlerimden ruhuma akıtırken özlediğim mavilikleri, çayımı mutlulukla yudumladım.. </span><br /><span style="color:#000000;">o an çıkmaya başladı işte kanatlarım, yeniden.. parmaklarım da kalem aramaya başladı kanatlarım filizlenince.. </span><br /><br /><span style="color:#000000;">.. yazılacak sözcükleri yakalamak için sokaklara çıktım.</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059201607342275586" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-bziEa-uXzSqiAnUL2b_kmhJ4ccEw3CLHibgQEOqSjpxCuYhNjfgQ40j6AY-fHEeshWfYkeyYFe1BjZhYjPvjcyGuutXAgB8sFqF4YxMCJ41J_y92J__RisgO2ObgmGpVOCHDtYl9Kldj/s400/ayval%C4%B1k.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Bu kadar mı özlenirsin be Cunda?<br />Yani bu kadar mı özlenirsin? </span><br /><br /><span style="color:#000000;">Derin derin içime çektim havadaki o güzelim kokuyu.. taş evlere dokundum.. yürümekten yoruldukça taş basamaklarına oturdum o güzel evlerin.. oralardaki yaşamları düşleyerek.. beyaz keten örtüler üzerine kondurulmuş meze tabakları ve rakı şişeleriyle, dolunaya karşı kurulmuş upuzun sofralar girdi düşlerimin kadrajına zaman zaman.. kaç kez doldu gözlerim.. bir parçamı hep bir yerlerde bırakmak zorunda mıyım ben? diye defalarca kendime sordum..</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059198300217457522" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmtzkxzh0f_duVLK8GTdyhyphenhyphen7qPcwQcY2wZOUVa5QbjWTbTAd4_stj33ER2vq4t8dYvh0gLFWUldtR5C_15yUlJoii-FPkNlTjPqTAwGXYkI3vu87Q6JLNNnPuihznRbCkjBUPiiacec-RN/s400/cunda1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Çoktan uyanmıştı doğa kış uykusundan, çoktan çiçeklenmişti de meyveye bile durmuştu ağaçlar. Ben uyurken! Ben içimdeki kapılar sımsıkı kapalı uyurken, gelincikler açmıştı yol kenarlarında... O narin güzellikleriyle.. usulca dokundum, sevdim incitmeden.. kelebeklere benzetirim onları daima.. uçamayan kelebekler..</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059198295922490210" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhDu-P25BAqAS8YxA_7Qp3wp07Ml5WjNks8Y9S_ceKv9f98_faraoVjneHHD7mFHCxK3lu3zvz6rT35Eluv0auezGpJkHGkTTL-7D33RRqjQ6Ws5_TmTeb-ycNgYMDIlyG7F1jQLmUbP3U9/s400/gelincik.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Özlediğim lezzetleri tattım sonra...<br />Peynirin, zeytinin en güzeli, kahvenin en köpüklüsü, dondurmanın en sakızlısı oradaydı. Sevgili minik tatlıhaneme, Güler'e de uğradım. Murat Bey sözleri ve ikramlarıyla yine beni mahçup etti, damağımda lor tatlısının eşsiz tadı, elimde bir kutu tazecik sakızlı kurabiye, mutlulukla ayrıldım oradan.</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059215763554483218" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhQCwR6ZxIbXSsnnwj3F6-y4b0JcOrKK7BL6O8ltSsbh4dy-5qtnkrWkH-o4zjBxlEQIJDD5PclwAVoGxknEG6Em8ScKTdOQvyI_t8PqTmpQ3XVA80yfFjor-qOtfW3-7x9Z3OywckSXqiH/s400/g%C3%BCler_sak%C4%B1zl%C4%B1+kurabiye.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Akşamları pansiyonun terasında, hafifçe üşüyerek de olsa günbatımına kaldırdım kadehimi.<br />Güneş kızıl saçlarını usulca denize örterken denizin yanakları pembeleşiyor, sevgilisini sımsıkı kucaklıyordu. Öyle güzel batabilen bir güneşe karşı, hani şairin dediği gibi "içmeyip de ne halt edeceksin?"</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059197054676941650" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEig1_dsmnxmA8Vl7bb3WUvoVTckCUJkXe1FsUriOisADyUr2SXcrAx7gG-fmi9OQn6mN9MMMvMm1oKLUy-sQrenknh-VJUPO-A3Flk7tKrR8MShzZ0z6q6liyUruiIWoHM8sazyET2Er0sa/s400/5.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">.. karanlıkta el yordamıyla yürüdüm, içimin kıyılarına vardım nihayetinde.<br />kilitli kapıyı açtım.</span><br /><br /><span style="color:#000000;">sonra sözcükler dökülmeye başladı kalemin ucundan.. dönüşte hiç uyumadım.. kainatın sonsuzluğunu ve önümdeki uzun yolculukları düşündükçe içim ürperdi.. oluştuğum hücreler toza dönüp dağılıncaya kadar, ruhum konuk olduğu bu bedende daha neler yaşayacaktı kimbilir? bir yandan yolun ne kadar başında olduğunu düşündüm, bir yandan belki ortasında, belki sonunda olduğumu.. </span><br /><span style="color:#000000;">ama bunu asla bilemeyeceğimi... </span><br /><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059199421203921842" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioA9z7MmHC5fOmjpvtoRh99tVWfWI2T3Fe7J7cmJ01DoOpqpawnVd5pnkctIb2PWbTwpl8Jl4tpAbgvWAF7cLmdrO4mA-L3eNBVqH4lukBzPELarHMa7ZBRG432ZLJ5tgupizkeboxSkTv/s400/kap%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p></p>

Kaçış...

Kaçtım sonunda İstanbul'dan.. .. olacağı buydu! Hem ruhum ağrıyordu hem bedenim.. kronikleşecekti hafifletmeseydim.. hem, ne kadar uzak ...

Devamı »

