Armağan...

<blockquote><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ilhanirem.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ilhanirem.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"></blockquote><p></p><blockquote></blockquote><p> </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ilhanirem.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a></p><p>Dün gece kilitlendiğim için ancak bu fotoğrafı koyabilmiştim...<br />... şimdi -sabaha karşı- belki birkaç sözcük yazabilirim.<br />ama anlatamam ki size o atmosferi...<br /><br />... gözyaşlarını gizlemek için siyah gözlüklerinin ardına gizlenen, <em>"ışık ve sevgiyle sevecenler"</em> diyerek bize kollarını açan, önümüzde eğilen, anılarımızın tozlarını usulca alan, ruhlarımıza dokunan, aslında ruhlarımızın tam içine bakan o büyük, o kocaman "ışıkadam"ı, o dervişi nasıl anlatayım..<br /><br /><em>"bu yakınlarda doğumgünü olanlar için"</em> diyerek, "mumları üfle bir dilim kes hayattan" dizeleriyle beni en sonunda ağlatışını..<br /><br />... tam "bitti işte, bir tek cennet ilahisi söylemeden gidiyor!" diye üzülürken sahneye semazenlerin çıkışını, beyaz güvercinlerin geceye uçuşunu, "aşk kapıları"nın usulca açılışını nasıl anlatayım...</p><p>yaşadığım en güzel, en yalnız, en kalabalık doğumgünü gecesiydi......<br /></p>

Armağan...

Dün gece kilitlendiğim için ancak bu fotoğrafı koyabilmiştim... ... şimdi -sabaha karşı- belki birkaç sözcük yazabilirim. ama anlatamam ki ...

Devamı »

Zencefilli Kurabiye

<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/zencefilli_kurabiye2.2.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;" title="Zencefilli Kurabiye Tarifi"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/zencefilli_kurabiye2.2.jpg" style="display: block; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; margin-right: auto; margin-top: 0px; text-align: center;" /></a><span style="background-color: transparent; font-size: large;">Zencefilli kurabiyelerle ilk olarak Buket Uzuner'in bir öyküsünde karşılaşmış, öyküden çok etkilenmiş, öyküyü o kadar etkileyici yapan bu kurabiyelerin tadını da çok merak etmiştim. Hangi öykü demeyin lütfen, kitaplığım ve sevgili kitaplarım benden çok uzakta şu an.. Yoksa bakıp yazardım şimdi size hemen!</span><br /><br /><strong>Zencefil</strong> baharatıyla tanışmam ve onu çok sevmem daha sonra oldu. Eve ilk zencefil paketi sağlıklı beslenme isteğinin bir parçası olarak alındı, derken tadı da kokusu da çok sevildi, keklere kurabiyelere konuldu, yemeklere atıldı, çaylara katıldı.. Hafifçe genzi gıdıklayan, karabiberimsi ama çok daha yumuşak ve hoş kokulu bir aroması vardır zencefilin. Baharatlarla aranız iyiyse zaten seversiniz. Çok iyiyse bayılırsınız. En çok yakıştığı şey de kurabiyedir bence... Yağmurlu bir günde kitabınız ve kahveniz elinizdeyken sonbahar keyfinize en güzel eşlik edebilecek şeylerden biri herhalde onlardır.. <strong>zencefilli kurabiyeler!</strong><br /><br />İstanbul'un bugün yağmurlu olacağını söyledi haber bültenleri.. Ve daha pekçok kentin de.. Ben de bu yüzden, bekleyen tarifler arasından bu kurabiyeleri seçtim. Yağmur yağarsa güzel gider, yağmasa da güzel gider:) Yeter ki yanında mis kokulu bir kahve olsun. Sonbahara, zencefilli kurabiye gider...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjt4DiV_JAWteP4YhEjovwL9tnu1ctAowbg_ZHllv0oCg4swG-pqcA-xz8MlyYb_ymFXOU99gwQRJ13MTimKfwTRBaorxJp33f0_oHmu5kKaDtV3revYjTaUKEkNJQ7gwawyNndibeJzqQ/s1600/zencefilli-kurabiye.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;" title="Zencefilli Kurabiye Fotoğrafı"><img alt="Zencefilli Kurabiye Tarifi" border="0" class="photo" height="480" itemprop="photo" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjt4DiV_JAWteP4YhEjovwL9tnu1ctAowbg_ZHllv0oCg4swG-pqcA-xz8MlyYb_ymFXOU99gwQRJ13MTimKfwTRBaorxJp33f0_oHmu5kKaDtV3revYjTaUKEkNJQ7gwawyNndibeJzqQ/s640/zencefilli-kurabiye.jpeg" width="640" /></a></div><br /><span style="font-size: x-large;">Tarifle ilgili birkaç not</span><br /><span class="summary" itemprop="description">Biraz sert bir kurabiye oluyor, kahveye banmak için ideal yani, bu tür kurabiyeleri seviyorsanız bunları da seversiniz. Uzun süre dayanıyorlar, hani o teneke kutuda saklanmalık kurabiyelerden bunlar. Bol yapın, elinizin altında bulundurun. Bu ölçülerle zaten 2 tepsi kurabiyeniz olacak, kahve yaptıkça birer ikişer yiyeceksiniz. Bana genelde kahvaltı sonrası keyif kahvemi içerken eşlik etmişlerdi, tatildeyken. Ama doğrusu çantaya atıp işe getirmek için ya da mutfaktaki kurabiye kutusuna stoklayıp arada atıştırmak için daha uygunlar.. Yeterince yapma isteği uyandırdım mı?</span><br /><span style="font-size: x-large;">Malzemeler</span><br /><ul><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">125 gr</span> <span class="name">tereyağı</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1/2 su bardağı</span> <span class="name">esmer şeker</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1</span> <span class="name">yumurta</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1/3 su bardağı</span> <span class="name">pekmez</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">2 tatlı kaşığı</span> <span class="name">zencefil</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1 tatlı kaşığı</span> <span class="name">tarçın</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1 çay kaşığı</span> <span class="name">tuz</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">1 tatlı kaşığı</span> <span class="name">kabartma tozu</span></li><li class="ingredient" itemprop="ingredients"><span class="amount">3 su bardağı</span> <span class="name">tam buğday unu</span> (yaklaşık)</li></ul><br /><span style="font-size: x-large;">Yapılışı</span><br /><div class="instructions" itemprop="recipeInstructions"><ol><li><span style="background-color: transparent;">Tereyağını esmer şekerle birlikte mikserle iyice çırpın </span><em style="background-color: transparent;">(kurabiye hamuru hazırlarken önce yağı şekerle çırpmak hem güzel karışmasını hem de malzemenin daha fazla un kaldırmasını sağlar, böylece kurabiyeleriniz fazla yağlı olmaz).</em></li><li><span style="background-color: transparent;">Yumurtayı ve pekmezi ekleyin, mikserle karıştırmaya devam edin.</span></li><li><span style="background-color: transparent;">Ayrı bir kapta; zencefil, tarçın, tuz ve kabartma tozunu unun yarısı ile harmanlayın, daha sonra bu karışımı sıvı karışıma eleyerek ekleyin. Yoğurarak elinize hafif yapışan bir hamur haline gelene dek azar azar un eklemeye devam edin</span><em style="background-color: transparent;"> (ancak daha fazla un koymayın, çünkü hamur buzdolabında da kendini toparlayacak).</em></li><li><span style="background-color: transparent;">Hamuru streç filmle sarıp buzdolabına koyun ve yarım saat kadar dinlendirin.</span></li><li><span style="background-color: transparent;">Dinlenmiş hamuru merdane yardımıyla 1/2 cm kalınlıkta açıp dilediğiniz kalıplarla kesin ve hafif yağlanmış fırın tepsisine sıralayın. Önceden 175 C ısınmış fırında pişirin. Kurabiyelerinizi tam olarak soğuttuktan sonra teneke kutuda saklayabilirsiniz.</span></li></ol></div>