Ekolojik Pazarın Renkleri

<span style="color:#330000;"><em></em></span><br /><span style="color:#330000;"><em>... festivale daldım, kendimi unutana kadar film izliyorum.. bazen bir filmin ortasında uyurken, bazen sonunda ağlarken ya da alkışlarken buluyorum kendimi.. bu aralar mutfak bana uzak, ben mutfağa uzağım.. biraz bu yüzden, biraz dergiyi bulamayan çoğunlukla paylaşabilmek adına, Git'in son sayısında yayınlanan yazımdır...</em></span><br /><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOOlULPTwiFey73qkXDv4Dwv3DiTk-kaC0fINwps47aHQKseJhZ0RRQzVxvs9iZzN8-pYoof2wjMYzVAGWJkaZGMXPGlEfY0thsHbwtdl11kGQevsfgPvBcJi2NkFZ4iuZrWk84oONIFgs/s1600-h/nar.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052514025611269938" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOOlULPTwiFey73qkXDv4Dwv3DiTk-kaC0fINwps47aHQKseJhZ0RRQzVxvs9iZzN8-pYoof2wjMYzVAGWJkaZGMXPGlEfY0thsHbwtdl11kGQevsfgPvBcJi2NkFZ4iuZrWk84oONIFgs/s400/nar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">Şehr-i İstanbul’a taşınırken en büyük kaygılarımdan biri; Ege toprağının, havasının ve suyunun armağanları olan doğal, sağlıklı ve lezzetli besinlere alışmış olan bünyemin büyük kente nasıl ayak uyduracağıydı. Şaşıracak, üzülecek, özleyecekti o güzel otları, sebzeleri, mis kokulu meyveleri… Yapılacak iki şey vardı. Ne yapalım, böyle de bir bedel istiyor güzel İstanbul deyip geçmek, herkes gibi süpermarketlerin manav reyonlarından cilalanmış elma, kokmayan portakal, etiketlenmiş muz, fazla gelişmiş ve parlak renkli, ama tatsız tuzsuz bilimum sebze-meyve satın alıp yemek, ya da elimden geldiği kadarıyla burada da doğal beslenmenin çarelerini aramaya başlamak..<br /><br />Elbette ikincisini yaptım!<br /></span><br /><span style="color:#330000;"><strong>Doğal gıda arayışları…</strong><br /><br />Çare yok değildi, vardı. İlk çare elbette “memleketten” taşınanlar, gönderilenler oldu. Bidonlarla sızma zeytinyağı, ev yapımı zeytin, köy tereyağı, karacotlu peynir, bahçe mandalinaları, hatta köy yumurtaları.. Hatta ve hatta, sipariş ettiğim Buldan işi perdelerin geldiği koliden, annemin haşlayıp paketleyerek araya sıkıştırdığı turpotu bile çıktı diyeyim de durumun vehametini anlayın. Son gidişimde de dönüşte koca bir bağ arapsaçı getirdim iyi mi? İyi tabi, nereden bulacağım ki burada en sevdiğim otu?<br /></span><span style="color:#330000;"><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052513239632254722" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-hcF7HCL5WZaFJZsq7Jssbdtfaad56fWF64ip0tq7dfcn0t8v7i9qiMS4WgsFQdfHMe_xqcs8s9YP63g_2tczB7if4EGS50fT2kaXJRQgAUQzAvUcpunSYoRp3KFtAq1271tc7pF1S1C6/s400/lahana.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br />Başka çareler de vardı sonra, büyük semtlerin geniş caddelerine, çarşı içlerine serpiştirilmiş o şekerci dükkanlarına benzeyen cıvıl cıvıl ekolojik dükkanlar mesela… Beyoğlu’ndaki <strong>Ambar</strong> ve Beşiktaş’taki <strong>Kırkambar</strong> favorilerim olsa da tümünü sever, ufak bir şey almaya ya da sadece bakınmaya bile girsem kendimi kaybederim. Her zaman bir şey almasam da severim o dükkanların baharatlı havasını koklamayı, raflara sıralanmış ufak tefek kavanozları seyretmeyi, yeni bir şeyler keşfetmeyi. Gerçi bu kavanozların ufak boylarına, paketlerin düşük gramajlarına rağmen çoğu kez üzerlerindeki fiyat etiketleri normalin üzerindedir, ama doğal ve lezzetli gıdalar yemek istediğim için yine de alışverişimi yaparım. Keşke daha ucuz olabilse, keşke herkes alabilse diye düşünmeden de edemem.. </span></p><p><span style="color:#330000;">İşte İstanbul’da ekolojik bir pazar yeri kurulacağını ilk duyduğumda bu yüzden sevinmiş ve o zamanlar burada olmadığım için biraz da kıskanmıştım! Tamam, Ege’de yaşıyordum ama yaşadığım kent hızla büyüyor, süpermarketler yaygınlaşıyor, alışveriş merkezleri inşa ediliyor, bizim bile doğal yiyeceklere ulaşabilme şansımız gitgide azalıyordu. Sevinmiştim, çünkü ekolojik pazar belediyenin ve bazı kuruluşların desteğinden yararlanacağı için nispeten ucuz olacaktı. İnsanlar doğal ürün dükkanlarından alamadıkları paketleri daha uygun fiyatlarla filelerine atabilecek, en önemlisi marketlerin kapısından bile girmeyen mis kokulu ve lezzetli mevsim meyvelerini, sebzelerini burada bulabileceklerdi. Ve tabi proje başarılı olursa örnek oluşturacak, diğer kentlerde de benzeri pazarlar kurulacaktı. </span></p><p><span style="color:#330000;">İstanbul’a yerleşince yaşayacağım semtin Şişli olmasına çok sevindiysem en büyük nedenlerinden biri de işte bu pazar yerine çok yakın oluşumdu. Haftalık pazar alışverişimi yapabilecek kadar yakın! </span></p><p><span style="color:#330000;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052513248222189330" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhI1kizg4lwUP6-T1A-wvkn7mpJ5su4443hdtsjZ2qnYdxXsK-eM57spvAwhcJmrn_-LQDNC9jjdoAkgxAMcD24XeQt6T3PQWY5QksxBKJ_lUitP6pX1mzoWTcumahoDiFZ6eOyzbGVkPw-/s400/organikpeynir.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></span></p><p><span style="color:#330000;"><strong>%100 ekolojik pazar yeri</strong><br /><br />Şişli Belediyesi’nin ve Buğday Derneği’nin ortak projesi olarak başlayan %100 ekolojik pazar yeri, Milupa ve Pınar’ın desteği ve bazı basın kuruluşlarının sponsorluğu ile geçtiğimiz Haziran ayından beri her Cumartesi Şişli Feriköy’de kuruluyor. Benim İstanbul’a gelişim ise daha yeni bir tarih... Gerçi pazarı ziyaret etmekte yine de geç kaldım, her haftasonu gitmeye niyetlendiysem de bir engel çıktı. Ama ne kadar yakınında oturduğum düşünülürse daha fazla bahanem olmamalıydı! Nihayet bir Cumartesi günü vakit öğle olmadan pazar yerine gitmek üzere yola çıktım. Çok keyifli olacağa benziyordu, zira yanımda sevgili ablam <strong>Tijen İnaltong</strong> da vardı. </span></p><p><span style="color:#330000;"><strong>“Çarşıdan aldım bir tane eve geldim bin tane”</strong><br /><br />Gerçekten de çok keyifli oldu.