hamurişi Kolay Tarifler Kurabiye kuru pasta zencefil Zencefilli Kurabiye

Zencefilli kurabiyelerle ilk olarak Buket Uzuner'in bir öyküsünde karşılaşmış, öyküden çok etkilenmiş, öyküyü o kadar etkileyici yapan b...

Devamı »

Bol Peynirli Omlet

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/labneli_omlet2.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/labneli_omlet2.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Bu omleti yaptığım sabah annemle birlikte keyifli bir kahvaltı yapmıştık, benim tatil günlerimden birinde. Tarifini Ramazanın ilk sahuru için yazacağımı hiç düşünmemiştim tabi o zaman! Kısmet bugüneymiş. Çok severek yediğimiz bir omlet olmuştu, bugün de özellikle sahura uygun bir şeyler yazmak istediğim için paylaşmaya karar verdim. Sahura kalkmayacak olanlar da yarınki Pazar kahvaltısı için hazırlamak isteyebilirler belki.<br /><br /><a href="http://www.beyazperde.com/film/1889">Something's Gotta Give</a> 'i(Aşkta Herşey Mümkün) izlediyseniz anımsarsınız. Filmde Erica (Diane Keaton), Julian (Keanu Reeves) ile buluştuğu akşam yemeği sonrası eve döner ve Harry (Jack Nicholson) ile mutfakta dertleşirler. Erica Harry'nin pancake yapma fikrine zaten yemekten geldiğini söyleyerek karşı çıkınca da Harry "hadiii, buluşma yemeklerinde asla doymazsın!" gibi (ya da buna benzer) veciz bir cümle kurar. Doğru söze ne denir? Pancake yaparlar ve bir yandan sohbet ederek keyifle yerler. Ertesi gece de aynı mutfakta bu kez birlikte omlet yaparlar <em><span style="color:#ff0000;">(ben pancake'i omlet diye anımsıyordum ama sevgili Dilek doğrusunu anımsattığı için düzeltiyorum).</span></em><br /><br />Bu sevimli filmin konumuzla ilgisi nedir diyeceksiniz.. Şudur ki, işte bu omlet o omlet! :)<br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Senem Tüten Mestçi</span>'nin <span style="FONT-STYLE: italic">"Aşkın Yemekleri" </span>kitabını okurken çok eğlenmiştim. Kitap pekçok romantik filmin yemek sahnesinden bahsediyor, sonra da o sahneye uygun bir tarif veriyordu. Sözkonusu filmin tarifi de omletti. Okurken canım fena halde istemiş, ama ben geceyarısı değil, ertesi sabah pişirmiştim tabi ki:) İçine konan labne peyniri bu omleti yumuşacık yapıyor, üstteki dilim çedar ise lezzetini ikiye katlıyor. O yüzden bol peynirli omlet ismini verdim. Çok da besleyici ve doyurucu. Sahurda kahvaltı yapanlar için protein desteği, ertesi gün kahvaltı yapacaklara da Pazar keyfi olsun efendim, buyurun tarif:<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Malzemeler:</span><br /><span style="FONT-STYLE: italic">(2 kişililik)</span><br /><br />- 2 adet yumurta<br />- 1 yemek kaşığı tam un<br />- 1/2 çay bardağı yağsız süt<br />- 2 yemek kaşığı labne peyniri<br />- 4 dilim çedar peyniri<br />- 1 tatlı kaşığı tereyağ<br />- Tuz, karabiber<br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold">Yapılışı:</span><br /><br />1. Derince bir kabın içinde un ve sütü pütür kalmayacak şekilde ezin, içine yumurtaları ekleyerek iyice çırpın. Labne peynirini ilave ederek karıştırın. Tuzunu, karabiberini ekleyin.<br /><br />2. Teflon tavada tereyağını eritin, hazırladığınız karışımı tavaya dökerek orta ısıda kapağı kapalı olarak pişmeye bırakın.<br /><br />3. Omletinizin altı kızarınca spatulayla ters çevirin.<span style="FONT-STYLE: italic"> </span>Üzerine 4 dilim çedar peynirini yerleştirin. Arkası kızarırken çedarlar da eriyecektir. Şimdi nefis omletinizi hemen sıcak sıcak kahvaltı sofrasına servis edebilirsiniz!<br /><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"><span style="FONT-STYLE: italic"></span></span></span><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/labneli_omlet1.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/labneli_omlet1.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Bu fotoğrafta şimdi en çok özlediğim şey ne biliyor musunuz? Annemin nohut mayalı ekmeği! Canım, bana koliyle ekmek göndereceğine söz verdi gelirken. Başka türlü olmayacak yani, ne yapayım? Kendin yap dediğinizi duyar gibiyim:) Hiç tek başıma yapmayı denemedim, ama eninde sonunda deneyeceğim artık. Böylece sizin tarifi denerken neler çektiğinizi (!) de anlamış olacağım tabi:)<br /><br />Ramazan hoşgelsin, sofralarımıza bereket, içimize huzur getirsin...

Bol Peynirli Omlet

Bu omleti yaptığım sabah annemle birlikte keyifli bir kahvaltı yapmıştık, benim tatil günlerimden birinde. Tarifini Ramazanın ilk sahuru içi...

Devamı »

Yaz sonu tatları: Erikli Pay ve Tart

<blockquote></blockquote><br /><blockquote></blockquote><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/erikli_pay2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br />Pazar günü <a href="http://www.hurriyet.com.tr/pazar/5097894.asp?gid=59">Hürriyet’te</a> olmanın tuhaf heyecanı ile hayatımda başka bir boyutta da olsa devam etmekte olan belirsizliklerin sıkıntısının birbirine karıştığı garip bir ruh halindeydim. Bir Terazi uzun süre denge halinden uzakta kalmamalı! Hürriyet’teki kendime garip, karmaşık duygularla bakıp çayımı içtikten sonra sokağa çıktım, uzun uzun yürüdüm.. Düşkent haftasonu tatili telaşındaydı! Gülümsedim..<br /><br />Baktım dün akşam o garip sıkıntı devam ediyor, iş çıkışında kendimi yağmurlu Beyoğlu’na atıp Emek Sineması’nda aldım soluğu. <a href="http://www.beyazperde.com/film/2881">Lady in the Water</a> (Sudaki Kız)’ı izledim. <em>“Hepimiz birbirimize bağlıyız, birimizin yaptığı bir eylem bir gün hepimizin yaşamını etkileyebilir”</em> diyordu film. Evden ayrılışımın neleri değiştirebileceğini düşündüm, bunların iyi şeyler olmasını diledim tüm kalbimle.. Gördüğünüz gibi garip bir duygusallık hallerindeyim şu sıra. Bir an önce dengemi kurmak için gün sayıyorum diyebilirim.<br /><br />Neyse! Uzun bir aradan sonraki ilk tariflere gelelim...<br />Çok istememe rağmen bu telaşlı günlerimde fındıklı bir tarif deneyip o güzel <a href="http://finduklutarifler.blogspot.com">fındık projesi</a>ne katkıda bulunamadım. Ama katkıda bulunan arkadaşlarımın birbirinden güzel tariflerine fırsat buldukça bakıyor, kitabı da heyecanla bekliyorum. Ne kadar güzel bir proje olmuş! Katılan herkesi içtenlikle tebrik ediyorum. Ve tabi, son YE etkinliklerine de katılamadığım için üzgünüm.. Üstelik son 3 konu en sevdiğim yiyeceklerdi! Umarım bundan sonrakilere katılabilirim.<br /><br />Her ikisi de erikli olduğu için bu iki tarifi birlikte vermek istedim. Uzun süren tarifsiz dönemi de affettirmek istedim böylece. Birisi klasik ve basit bir pay, diğeri mayalı hamurla bir tart denemesi..<br /><br />Erikli payı yapalı öyle çok zaman oldu ki. İstanbul’a ilk gelişimde, yani Yılmaz’ın “abla biz açız!” diye telefon etmesinden sonra ona getirmek için hazırladığım kolide bulunanlardan biriydi. O kadar çok şey yapmışım ki, biraz abarttığımı bizim iştahlı çocuklar getirdiklerimi 1 haftada ancak bitirince anladım:)<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/erikli_pay1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br />Pay çok ama çok basit. Vakti veya deneyimi olmayanlar için de çok ideal. Malzemeler elinizin altında her zaman olanlardan, kocaman tatlı erikler ise şu sıra en fazla bulunan meyvelerden. Gerçi ben yaptığımda henüz mürdümler yoktu, ben İtalyan eriği kullanmıştım, ama mürdümle çok daha güzel olacağını düşünüyorum. Tarif Pratik Mutfak Rehberi’nden.<br /><br /><strong>Malzemeler:</strong><br /><em>(6 kişilik)</em><br /><em><br /></em>- 150 g tereyağı (oda ısısında)<br />- 2 su bardağı un (yaklaşık)<br />- 1/2 su bardağı toz şeker<br />- 10-12 adet mürdüm eriği<br />- Üzeri için pudra şekeri<br /><br /><strong>Yapılışı:<br /></strong><br />1. Tereyağı, şeker ve unu bir kaba alarak yoğurun. Unu hamur elinize yapışmaz hale gelene kadar azar azar ekleyin. Daha sonra hamuru streç filme sararak yarım saat kadar buzdolabında dinlendirin.<br /></em><br />2. Küçük tart kalıbınızı yağlayarak (ben küçük boy borcam kullandım) hamuru yerleştirin. Hamurun kenarlarını hafifçe yükseltin.<br /><br />3. Eriklerin çekirdeklerini çıkartın, çekirdek yuvaları yukarı gelecek ve tüm hamur yüzeyini kaplayacak şekilde yerleştirin.<br /><br />4. Önceden ısıtılmış 200 derece fırında güzelce kızarana kadar pişirin. Erikler sulanıp hamuru şahane bir renge boyayacak ve soğuduktan sonra pudra şekerini de serptiğinizde o artık bir pay değil pasta olacak:)<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/m%3F%3Frd%3F%3Fml%3F%3F_tart1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><p>Diğer tarif ise maya paketinde görüp ani bir kararla denediğim bir tart. Evde pişirdiğim son tatlı olma özelliği nedeniyle biraz hüzünlü bir anısı var bende.. Canım annem çok sevdiğim için bolca mürdüm eriği almıştı o hafta pazardan, hepsi bitmeyince kalanların bir kısmını tartta kullanmamın iyi olacağını düşünmüştüm. Gerçekten de çok lezzetli bir tart oldu ve aynı günün akşamında sadece birkaç dilim kaldı (gündüz kahveyle çok güzel gittikleri gibi, annemle sohbet ederken gece sütüme de harika eşlik ettiler!) Mayalı olduğu için yumuşacık, ama aynı sebeple benzerleri gibi 1 gün bekleyince değil, aynı gün yenirse güzel olan tartlardan. </p><p><strong>Malzemeler:</strong></p><p><em>Hamur için:</em><br />- 2,5 su bardağı un<br />- 1 paket Dr. Oetker instant maya<br />- 1/2 çay bardağı toz şeker<br />- 1/2 çay kaşığı saf vanilya (veya 1 paket vanilin)<br />- Bir tutam tuz<br />- 1 adet yumurta<br />- 50 g tereyağı (oda ısısında)<br />- 1 çay bardağı ılık süt<br /><em><br />Üzeri için:<br /></em>- 10 adet mürdüm eriği<br />- 1 çay bardağı toz şeker<br />- 1 çay kaşığı tarçın<br />- 1 çay bardağı ceviz (irice parçalanmış)<br /><br /><strong>Yapılışı:<br /></strong><br />1. Öncelikle üst malzemenizi hazırlayın: Eriklerin çekirdeklerini çıkartıp dilimleyin (benim kullandıklarım çok iri oldukları için ben elma gibi dilimledim), üzerine şekeri döküp 10 dk pişirin. Ocağı kapattıktan sonra tarçın ve cevizi ekleyin, karıştırıp soğumaya bırakın.<br /><br />2. Unu eleyip maya ile karıştırın. Şekeri, vanilyayı, bir tutam tuzu, yumurtayı, tereyağını ve sütü ekleyip yoğurun. Elinize yapışan bir hamur olabilir ancak un eklemeyin, kabın üzerini bir kapakla örterek hamuru mayalanmaya bırakın.<br /><br />3. Hamurun mayası geldikten sonra derince dikdörtgen bir fırın tepsisini yağlayarak hamuru içine yerleştirin. Bu sırada elinize yapışabilir, yanınızda ellerinizi hafif ıslatmak için küçük bir su kabı bulundurabilirsiniz.<br /><br />4. Hamurun üzerine hazırladığınız erikli karışımı dökün ve eşitçe dağıtın. 30 dk daha bekletin.<br /><br />5. 180 derece ısınmış fırında 30 dk kadar (ya da mürdümler o nefis kızıl rengi alana kadar) pişirin. Tadına doyulmaması için ılık olarak, dilerseniz yanında dondurmayla servis yapın! </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/m%3F%3Frd%3F%3Fml%3F%3F_tart2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p>İlk tarifler de gelmiş oldu böylece..<br />Erikler bitmeden belki birini denemek istersiniz. Denerseniz benim yerime de bir dilim yersiniz değil mi?<br /><br />Gecikmeli de olsa Git’in yeni sayısının haberini vermek istiyorum son olarak. Eylül-Ekim sayısını büyük kitapçılarda ve bayilerde bulabilir, kahvaltılarımızın keyfi reçellerden bahsettiğim yazımı okuyabilirsiniz.<br /><br />Ve unutmadan!<br />Blogumu takip edenler için gerek yok ancak beni yeni tanıyanlar için Hürriyet’teki haberle ilgili küçük bir-iki düzeltmem olacak.. Birincisi İzmir’de yaşamıyorum, hiç yaşamadım:) O “Ege'nin küçük kıyı kenti” Aydın’dı. Diğer düzeltme ise sevgili Hatice’nin ve <a href="http://www.portakalagaci.com">Portakal Ağacı</a>’nın elbette bana da ilham verdiği ama asla “aynısını yapmaya karar vermiş” olmamam:)<br /><br />Eylül’ün tadını çıkarın olur mu?<br /></p>

Yaz sonu tatları: Erikli Pay ve Tart

Pazar günü Hürriyet’te olmanın tuhaf heyecanı ile hayatımda başka bir boyutta da olsa devam etmekte olan belirsizliklerin sıkıntısının birb...