<br />Pazar yeri tahmin ettiğim kadardı, ne çok geniş ne de çok küçük.. Standların çoğu kurulmuş, müşteriler pazar arabalarıyla, fileleriyle gezmeye başlamışlardı bile. Biraz daha erken gelinebilir diye düşündüm, ama o kadar yakında olmamıza rağmen biz bile ilk seferde pazar yerini bulmakta zorlanınca, uzak semtlerden gelmek isteyenlerin ne kadar zorlanacaklarını düşünmeden edemedim. Sanırım pek çok kişinin de ortak şikayeti buydu, pazarın kolay bulunur bir yerde olmaması ve belediye servisinin çok kısıtlı bir güzergahta işlemesi.. Zamanla bu sorunun çözülmesini ummaktan başka yapılacak birşey yok gibi... Ancak özellikle Şişli çevresinde oturanlar, hele de doğal yiyeceklerin özlemi içindelerse Cumartesi günleri bir-iki saat bile olsa zaman ayırıp pazarı mutlaka ziyaret etmeliler diye düşünüyorum. Ben her hafta gelmeye çalışacağım artık. Dönüşte belediyenin servisiyle evime yakın bir noktada inebileceğim için kendimi şanslı sayıyorum doğrusu. </span></p><span style="color:#330000;">Bu ilk ziyaretimde elimde fotoğraf makinem ve not defterimle, alışverişten ziyade izlenimlerimi yazmak için pazardaydım. Ama annemin <em>“aç değilim diyenden korkacaksın”</em> deyişini haklı çıkaracak şekilde, pazardan elim kolu dolu ayrıldım. Bir de “alışverişe” gelseydim ne olurdu kimbilir? Merak edenler, gidemeyenler, gidecek olanlar için işte buyrun, ekolojik pazarın renkleri!<br /></span><br /><span style="color:#330000;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052511650494355154" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrxz-fb_duMsWmyzzYqjZecGGbG1foFmJo_1n5rBPdXJdP9R0W-2eBQYiH0KY0AsPiNxnrrkIdF1K5W6WxbJ2z1rvISlvQS5U0q5KuCL2U4siE1OeV2Ew3esrLPvFxCqVVvV9-Gvckr6yB/s400/narenciye.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><strong>Hadi pazara gidelim!</strong><br /><br />Pazar yerindeki rengarenk standları tek tek incelemeye başladığımda ilk dikkatimi çeken, fiyat etiketlerinin üzerine yazılmış yöre adları oldu. Pazardan ne alırsanız alın, nereden geldiğini biliyorsunuz. Dahası, getiren üreticiyle ayaküstü sohbet ediyor, bazen çok hoş öyküler dinliyor, kimi ürünleri almadan önce tadabiliyorsunuz. Fiyatlar da manavlarda alışkın olduğunuzdan çok daha yüksek sayılmaz. Hele de bu sebze ve meyvelerin ilaçsız, hormonsuz, gerçek lezzette oldukları düşünülürse…<span style="color:#000000;"> </span><br /></span><br /><span style="color:#330000;">Ben de bir yandan fotoğraf çekerken bir yandan üreticilerle sohbet etmeye (ve farkında olmadan alışveriş yapmaya da!) başladım. Çantama ilk attıklarım makarna paketleri oldu. Benim gibi makarnayı çok sevenler ekolojik makarnaların ne kadar lezzetli olduklarını çoktan keşfetmiş olmalılar. Marketten aldığım son “kepekli” makarna lezzetsiz çıktığı için bu ekolojik paketlerden stok yapar gibi 3-4 tane birden attım çantama. Zeytinyağıyla yapılmış, yulaflı, çavdarlı leziz galetalardan aldım sonra bir paket. Bir de güzel köy ekmeği bulsam çok sevinecektim ya, ancak birkaç tane bulunabilen güzel ekmekler için sabahın çok daha erken saatinde gelmek gerekiyormuş. Ama dileyen, pazarda bulunabilen tam buğday unlarından alıp kendi ekmeğini de yapabilir tabi…<br /></span><br /><span style="color:#330000;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052511641904420546" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHRjHZuKjOpFlaplN6na8hfBPnCSAn4gx0eytqQ27ZyLSjQ__ma1mra6sNxXV8z-IXDG5LQ3R5eOieF2yLanIQYNN8Q9GiUvwZxRbvUL2XIp4JTYov2t2kLP360Qpe_uF2Tq0OBfR8pR2R/s400/havu%C3%A7otu.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /></span><span style="color:#330000;">Pazarda en bol olan meyve elmaydı benim gittiğim hafta. Ufacık tefecik, biçimsiz, kiminin kurtlu olduğuna bakmamak lazım! Tadları öyle güzel ki.. Hem kurtlu olmaları da doğallıklarının işareti zaten. O minik yaratıklar bilirler çünkü, ilaçlanmışlara gitmezler. Bir üretici <em>“elmalarım mahvoldu bu sene”</em> diyordu kurtlardan şikayet ederken, ama yine de “herkes gibi” yapmayı tercih etmemiş, organik tarımda direnmişti. Zaten bu yolda giden toprak insanlarının ortak kararıydı bu direniş.. Ne kadar zor olsa, ne kadar kayıplar verilse, hatta bazen zarar edilse de, insan sağlığına zararlı hiçbir şey kullanmadan, doğaya zarar vermeden üretim yapmayı sürdürmek. </span><br /><span style="color:#330000;"><br /></span><span style="color:#330000;"><strong>Çantaya atılanlar…</strong><br /><br />Tezgahlara bakınırken tazecik kerevizler gördüm, baktım önlerindeki kartta Kuşadası yazıyor, sevinerek aldım son kalan yarım kiloyu. İstanbul’da bulunmaz öylesi, bilinmez de.. Ufacık kafası olan, dallı yapraklı kerevizlerdi bunlar! Ege’de böyle pişirilir kereviz, dalıyla yaprağıyla... Aynı anda kerevizlere bakan iki kadın<em> “aaa pişmez bunlar, kafası yok!” </em>deyince güldüm. Öyle tazeydi ki kerevizler, Ege’de kurulmuş bir pazar olsaydı bu, biz üç kadın çekişebilirdik bile daha önce davranıp satın almak için. Merak ettiklerini görünce anlattım onlara nasıl pişirdiğimi, şaşıp kaldılar.<br /><br />Ufacık brüksel lahanaları görünce onlardan da aldım. Manavda son gördüğüm brüksel lahanaları neredeyse mandalina kadar büyü(tül)müştü, bunlarsa bilye kadardı! Onları Tijen ablamın tarifiyle, kestaneli pişirmeye karar verdim. Sonra körpecik brokoliler vardı, hem de öyle çoklardı ki.. Hadi onların da hatırı kalmasın diye yarım kilo kadar aldım, sotesini yapar yerim niyetiyle.. Ve otlar tabi… İstanbul’da bulunacağını düşünemeyeceğim taze kekikler, dalgan (ısırgan)lar, turpotları.. Ebegümeci bile buldum bir tezgahta! Karacabey’den geliyormuş, <em>“dağlardan topladık”</em> diyordu satan kadın, <em>"topladığımız yeri bir görseydiniz!"</em> Belliydi zaten, öyle körpeydi ki bu çok sevdiğim ot, tezgahta kalanların hepsini aldım. <em>“Alıcı çıkmadı mı?”</em> dedim, <em>“bilenler biliyor, aldılar, çoktu sabahtan”</em> dedi. İyi ki de hepsini almışım diye düşündüm sonradan, tüm otlar gibi pişince azıcık kaldılar çünkü. </span><br /></span><span style="color:#330000;"><br /></span><span style="color:#330000;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052511208112723618" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhV-2xMOXGd8uMiIF4tGWiyViXGhDXfGpnJ64CUNItDXGQIeZ-lhuXqyq5aHX-23J-PE3ysXbYpEp1FfENrPnnQNeYEluUPBX98Mhn9-ZsfDgyr-WRHuQBO55wJQ0du5rs2JFGGoVIDvkq0/s400/al%C4%B1%C5%9Fveri%C5%9F.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></span><br /><span style="color:#330000;">Fethiye’den gelen mis kokulu mandalinalardan tattım, limonlardan attım çantama birkaç tane. Tijen ablam da avokado aldı aynı tezgahtan, bir bana bir kendine. Hiç tatmamıştım bu güzel meyveyi, birkaç gün oda ısısında olgunlaşmasını bekleyip roka salatasına koyunca gayet güzel oldu. Kahvaltılık ezme de yaparlarmış avokadodan, ekmeğe sürmelik. Bir dahaki sefere onu da deneyeceğim.<br /><br />Ufak paketlerde organik bakliyatlar, tahıllar bulmak da mümkün pazarda. Dolabımda epey zaman idare edecek kadar bakliyatım olduğu için onlardan almadım ama o güzel bulgurlarla, mercimeklerle, tam pirinçlerle yapılan pilavların, çorbaların tadına doyum olmadığını söyleyebilirim!