Devamı »

İstanbul Lezzetleri

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/gezi_sacher.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/gezi_sacher.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />İstanbul'dan kalan tatları Ege'ye döndüğümde paylaşacağımı düşünmüştüm... Oysa yine İstanbul'dayım, üstelik bu kez konuk değilim!<br /><br />Bulduğum ilk fırsatta siteyi güncellemek istedim. O kadar çok şey birikti ki... Bu birikim bir yandan iyi oldu, çünkü ne zaman tekrar mutfağa girmeye başlarım, henüz bilmiyorum. Bu arada da paylaşacağım pekçok tarifim var. Her ne kadar taşınma telaşında yeni fotoğraflarımı CD'ye aktarıp ofisteki bilgisayardan silerken bir kısmını tamamen yoketme becerisini göstermiş olsam da, kurtarabildiklerime seviniyorum (insanın bilgisayar canavarı bir kardeşinin olması bu durumlarda çok işe yarıyor!) Tabi bu arada pekçok güzel fotoğraf da gitti ama canımız sağolsun değil mi? Nasıl olsa artık buradayım:) <p>Ayvalık sonrası evde geçirdiğim bir hafta boyunca durmadan film izlemiştim. Üye olduğum film kiralama dükkanlarının ikisinde de izlemek istediğim film kalmamış, hatta marketlerin promosyon sepetlerinden "kurtardıklarımı" da izlemiş ve uzun süren filmsizlik döneminin acısını çıkarmıştım. Derken Yılmaz aradı ve "daha gelmeyecek misin abla? biz açız!" dedi:) Durur muyum? İstanbul'a ilk bilet böyle kesildi...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/gezi_espresso.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />İstanbul'da olmak...<br />Yani zamanı yakalamaya çalışarak peşinden koşmak..<br />Yani bazen çok yorulmak..<br />Ama kimi anlarda kendini bir otobüs camından kentin siluetini hayranlıkla seyrederken yakalayıp "seviliyor bu kent işte, herşeye rağmen" demek!<br /><br />O kadar hızlı geçti ki günler..<br />Yılmaz'ın Beyoğlu'ndaki evinden birkaç dakikada İstiklal'e inebilmek rüya gibiydi. Daha önceki gelişlerimde ancak birkaç saat kalabildiğim sevgili Pera'da artık istediğim kadar gezebilirdim. Gezdim de!<br /><br />İlk günlerin heyecanıyla ne kadar kitapçı, pasaj, sahaf varsa hepsine girildi çıkıldı, her yer karıştırıldı, her şeye bakıldı! Sonra yavaş yavaş sakinleşildi, alışıldı..<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/%3F%3Fiya_felafel.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Kadıköy'e ayırdığım bir günde, ne zamandır merak ettiğim <strong>Çiya Sofrası</strong>'na gittim. Düşlediğim kadar güzel ve ilginç yemekler vardı. Hepsini merak da etsem, sanırım o an çok aç olduğum için gözüm felafel ve humus ikilisinden başka birşeyi görmedi. Yaz sıcağına aldırmadan bu Çiya klasiklerini sipariş ettim. Benim yapmayı bir türlü beceremediğim felafel demek böyle birşeymiş! Bir de sıcak olsaydı kimbilir nasıl olurdu? Humus ise sade bir şekilde servis edilerek beni şaşırttı. Lezzetine diyecek yoktu ama benim humus <a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2006/06/humus.html">tarifime</a> gelen yorumları düşününce Çiya'dan epey süslü bir servis beklemiştim açıkçası:) </p><p>Fotoğraf makinemin pilleri bitmek için uygun zamanı buldu ve Çiya'da malesef sadece tek kare çekebildim.. Üzüldüm, çünkü yemek sonrası yediğimiz kabak tatlısını ve taze ceviz tatlısını görüntüleyemedim! Ama tahin + ceviz sosuyla servis edilen nefis kabak tatlısını sevgili Başak'ın Çiya'yı anlattığı <a href="http://lezzetinizinde.blogspot.com/2005/10/iya-iya-iya-55_113014820214156556.html">yazısında</a> görebilirsiniz. Kabak tatlısına zaten düşkün olan arkadaşım Çiya'ya ilk kez geldiği için epey hayıflansa da ben taze ceviz tatlısını daha çok sevdim. Kısacası biz de çoğunluk gibi Çiya'dan keyifli ayrıldık. Diğer lezzetlerini de bir gün tatmak umuduyla birlikte tabi...</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/sak%3F%3Fzl%3F%3F_kahve.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /><br />İstanbul tatilinin en güzel gününü Asmalı Mescit'te geçirdim. Sevgili bir arkadaşımla birlikte güzel kahveler içtik, güzel sokaklarda yürüdük, güzel İstanbul'u çektik içimize... düş gibiydi! Cumbalı eski evler, dar sokaklar, yokuşlar, antikacılar, sahaflar, sokak kahveleri.. Çukurcuma'da, <strong>İskeçeli'nin Kahvesi</strong>'nde Türk kahvesi... Yanında buz gibi bir bardak su, içinde bir kaşık sakız reçeli! </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/k%3F%3F%3F%3F%3F%3Fk_kurabiye_d%3F%3Fkkan%3F%3F.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Kumbaracı Yokuşu'nu inip Tijen ablamın bahsettiği <strong>Küçük Kurabiye Dükkanı</strong>'nı bile bulduk hatta. Adı gibi küçücük, sevimli bir dükkan! Kahveli, zencefilli, tarçınlı, kakaolu, fıstıklı kurabiyelerinden ikişer tane aldık kesekağıdında. Ben en çok üstlerine birer kahve çekirdeği batırılmış kahveli kurabiyeleri sevdim elbette:) </p><p>Yorgunluğun ve içilen onca kahvenin üzerine akşam saatlerinde <strong>"Zencefil</strong><span style="font-weight: bold;">" </span>iyi geldi! Kazınan mideler için kimi zeytinyağına batırılan, kimine otlu tereyağı sürülen tahıllı ekmekler ve yanında salata.. Ama en güzeli hesapla birlikte getirdikleri minik kişnişli şekerlerdi. Onlardan <strong>Hacı Bekir</strong>'de de gördüm sonradan. </p><p>Sonraki günlerde Asmalı Mescit'teki <strong>Sokak Kahvesi</strong>'ne de sık sık uğradık. Yılmaz'ın arkadaşları çalışıyordu orada. Sonra bir gün hemen yanındaki restoranın <strong>"Şimdi" </strong>olduğunu farkettim. E farkedilir de uğranmaz mı? Annemin kesinlikle "pişmemiş bu" diyeceği kadar al dente (ama bence harika) makarnalarından yedim, üstüne de Darjeeling çayı içtim. Bahis konusu olacak olan da makarnadan çok çay zaten! </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/darjeeling_%3F%3Fay%3F%3F.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Tam da o sıralarda okumakta olduğum <strong>Çayın Kültür Tarihi</strong>'nde yazar <em>Stephan Reimertz</em>'in övgüyle bahsettiği, hatta dünyanın en iyisi dediği Darjeeling çayını menüde görünce heyecanlanmıştım. Hindistan'ın yüksek dağlarında yetiştirilen bu çayın tomurcukları özel olarak tek tek elle toplanıyormuş. Sadece 3-5 dakika süren demlenmenin ardından bakır rengini verince de bekletmeden hemen içmek gerekiyormuş. Çünkü yapraklar demlenmeye devam ederse özelliklerini yitiriyorlarmış. </p><p>Yazara göre iyi çay demlemenin en önemli kurallarından biri bu zaten: Demlenen çayın içinden çay yapraklarını hemen çıkartmak ve yeterli süreden daha fazla demlenmesine izin vermemek.. Ben bunu eve dönünce hemen uygulamaya başladım. Demlenen çayı süzerek hemen porselen demliğe aktarıyorum. Bu şekilde ilk bardaktan son bardağa kadar aynı lezzetini koruyor. Tabi ilk bardaktan sonraki bardakları gitgide daha fazla seven annem gibi demli çay tiryakileri için bu yöntem çok ideal olmayabilir:) </p><p>Sonuç olarak, ben Darjeeling çayıyla tanışmaktan mutluluk duydum ve kitabımın son sayfaları eşliğinde keyifle yudumladım. Lezzeti konusunda yorumum şudur ki ben bu mis kokulu çayı her gün ve her saat içebilirim! </p><p>Çaydan söz açılmışken, içtiğim bir başka güzel çay daha var bahsetmek istediğim...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/Bunka_%3F%3Fay1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Tijen abla ballandırarak anlatır da, Japon kafesi <span style="font-weight: bold;">Bunka</span>'ya gidilmez mi hiç?<br />Aranır, kolayca bulunur, kimseler yokken güzel fotoğraf çekilir ve nefis bir çay eşliğindeki yeşil çaylı profiterollerin tadı çıkarılır! </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/Bunka_tatl%3F%3F_%3F%3Fay.2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Profiteroller öyle hafifti ki.. Yumuşacık bir hamur, az şekerli bir dolgu kreması, üzerinde ne bir sos, ne bir fazla süs. Sadece pudra şekeri ve nane yaprakları. Bir gazetede Japonların hep böyle hafif tatlılar tercih ettiklerini okumuştum. Ama bir profiterolün bu kadar hafif olabileceğini düşünmemiştim! </p><p>Çayın Japon kültüründeki yeri malum.. Kulpsuz fincanlarda servis ediliyor ve iki elle kavranarak içiliyor. Yanında servis edilen iki renkli kıtır kurabiyeler de yeşil çaylıydı sanırım ve çok lezizlerdi. Bir de demliğin kapağını kaldırınca şu görüntüye bakar mısınız lütfen? </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/Bunka_%3F%3Fay2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></p>Kokusunu alabildiniz mi bilmem ama ben bu fotoğrafa baktıkça o şekerli kokuyu duyabiliyorum. <p>İstanbul'daki tatil sabahlarında genellikle dışarıda yaptım kahvaltılarımı. Zira ev halkı çoğunlukla benim uyandığım saatlerden birkaç saat önce uyumuş oluyordu:) Bu sayede daha önce blog komşularımdan dinlerken ya da sevdiğim köşelerden okurken içimi çektiğim pekçok lezzetle tanışma şansını yakaladım. <strong>Bulgar</strong>'ın kaymaklı kahvaltısı, <strong>Kızılkayalar</strong>'ın tostları, <strong>Lades</strong>'in menemeni, <strong>Saray Muhallebicisi</strong>'nin sahanda yumurtası ve menemeni, <strong>Sütiş</strong>'in su böreği ve kaymaklı kahvaltısı yakalayabildiğim lezzetlerdi. </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/S%3F%3Fti%3F%3F_kahvalt%3F%3F.