<br /><br />Güzel köy peynirlerinin, zeytinlerin yanında zeytinyağları da vardı; üreticileriyle konuştuk, ekmek bandık çoğuna. Bunlardan biri olan Yazganoğlu Tarım, birkaç ay öncesine kadar yaşadığım yerden, Aydın Umurlu’dan geliyordu pazara, o yüzden en çok ilgimi çeken onlar oldu. Aslında üretimlerinin tamamını ihraç ediyorlarmış, ama <strong>“Ecoliva”</strong> markasıyla pazara katkıda bulunmak istemişler, çok da iyi etmişler. Evimde hala -bence sezonun en güzelleri- kırma zeytinlerim olduğundan zeytin almadım. Ama artık Aydın’da da yetiştirilen siyah Gemlik tipi zeytinlerden tattım, lezizdi gerçekten. Diğer yandan zeytinlerin hemen yanında duran ballardan da gözümü alamıyordum! Neler yoktu ki? Yayla balı, Marmaris çam balı, Datça kekik balı, Kastamonu-Kütahya yöresinden ıhlamur balı, arıların yılın ilk çiçeklerinden topladıkları bahar balı, akasya balı… Tümünden de tadınca kafam hayli karıştı doğrusu, hepsi birbirinden güzeldi çünkü, ama satıcının<em> “bu son nokta” </em>deyip gülümseyerek uzattığı çubuktaki akasya balının sanki çok daha özel bir lezzeti vardı.<br /></span><p><span style="color:#330000;"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052511212407690930" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPWijdVREb9EAON6oSWPvYnarC8Rk7Y3E9VVhg7gZ8IB1WLdg768J8IKtdDW1GGNRhZMZRzcNlUgfElRQ20bitaGp-B074oqBevbNhL3zlN6I-3FDl95MV3pD_Q3bNB-nxsMTogMqMYJjI/s400/ballar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><strong>Pazarın diğer renkleri</strong><br /><br />Timur Danış ve Yunus da pazardaydı; Git standı, dergiler, kitaplar ve bir küçük tüp üzerinde kaynayan kazanla elbette! “Ne bulursan at içine” yöntemiyle yapılan sebze çorbası güzel kokuyordu doğrusu, ben henüz acıkmamıştım ama Yunus tabağındaki çorbaya iştahla ekmek doğruyordu. Bu arada acıkmış olanlara pazarda seçenek çok; mesela büfede organik sebzelerle yapılan çorba, kadınların tam un ve zeytinyağıyla açtıkları ve hemen orada sac üstünde pişirdikleri otlu gözlemeler, mercimek köfteleri, Kilis’in müceddere pilavı gibi.. Üstüne de yine büfeden bir bardak çay içerseniz keyfiniz tamamlanmış olur. Çaylar ucuz, bardağı 50 kuruş. İstanbul’da bu fiyata, hem de organik çay nasıl olur diye sordum tabi. Belediye büfeden kira almıyormuş meğer...<br /><br />Organik pamuktan üretilmiş yumuşacık eşorfman takımları, bebek giysileri de vardı pazarda, meraklısına... Meraktan ziyade, özellikle alerjik ve hassas bünyeler için kurtarıcı olabilirler diye düşündüm. Bunların dışında çeşitli dergiler, kitaplar, ekolojik yayınlar da bulabiliyorsunuz. Sonuçta fazla bir şey almasanız bile pazar yeri şenlikli, görülmeye değer. En önemlisi, üreticilerin bu güzel çabaları desteklenmeli, az da olsa katkıda bulunulmalı, öyküleri dinlenmeli… Çünkü onlar paylaşmak istiyorlar. </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052512260379711202" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjz6XIc6ZxrCxX_OCxep03y5wjPPP6OVm6jfWeUcYYwGMOHQwZXPUlDdaX6PMPgbcM836drCmaTKKzPn7sU3VKzuQ_xlEQU0foCZC5xocqWHWmKmvkZU3zfXUKYBneAPtxFpwaXGjIvjKgV/s400/pilav_mk%C3%B6fte.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;"><strong>Hem pişirdim, hem düşündüm!<br /></strong><br />Pazarın ertesi günü, akşam yemeği için ebegümecini pişirdim annemin tarifiyle. Bir sonraki akşam da kerevizi. Yanında güzel bir nohut yemeğimiz, bir de tam pirinçten pilavımız vardı, üstüne de yine pazardan alınmış balkabağından tatlımız! İnsan bedenine böyle güzel yiyecekler aldığında, kendine ve doğaya yaptığı iyiliği düşünüp daha bir mutlu oluyor sanki… En azından ben öyleyim! </span></p><span style="color:#330000;">Organik tarım desteklenip yaygınlaştıkça, insanlar yiyecekleri her şeyin doğal lezzetleriyle sofralarına gelmesini istedikçe böyle güzel projeler de çoğalacak, pazar yerleri büyüyüp yaygınlaşacak diye umut ediyorum. Çünkü artık sadece büyük kentler değil, küçük yerleşimlerde yaşayanlar da tehdit altında. Sebzelerin, meyvelerin eski lezzetlerinin olmadığı yıllardır söylenir durur, ama artık buna gıdaların genetiğiyle oynamalar, kış ortasında çilek, patlıcan, domates yemek isteyenlere özel (!) geliştirilen hormonlar, kimyasallar, “doğala özdeş” çeşit çeşit aromalar, parlak cilalar, boyalar da eklenmiş durumda.. Ninelerimizin, dedelerimizin beslendiği gibi beslenme şansına zaten artık hiçbirimiz sahip değiliz... Ama kanserden genç yaşta dünya değiştirmek de istemiyoruz! Hadi biz öyle ya da böyle bugüne geldik, ama dünyaya getirdiğimiz ya da getireceğimiz çocuklar “gerçek yiyecekler”le beslensin, küçücük bedenlerine yapay gıdalar girmesin istiyoruz, bu en doğal hakları çünkü… Geçenlerde okuduğum harika bir kitaptan, Japonya’da “hiçbirşey yapmama” esasına dayalı olarak organik tarımla uğraşan <strong>Fukuoka</strong>’nın <strong>“Ekin Sapı Devrimi”</strong>nin son sayfalarından birkaç güzel satırı almak istiyorum buraya:<br /><em>“Bütün insanların göreceli algılama kalesinin kapısından çıkıp çayırlara koşarak müdahalesiz doğanın kalbine dönmesinden başka barışa giden bir yol yoktur. Yani, kılıç yerine orağı bilemekten başka yol yoktur (….) barışın anahtarı toprağa yakındır”.</em><br /></span><br /></span><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5052513780798134050" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM1tVdU75ioK0L0mk0zFDHX9HEFZTc70P0c65SDIgdNrRqK_at4_t_sPpA3ZRz2amFXvUQ3xS7QqCwTj_xRgohKPMBkQm8Q-b4kMhCReVboOnlyTKq_IWSUrFQ7rASWyrWtXTD65JBrG4S/s400/zeytinya%C4%9F%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><div><div><span style="color:#330000;">Biliyorum; evinize çok yakın o markette yıkanmış ve pişirilmeye hazır ıspanaklar, ayıklanmış pırasalar, iri ve parlak kırmızı elmalar, kışlık (!) domatesler, biberler, temizlenip etiketlenmiş mandalinalar, portakallar, muzlar var.. Ama İstanbul’un göbeğinde, Şişli’de her Cumartesi kurulan bir de %100 ekolojik pazar var. Meyvelerin, sebzelerin renkleri marketlerin spotları altında görünenler kadar parlak değil belki, ama gerçekler... Tornadan çıkmış gibi değiller, irili ufaklılar, berelenmiş, zedelenmiş olanları var içlerinde, ama mis gibi toprak kokuyorlar...<br /><br />…ve en önemlisi, toprağa sevgiyle dokunan insanlar var orada, çocukları gibi baktıkları ağaçlarından topladıkları meyveleri, içlerindeki hevesleri ve dinlemek isteyene anlatacakları öyküleriyle… </span></div><div> </div></div>