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Bulgar'ın mı Sütiş'in mi derseniz, yarı fiyatına Sütiş'in daha bol porsiyonlu kaymaklı kahvaltısı derim. Yukarıdaki gibi işte, lezzetse aynı lezzet! Menemenler de iyiydi güzeldi ama yumurtaların menemene iyice karıştırılması şart mıdır bilemedim? Ben annemden gördüğüm usulde, yumurtaları kırıp bir-iki kaşık darbesiyle azıcık dağıtır, kapağını kapatırım. Hem görüntü de şahane olur o zaman.. neyse! </p><p>Kahvaltılarımın ardından çoğu kez günün gazetesini okumak üzere kahve dükkanlarından birine ya da kitapçı kahvelerine gidiyordum. Türlü çeşit kahve denedim elbette:) Siz de kitapçı kahvelerini seviyorsanız Mephisto'da mola verdiğinizde kakaolu, sütlü, bol köpüklü özel kahvesini deneyin derim. Hem İstiklal'de içebileceğiniz en hesaplı kahveleri de onlar yapıyorlar, benden söylemesi!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/mephisto_kahve.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Bu arada sevgili blog dostlarımdan <a href="http://mutlulukmutfaktagizlidir.blogspot.com">Burçak</a> ve <a href="http://gelincikler.blogspot.com">Burcu</a>'yla tanışma şansım da oldu! Burçak beni annesiyle paylaştıkları şirin evlerine konuk ederek hem şahane çay sofrası hem de tatlı sohbetiyle mutlu etti. Fotoğrafları ona yolladığım için Burçak'ın yaptıklarını onun sayfasında görmeniz mümkün.. Burcu'yla ise telaşlı koşuşturmaların arasında kısacık bir buluşma ayarlayabildik. Hiç yetmedi ama en kısa zamanda tekrar buluşup kahve içmeye söz verdik. Burcu'nun beni götürdüğü <strong>Limonlu Bahçe</strong>, Galatasaray'ın biraz aşağısında çok sevimli bir yerdi. Minderlere kurulup sohbet ederken o cheesecake ve limonatasının tadını çıkardı, ben de cevizli ve peynirli, bol nar ekşili salatamın.. (ama bir fotoğraf çekmek ikimizin de aklına gelmedi değil mi Burcucum?)</p><p>Ve ah.. Gezi Pastanesi! </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/gezi_sacherdetay.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; cursor: pointer; text-align: center;" /></p><p>Çikolata krizi gününüzde gidip çikolatalı pasta yiyin orada.. Böyle bir sacher yiyin mesela, kayısılı. İlaç gibi gelecek! Bana öyle geldi:) Türkmenciğimin "serum gibi" dediği cinsten bir lezzet bombası.. O yoğun çikolatalı dilimi afiyetle yemekle kalmadım, espressonun yanındaki minik bitter çikolatayı bile yedim üstüne. En üstteki iki fotoğraf da o lezzetli anlara ait işte.. Çıkarken kasanın yanında duran selanik gevreklerinden de aldım bir paket. Bol fıstıklı gevrekler gerçekten çok özel, hani hep evde bulundurmak isteyeceğiniz, ama fazla dayanmayacak türden. Nitekim benimkiler de birer ikişer derken fazla dayanamadılar:)<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/Antep_kahkesi.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/Antep_kahkesi.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a></p><p>Eminönü de ziyaret edildi elbette. Ama Pazar günü gidebildiğimiz için Mısır Çarşısı'nı gezemedik. Biraz sokakları arşınlayıp, Galata köprüsü altında bir kahve içip geri döndük. Olsun, artık vakit çok:) Kısacık gezimizde en azından Darjeeling çayını orada bulabileceğimizi öğrendik ve tesadüfen Antep kahkesine rastladık. Bunlar da kısa günün karıydı işte! Kahkeler bana fazla yağlı gibi geldiyse de Yılmaz bayıldı. Ona kek çörek vs. olsun zaten! Satıcının dediğine göre hafta içi gelseymişiz daha çok çeşit olurmuş. Bir de bu kahkeler 1 ay dayanıyormuş. Bizim aldıklarımız 1 gün dayandı o başka:)<br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sahaf.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/sahaf.0.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a></p><p>Kitap alışverişini son ve hüzünlü günlere bırakmıştım. Kafa karışıklığı günlerine demeliyim belki de! Bu kışı da küçük kentte geçirebilirim düşüncesiyle sahafları talan ettim. İşte bu kitap dağı da ele geçirilenler! Hüznü dağıtmanın en iyi yolu kitap almak ve sonra kendinize kahve ve tatlı ısmarlamaktır. Öyle yaptım. Ama hüzün dağılmadı. Tekrar İstanbul'a dönmeye karar verdiğim o tuhaf akşama kadar da içimde oturdu kaldı...<br /></p><p>Ve işte buradayım.<br />Düşistanbul'da.<br />Bu ilk zamanlarda henüz düş görmüyorum tabi, daha valizlerimi bile boşaltmadım ki? Yapılacak çok şey var, hem de çok.. Olsun! Yavaş yavaş herşeyi yoluna koyacağım elbette. Ne zamandır gezemediğim blog komşularımı ziyaret edeceğim, maillerimi temizleyeceğim vee.. biriken tarifler de yavaş yavaş gelecek. <br /></p><p>.. Eylül'ü ne kadar sevdiğimi daha önce söylemiş miydim?<br /><br /></p>