Ekolojik Pazarın Renkleri

... festivale daldım, kendimi unutana kadar film izliyorum.. bazen bir filmin ortasında uyurken, bazen sonunda ağlarken ya da alkışlarken bu...

Devamı »

Tazecik.. sıcacık...

<p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkhVSyVk2R_Pc0-y-NiVUWkCpAxV5GHy0sSWDRbxuvh1QJyWueby-xNBWRcaGAnPCL5qDD-2lHdCLMvLJz86h0NDat0FdnCBA29YRT4B8Zcw2eePzuPpGmIklg9Qhcs3WKN2C6rUrJp69h/s1600-h/festival_afiÅŸ.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051357920943865682" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkhVSyVk2R_Pc0-y-NiVUWkCpAxV5GHy0sSWDRbxuvh1QJyWueby-xNBWRcaGAnPCL5qDD-2lHdCLMvLJz86h0NDat0FdnCBA29YRT4B8Zcw2eePzuPpGmIklg9Qhcs3WKN2C6rUrJp69h/s200/festival_afi%C5%9F.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">İçimde tazecik bir hüzün, damağımda buruk bir kahve tadı, başlıyor yeni hafta... Annemi sabahın erken bir saatinde yolcu ettikten sonra düğümlenen boğazımı açmak için üstüste içtiğim iki bardak demli çayın, sıcak çikolatanın ve kahvenin ardından ofisteyim. Film festivalini ikinci haftasından da olsa yakalama heyecanı olmasaydı içimde, sanırım bu hüzünle başa çıkamazdım... onu ne yapacağımı, nereye koyacağımı bilemez, akşam evin kapısından girmemek için ne yapsam, nereye gitsem diye düşünür, çözüm bulamazdım. </span></p><p><span style="color:#330000;">Ama iyiyim..<br />Gideceğim filmleri düşünüyor, annemin gelişiyle daha bir eve benzeyen, salonuna onun armağanı iki koca kitaplık eklenen evimde artık daha iyi hissedeceğimi biliyor, derin bir nefes alıyorum hayattan...<br />... hayatımdan.<br />İstanbul'daki hayatımdan.<br />Anneme verdiğim sözü de hatırlıyorum:<br />Bu kent beni her üzdüğünde Sarıyer otobüsüne bineceğim, İstinye'deki iskele kahvesine gidip denizin kıyıcığında çay içeceğim..</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314357090582194" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNhleeSoijIKtLNKej7xChSRl2k-2bb3yLeaFl29syweAjy7VTJWKeCNRdeUxI2UL8Jed6xDJ7_fLZmrEolxQ3fleJVJPFu1oq5RJ7rJm-rVou4AGsP06nklWg_gtabMO_DXSioDQZ1u4B/s400/bademli_%C5%9Farapl%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /></p><span style="color:#330000;">Gelelim son haftasonunun, ama her saati dolu dolu geçmiş haftasonunun detaylarına.. Hiç bitmesin istenen her güzel şey gibi çabucak biten haftasonuna...<br /><br />Ne güzel bir tesadüf ki doğumgününde buradaydı annem. Bu kez ona pasta yapmak yerine pastaların en güzelini ısmarlamak istedim. Cuma akşamı iş çıkışında </span><a href="http://www.geziistanbul.com/"><span style="color:#330000;">Gezi Pastanesi</span></a><span style="color:#330000;">'ne gittik. En harika çikolatalı pastayı yemek için başka nereye gidilebilir ki zaten? Her zamanki gibi güleryüzlü ve nazik personellerinden birine <em>"bugün annemin doğumgünü, en güzel pastanızdan istiyoruz!"</em> dedim:) Kestaneli çikolatalı bir pasta önerildi anneme, ben de değişik olsun diye bademli ve beyaz şaraplı bir pasta seçtim. İki pasta da çok güzeldi, ama ben beyaz şarabın yoğun aroması her lokmada hissedilen bademli pastayı daha çok sevdim.<br /></span><br /><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314666328227538" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6jG3p71MYyO7YqS0KqVZtdLsCB1xdfnhwCTi8602MI04yPjt2SrEugOGCa_q6JFA9ZMgUBu_IbK4dehXl2a5UuxtXecqELGEgjF22qUPf7ObplWFJ5UqtdBdM6rwYlEakwquO5WBhxyhD/s400/gezi%C3%B6zelkahve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Bu dehşet şey, Gezi'nin özel kahvesi...<br />Olağanüstü güzel görünüyor görünmesine de, ancak ve ancak tatlı krizindeyseniz veya yanında pasta yemeyecekseniz öneririm. Gördüğünüz gibi çorba kasesi büyüklüğünde bir fincanda servis ediliyor:) Kakao, karamel, tarçın aromalarıyla oldukça yoğun, tatlı bir kahve.. Biz bir fincanı birlikte içtik ve yine de bitiremedik!</span><br /><br /><span style="color:#330000;"><em>iyi ki doğdun annem, sen doğmasan ben de doğmazdım ki!! :)</em></span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314657738292930" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhE305VDgSujwIYZ1dIDwyZ26VpGPckGVJFRHwq6H6uyNEgiLdI_ENBKVG6gLWVP0X3qS-VBT5AhGV8Lvr0c0IWdFKE53pZ8j_2JbuSUqJ_fj5fH2VoB7OO1nJPxUr5RYcgucj4bYN6oQVk/s400/baharpastanesi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;"><em>"Paskalya gelmiş mahalleye!"</em> dedim ertesi gün Kurtuluş caddesinde yürürken. Olamaz böyle bir güzellik, dükkanlarda rengarenk paskalya yumurtaları, fırınlardan yükselen sakız ve mahlep kokuları, pastane vitrinlerinde kocaman çikolatadan yumurtalar, süslü püslü paketlenmiş paskalya çörekleri.. En güzel vitrin yarışmasını en cici şekerci dükkanı <strong>Bahar Pastanesi</strong> kazandı tabii:) Bu devasa paskalya çöreği ve çatala bayıldık!</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315250443779826" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj07NptNxodtPu4Zc0bJXi4uZs9O5ljLIYwJ6g9Qx47TWB140hht_smEIKo7R1bVNrfEW-hVdhploV1ocxm3Dd-gw_iTHGVTBVt_JvI7g3FaSQn8dIeFuAsly1Kq1IV4pJgmNVJYByYbu9A/s400/malatyapazar%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Bardağın boş tarafını görürseniz "korkunç kalabalık", dolu tarafında ısrar ederseniz "cıvıl cıvıl" bir gündü Cumartesi, Eminönü'nde..<br /></span><span style="color:#330000;"><em>"şimdi İstanbul'da olmak vardı anasını satayım<br />Yeni camide mısır atmak kuşlara!"<br /></em>diye bir şarkı vardır hani... işte ben oralara ne zaman gitsem, kafamın içinde bu şarkı çalar... yine çaldı, bu kez annem de eşlik etti üstelik! </span></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315684235476738" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN8kTQ0ve_7OSPvbirhX_W7spyj8GNjPbuLpu3uEiHM8oBIa47ASFGJM-l_uikGk0YJCYiUqPMyDfwXpFpFrlv_DGWGnWBzKWVhJ2K3tK3ectR1LGliKAvsafd6GPxFx1LYz9LhvWYUpE4/s400/m%C4%B1s%C4%B1r+%C3%A7ar%C5%9F%C4%B1s%C4%B1_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Lokumlar tattık, baharatlar kokladık, turistlerin heyecanlı hallerine gülümsedik ama aslında pek de farkımız yoktu onlardan! Heyecansa aynı heyecan, sevinçse aynı sevinç.. Hele herşeyin fotoğrafını çeken ben, hiç farklı değildim:) Ama bunların fotoğrafı çekilmez miydi, bakar mısınız güzelliklerine?</span><br /><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh23X0mrJZbgrKxUt8QTEI_2XA5mbowo3kiyC9_vaTK0VdLM3c41A0tpF4uPNmgwVyhsYArXjQAxUzAF3uf7678PIcvpa1Wa8R3LwEUXanG16BqbwLI2xJfiR_FhE2YuNpUcPSl6BO3u9jE/s1600-h/lokumlar_2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051316556113837874" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh23X0mrJZbgrKxUt8QTEI_2XA5mbowo3kiyC9_vaTK0VdLM3c41A0tpF4uPNmgwVyhsYArXjQAxUzAF3uf7678PIcvpa1Wa8R3LwEUXanG16BqbwLI2xJfiR_FhE2YuNpUcPSl6BO3u9jE/s400/lokumlar_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315701415345938" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwbmTDc9uSwiKyCvsy4WJnCHMN0tXqbAxUOWWHFmXdrmNhsuhwFQScz1cebi9pZ6nVONLynnq2VqYWS9_6Suagn9xUZs0Ob4gtBsZ1Ee7Vne5EvOHdAxnBqrKG24V3_c-P-f-7nIgMmQYb/s400/m%C4%B1s%C4%B1r+%C3%A7ar%C5%9F%C4%B1s%C4%B1_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Bunca albenili lezzet karşısında acıkmamak mümkün değildi ama yemek için az daha sabredip sokak aralarına yöneldik..<br />.. tabi çarşının çıkışına doğru taze çekilmiş kahve kokusunu takip edip <a href="http://www.mehmetefendi.com/">Kurukahveci Mehmet Efendi</a>'den kahve aldıktan sonra! Çantama attığım kahve paketi eve gidene kadar çantamı ve içindekileri kahve parfümüne boyamıştı, off nasıl da güzeldi</span><span style="color:#330000;">! Diyorum ya hep, dünyadaki en güzel ilk üç kokudan biridir taze kahve kokusu...</span><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq_rl0jU7AozQg1L9rx5PryC1l07XWhGeMF1ze0Y0J4ZuSxEY8dGmOcjOnuIHVlH-n-GC_J1Qy-FG9e-X7HI3eOmXql44zk6YYdt_l7N29TeSS3r5MY4RVzf5Li28FAd8VkfaZyTEhKr-k/s1600-h/seramikler.jpg"></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051316564703772482" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq_rl0jU7AozQg1L9rx5PryC1l07XWhGeMF1ze0Y0J4ZuSxEY8dGmOcjOnuIHVlH-n-GC_J1Qy-FG9e-X7HI3eOmXql44zk6YYdt_l7N29TeSS3r5MY4RVzf5Li28FAd8VkfaZyTEhKr-k/s400/seramikler.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">İncik boncuk dolu hediyelik dükkanlarını, sonra şarküterileri de gezip leziz mi leziz eski kaşar, Kars kaşarı ve tel peynir aldıktan sonra günü Haliç'te, köprü altında, annemin deyişiyle "çingen keyfi" ile bitirdik:) O balık-ekmek yerken, ben tadını neredeyse unuttuğum patates-bira ikilisi ile fena halde mutluydum. Balıklar değil ama köprüde olta atanlar da mutluydu, bahar güneşiyle şimdiden yanakları kızarmış turistler de, güneşli günlerle gelen kalabalıktan memnun esnaf da.. Herhalde İstanbul kardeş de mutluydu, vapurlar da, martılar da. Annemin elinden simit yiyen, caminin duvarlarına tutunan, çocukların kovaladığı güvercinler en mutlusuydu belki de..<br /></span><p><span style="color:#330000;">Ertesi gün sabahın erken saatinde Sarıyer otobüsü..<br />Pazar sabahında kahvaltıların en sadesini (ama ona göre en güzelini), yani simit-kaşar kahvaltısını istedi annem, bana da onu deniz kıyılarına götürmek düştü.. Sağ tarafımda hem annem hem deniz, gittik sahil boyunca tıngır mıngır. Bu kadar güzel başka otobüs hattı var mı bu kentte? Hiçbir durakta inmeyip gidebildiği kadar gitmek istiyor insan.. Ortaköy.. Arnavutköy.. Bebek.. Aşiyan.. Rumelihisarı.. derken Çınaraltı, Emirgan.. Aniden karar verip orada inilir mi? İnilir. Çınaraltı çay bahçesinde önceki gün Eminönü'nden alınmış nefis eski kaşar ve tazecik simitlerle birlikte çay içilir.. Annem haklıdır, bundan daha güzel kahvaltı yoktur! Üstelik ıpılık bahar sabahında masmavi bir İstanbul vardır gözlerimizin önünde, alabildiğine mavi hem de.. Başka ne ister insan? </span></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315241853845218" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRwBWTz5WT8Kc3W0uRoFpyYuvT_7z6W21Jdwla37UAJRm51jUWSZaHLSrH_7f1vhTDmcv9-4GQBlmbe8ZtmMZL6Pn4fJ6bh9RrVR6V67-rflO4Kl_1VCeZK2RFXzviAa1y2nmFwVDt6CiR/s400/istinye_lokma.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><p><span style="color:#330000;">Sahilde yürünür sonra, misler gibi havayı koklaya koklaya, taa İstinye'ye kadar.. İskeleye gelindiğinde dur bakalım burada bir İzmir lokmacısı olacak diye aranır, bulunur. Lokmacının hemen yanında, yoldan azıcık gizlenmiş bir de çay bahçesi vardır ki, orada yaşamak istersiniz! Hakikaten "beni buraya bırakıp gidin!" denecek bir yerdir ama, hakikaten!<br /><br />Annemle önce bir kasesini paylaşmayı düşündüğümüz, sonra dayanamayıp bir kase daha aldığımız lokma tatlılarımızı yiyip kahvelerimizi içtik orada. Kahveler köpüklü, lokmalar bol tarçınlı, çocuklar fazla enerjik, hava fazla güneşli, gazetede Ahmet Altan'ın </span><a href="http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/6290491.asp?yazarid=150"><span style="color:#330000;">"erguvanlar"</span></a><span style="color:#330000;"> yazısı çok güzeldi... (şimdi o kırmızı yanaklı turistler gibiyim, azıcık bahar güneşinde yanmayı başarmışım:)</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314352795614882" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqgsLeFZwG5LUbRNtDsp_LjD7RCmRBZppjCxV3dUpVsmt3aIvQtB8q-hIuQZHtjYcn1OOSDWa-htCEIyzGMMGUnxflTxwjCi2cPk3nbPRtBQi-AMa0pPhQ4XzP7RCdKdRfDtFghWYF5l-_/s400/7-8hasanpa%C5%9Fa_ac%C4%B1badem.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Dönüş yolunda Beşiktaş'ta inip annem en çok onu beğendiği için Kadıköy iskelesi önündeki simitçiden bolca simit aldık. Aydın'a gitti o çıtır çıtır simitler, bizim "gevrekler" kıskanacak biraz ama olsun:) Ne yalan söyleyeyim, o simitçinin simidinden daha güzelini hakikaten ben de yemedim..</span></p><p><span style="color:#330000;">Son olarak hem anneme yolluk olsun diye, hem de çok sevdiği için 7-8 Hasanpaşa kurabiyeleri.. Annem tatlı ve tuzlulardan karıştırdı, ben acıbademlerden istedim. Midemiz kazındığı için meydana kadar inmeye üşenip fırının hemen yan sokağındaki çay ocağının taburelerine oturduk ve ikişer bardak "esnaf çayı" içtik tazecik kurabiyelerle.. <em>"Gitmesen olmaz mı?"</em> demedim, o da <em>"kalayım biraz daha"</em> demedi. Ne kadar çok kalırsa gittiğinde o kadar üzüleceğimi bildiğimden, hiçbir şey demedim.. Sadece tadını çıkardım..<br /><br /><em>"başlayan herşey biter"...</em><br /><br />... acilen İlhan İrem dinlemeli, bu akşam mutlaka bir film izlemeli ve erkenden uyumalıyım...</span><br /></p>