İstanbul Lezzetleri

İstanbul'dan kalan tatları Ege'ye döndüğümde paylaşacağımı düşünmüştüm... Oysa yine İstanbul'dayım, üstelik bu kez konuk değilim...

Devamı »

Yolculuk...

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/Galata_kahve.0.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/320/Galata_kahve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Paylaşılacak onca şey ve yazılacak onca tarif varken sizleri yine bir kahve fincanı ile başbaşa bırakıp gitmeyi inanın istemezdim... Ama siteyi güncelleme fırsatı buluncaya kadar sizi merakta bırakmak da istemedim.<br /><br />Uzun yaz tatili boyunca kendimle yaptığım konuşmaların, uzun uzun düşünüp taşınmaların, olacak mı olmayacak mı belirsizliklerinin sonrasında nihayet herşey kesinleşti. İstanbul'a gidiyorum. Doğumgünüme daha üç hafta var ama ben kendime 29 yaş hediyemi şimdiden verdim. Kendime yeni bir düş, belki de bir umut armağan ettim, bu Eylül'de...<br /><br />Kalbim Ege'de kalacak elbet, ama hayatın şu andaki koşullarının beni getirdiği nokta bu. Sonraki koşullar neler getirir bilmiyorum elbette... Zaten kim biliyor ki? Daha önceki büyük kent tecrübelerime rağmen başlangıçta zorlanacağımı, belki incinip üzüleceğimi biliyorum. Ama hayatın sürprizlerle dolu olduğunu da biliyorum.<br /><br />Yemek tariflerine ara verdiğim ve sizlerle yaşantımı paylaştığım bu son zamanlarda hep yanımda oldunuz. Bu yolculuk başlangıcında da iyi dileklerinizi esirgemezsiniz değil mi? Çok yakında önce tatilden kalan İstanbul lezzetleri, sonra da yepyeni tariflerde görüşmek üzere...<br /><br />Hepinizin Kandilini içtenlikle kutlarım.<br /><br />ışık ve sevgiyle...

Yolculuk...