Tazecik.. sıcacık...

İçimde tazecik bir hüzün, damağımda buruk bir kahve tadı, başlıyor yeni hafta... Annemi sabahın erken bir saatinde yolcu ettikten sonra düğü...

Devamı »

Küçük sürprizler, küçük mutluluklar...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><blockquote></blockquote><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235731888766498" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6LJlp33dhwj2EFxrpPugo6TB_-zAwc_6DbtYh9uYP3RxO3fjjcRrpOk7bM-Q7opto1Zjohd4Y_8smWL0dHtvNXJww8fqeL6NukJduxaJWKQVyALZp7iozgiJEX31DEYQ08Z0UrJx5l4Ev/s400/kom%C5%9Fuf%C4%B1r%C4%B1n.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Hayatın sadece "an"lardan oluştuğunu öğreneli çok uzun zaman oldu aslında..</span><br /><span style="color:#330000;">.. ama bunu kendime sık sık hatırlatmam gerektiğini düşündüm bu sabah ofise gelirken. </span><br /><span style="color:#330000;">o film repliğindeki gibi tıpkı, kendime tekrarlamalıyım... </span><br /><span style="color:#330000;"><strong><span style="color:#330000;">hatırla.. hatırla..</span></strong> </span><br /><span style="color:#330000;">... hayat "an"lardan ibarettir! </span><br /><br /><span style="color:#330000;">Ya mutluluk? </span><br /><span style="color:#330000;"><em>"Mutlu olmak gibi bir derdim yok, ben hüznümle iyiyim"</em> dediğim, daima siyah kazak-pantalon ve siyah botlu, o bol yağmurlu günlerimde kendime yalan söylüyordum. Tüm derdim mutlu olmaktı aslında.. hepimiz gibi. </span><br /><span style="color:#330000;">... mutluluk nedir peki? </span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;">Bazen <strong>Komşufırın</strong>'dan alınmış sıcak bir kruvasandır mutluluk, sabah kahvesine eşlik eden. Dükkandaki kızın ben kapıdan girer girmez <em>"günaydın!" </em>demesidir gülümseyerek.. <em>"Kruvasan var mı?"</em> dediğimde <em>"sadesi de var ama çikolatalısı fırından yeni çıktı, sıcak!"</em> demesi, sanki kendisine seçer gibi bir içtenlikle kruvasanın en irisini seçip paketlemesidir.. </span><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235418356153858" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjNZ9vqwCUqpiC7pg_drnQDLxAbDjPGD8FdSjL8MXoXPjdnelDlHa3xmpYGD-sFvEjNonqjMwTbUZcJh7es6bECn6XBCxaPeTrpZsGKgRoerOYPodpDV2PRhBuAJRPC4oZ0_g6zHNf-ceH/s400/ac%C4%B1ot.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Eve geldiğimde annemi evde bulmak, zeytinyağında kavrulmuş soğanın o muhteşem kokusunu duyup kendimi gerçekten EVİMDE hissetmek... Sarmaşık (acıot) pişirmesi annemin, ben çok özledim diye... ahh o kadar az ot yedim ki bu kış! Mutluluk bu işte, bu an, annemin pişirdiği ot kavurmasını yemek onunla birlikte..</span></p><p><span style="color:#330000;">Sever misiniz bilmem bu ismi gibi acı otu?<br />Acı derken bildiğimiz anlamda acı değil tabi, buruk, acımsı diyelim. Şimdi fotoğrafını görünce tarifini merak edenler olacak dedim anneme, o da anlatıverdi: 1 demet acıot alınır, yıkanıp süzgece konurmuş ki iyice suyu süzülsün. Sonra baş ve işaret parmakları arasına alınıp "çıt çıt!" diye kırılırmış. Çıt etmeyen sert kısımlar atılırmış, pişmezmiş onlar. Sonra biraz zeytinyağında 1 soğan kavrulur, otlar da içine atılırmış. Kısık ateşte pişmeye bırakılırmış bir güzel, kapağı kapalı halde. Misler gibi kokusu sarınca mutfağı, 2 yumurta kırılırmış içine, toz biberi, pul biberi, efendime söyleyeyim tuzu atılırmış. Yanında yoğurt ve kızının güzel </span><a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2007/03/ekmek-terapisi.html"><span style="color:#330000;">ekmeği</span></a><span style="color:#330000;"> de olursa mis gibi yenirmiş, ama herkes sevmeyebilirmiş yine de:) </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050236135615692354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQ4SWtBKtOFY2Zoaq-TlDWc0HMXqrnUUA7_kW6Z9TyWkk0dkMBE_yvxJMIz6xIEnEqw3UCg_AAA2DlkrhOnoUk3S4uOZwE70weFcpX3fwWGAxdkNtuD9mhjcWfGhYvk3lIHfTS8YyHn11L/s400/sade_kurabiyelik.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Başka nedir ki mutluluk?<br />Belki bir kutu "kurabiyelik"tir dost firma </span><a href="http://www.sadeorganik.com"><span style="color:#330000;">Sade</span></a><span style="color:#330000;">'den gelen. Olamaz mı? Hem de hiç beklemediğim, unuttuğum bir anda!.. Organik kurabiyeler yapılsın diyedir cevizli, ballı, tam unlu, susamlı... Yapılacaktır elbet. Yapılacak ve kurabiyeli mutluluklara bir yenisi eklenecektir.</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235736183733810" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiRmYEPmfNBKnvr3wg9Lo4oynR_Q1aGqGzuZXU3TRHOoaD2IoIljuiLsbXkRbgMJzv6rRkiPj2pqJCxzcFX_CPqK4Eb6VQfclRaR-FQvUqsyPaf-EuK_1Xn_fI0OVTkF7sDhRnLkc5EEUb/s400/por%C3%A7ini.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Sonra güzel </span><a href="http://mutfaktazen.blogspot.com"><span style="color:#330000;">ablamın</span></a><span style="color:#330000;"> son gelişinde armağan ettiği bir kavanoz porçini mantarını açmak, annemle birlikte tatmak kısmet oldu diye sevinmektir mutluluk.. Komşufırın'ın nefis köy ekmeklerinden (nasıl güzel o ekmekler, nasıl güzel anlatamam!) alıp kocaman dilimlemek, üzerlerine biraz porçini, birer dilim de kaşar koyup fırınlamak, sonra bu nefis pizzayı kahvaltılıklar ve çay eşliğinde hafif bir akşam yemeği niyetine paylaşmaktır.. </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050236139910659666" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgQe1DQlGgIJY9h13pnhgrreSbb7mwbIt6OpMnivfT6gNlJmVmGJXghOZp6QuApwUAG3h2J1ol8RBp9O8kxbHUhN-qy8Ttm2Zbun81bBpFD5K00pvypfveI0LEA4ea1OzaUHR21VCjoo2i/s400/tropik_meyve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Ufak bir Beyoğlu turudur mutluluk, ıpılık bir akşamda... <strong>Koska</strong>'dan badem şekerleri, hindistan cevizli bonbonlar ve çikolata kaplı minicik lokumlar seçmektir, sonra <strong>Malatya Pazarı</strong>'nın tropik meyve şekerlemelerinden de bir kesekağıdına.. Zencefil, mango, ananas, kivi ve daha neler neler...<br /><br />.. ve tabi Beyoğlu çikolatasının en fındıklısından bir de!</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235422651121170" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSqRqB51kt3Dn-46oGpAkaNxkrRNhsdG0vI4ajG4ckdqNwUrSF2LKAXWIjcdVoWQmucsn4UWN1hfpfTxQVnYiKtySVJ-d8QrHLpszOJroZOb3uQ0C5U7EURuu99cP5k9HXg9Ban5JSjgcs/s400/akide.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;"><span style="color:#330000;">Bir sır daha vereyim mi size?<br />Çay demlemektir mutluluk aslında, evet, sadece bir demlik çay.. Çayın kokusu, ince bellideki zarif kırmızı rengi ve parmak uçlarınızdaki sıcacıklığıdır..<br />Çaydır mutluluk..<br /></span>Bir de belki yanında kıtlama akide şekeri yemektir!</span><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLbFhqTN0LmFgWJMOOaQNoug0OrSLgygJLB8KA1vlbeiUhLMUkqs-kvFaOuVhh0kMo2XnIWNUdHaZWj73Rot7QfFQ_8tsDad_YrfMeanJv787yJhrYw5Hl0GqbkV1s1yfIQXuQJ_-IOl_3/s1600-h/nane-limonlu+lokum.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050238609516854882" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLbFhqTN0LmFgWJMOOaQNoug0OrSLgygJLB8KA1vlbeiUhLMUkqs-kvFaOuVhh0kMo2XnIWNUdHaZWj73Rot7QfFQ_8tsDad_YrfMeanJv787yJhrYw5Hl0GqbkV1s1yfIQXuQJ_-IOl_3/s200/nane-limonlu+lokum.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKTpw40U0ME3kcbWez4DtTYrlrD5oNfrYlvbnFuFlaQJjOEsO5buUYJS0eiEqRuc3gEByOknxt73TCG-D7hTJhmIrJEutyeOdmvp3BfntXojyzImVPO5zU5OAWB2dpDumQvgT_x1ZcqTxJ/s1600-h/kahveli_lokum.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050238613811822194" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKTpw40U0ME3kcbWez4DtTYrlrD5oNfrYlvbnFuFlaQJjOEsO5buUYJS0eiEqRuc3gEByOknxt73TCG-D7hTJhmIrJEutyeOdmvp3BfntXojyzImVPO5zU5OAWB2dpDumQvgT_x1ZcqTxJ/s200/kahveli_lokum.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Ve bir de tabi.. kahve</span><span style="color:#330000;"> pişirmektir mutluluk, evet, sadece iki fincan kahve..<br /><br />Naneli-limonlu bir lokumu ısırınca iki renge hayranlıkla bakmak, kahveli lokumun içindeki kahve zerreciklerini farketmektir. </span></p><p><span style="color:#330000;">Aslında sadece fark etmektir belki de..<br />.. hayatın sadece "an"lardan ibaret olduğunu..</span></p><p><span style="color:#330000;">sadece "an"lardan....</span> </p><p> </p>

Küçük sürprizler, küçük mutluluklar...

Hayatın sadece "an"lardan oluştuğunu öğreneli çok uzun zaman oldu aslında.. .. ama bunu kendime sık sık hatırlatmam gerektiğini dü...

Devamı »