Paylaşılacak onca şey ve yazılacak onca tarif varken sizleri yine bir kahve fincanı ile başbaşa bırakıp gitmeyi inanın istemezdim... Ama sit...

Devamı »

Cunda... Cunda...

<p></p><blockquote></blockquote><p></p><blockquote></blockquote><p> </p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></p>Ayvalık'a biraz da düşünmek için gitmiştim oysa...<br />Ama Cunda aklımı başımdan aldı! Anımsadığımdan da güzeldi...<br /><br />Şirin adacığa ayak basar basmaz önce Taş Kahve'de nefis bir Türk kahvesi içtim, sonra sokakları adımlamaya başladım.. Yürüdüm.. yürüdüm.. yürüdüm...<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cundaevi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Otantik takı ve giysiler, birbirinden ilginç objeler, süslü kumaş ve örtüler satılan standların, dükkanların arasında gezindim. Şile bezinden elbiseler, Buldan kumaşından örtüler satan yaşlı bir amcanın ısmarladığı çayı içerken, eski Cunda üzerine sohbet ettim onunla.. Aslen İstanbullu olduğunu söyleyen amca Cunda'ya öyle bağlanmıştı ki İstanbul'u düşünmek bile istemiyordu. Hatta Ayvalık'ta bile yaşayamayacağını söylediğinde şaşırdım. Cunda'ya öyle sevdalıydı ki!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_detay.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Tekneler geliyordu iskeleye durmadan..<br />Teknelerden meraklı bakışları, kimi çekingen kimi heyecanlı tavırlarıyla gezginler iniyordu. Turist demek istemedim onlara. Böyle bir yere geldiklerine göre tatların, kokuların, lezzetlerin peşinde olmalılar!<br /><br />Sahil boyunca sıralanmıştı kafeler, dondurmacılar, lokmacılar ve elbette lokantalar.. Hepsi de davetkar! Ama orada bir akşam yemeği yemeyi annemin geleceği güne erteledim. O keyif yalnız yaşanmazdı ki?<br /><br /><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_ya_danl_klar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Küçük bir mola verdiğimde düştü aklıma Ada lokması. Yiyeyim.. yok yok yemeyeyim.. kararsızlığım uzun sürmedi:) Minicik çıtır lokmalar öyle dayanılmaz görünüyordu ki! En küçük boy kaseden söyledim ve bir ağaç altına oturdum. Üzerine tarçın, hindistan cevizi ve susam ister miyim? Evet, hepsinden isterim! Sadece tarçın bile yeterli olabilirmiş aslında. En son ne zaman yemiştim kimbilir "ballı lokma tatlısı"? O mini mini lokmaları bir çırpıda yiyiverdim!<br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ada_lokmas_.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Ruhum güneşin altında esneyen zamana uyum sağlamış, uzun uzun tadını çıkarıyordu bu sonlu saatlerin. Tam olmak istediği yerde, olmak istediği zamanda. Ağır ağır, serum damlaları gibi akan zamanın damarlarıma doldurduğu esriklik, o ılınma, gevşeme halleri nasıl da güzeldi! Soğuk kış günlerinde burnumu atkıma saklayıp parmak uçlarıma hohlarken, refleks halinde omuzlarımı kasarken anımsamak üzere o anları cebime attım. </p><p>Ve, "mutluluk şu andan başka bir yerde değil.." diye fısıldadım kendime.</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_kafe.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></p><p>Cunda'ya ikinci ziyareti annemle yaptık.<br />Sokakları birlikte adımlayıp kedili sokağın kedilerini sevdikten sonra gün batımında deniz kıyısı lokantalarından birine oturduk. Anneme Ayvalık klasiği papalina, bana da (yani ikimize de)kabak çiçeği dolması, fava ve istifno... Tümü benim bildiğim ama annemin de tatmasını istediğim lezzetlerdi. Kocaman bir tabak da salata.. Yeter de artar! Ben bir kadeh de şarap alabilir miyim annem annem? E hadi al bakalım.. :)</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_da_yemek.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" />Tümü de güzeldi ama ben en fazla ekmeğe sürmelik kıvamdaki favaya bayıldım. Annemse kabak çiçeği dolmasını ilginç buldu, hatta bizim pazarlarımıza da sabahın erken saatlerinde kabak çiçeği geldiğini, ama dolma yapıldığını bilmediğinden hiç almadığını itiraf etti. Eh annem, tariften kolay ne var, bulurum ben sana. Tijen ablam var ya! Tamamdır, denenecektir:)</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/fava.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /><br />Benim Cundam böyleydi işte..<br />"Eninde sonunda buralı olacaksın" diye bir altyazı geçti kafamdan, dönüş yolunda.<br />Eninde sonunda, ama hemen değil...<br /><br />Ayvalık dönüşü evde geçirdiğim kısa bir zamanın ardından bu kez İstanbul yollarına düştüm. İstanbul uzun süredir görüşülemeyen dostlar, özlenen keyifler ve merak edilen lezzetlerle önce mutlu etti beni, sonra da kafamı fena karıştırdı! İstanbul'dan kalanları da bir sonraki yazıda paylaşayım.<br /><br />Bu arada yeni bir Eylül daha geliyor. Yeni bir sonbaharın kapısı aralanıyor demek...<br />Ben yarın gece yolda olacağım ve küçük kentime dönerken kocaman bir dilek tutacağım.<br />Eylül hoşgelsin diye...<br />... ve hayat gitmesi gereken yöne giderken gülümseyebileyim diye.<br /></p>

Cunda... Cunda...

Ayvalık'a biraz da düşünmek için gitmiştim oysa... Ama Cunda aklımı başımdan aldı! Anımsadığımdan da güzeldi... Şirin adacığa ayak basa...

Devamı »

Ayvalık biter mi?

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_sokak3.1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_sokak3.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Bitmez..<br />Ayvalık'a kendinizi kaptırmanız öyle kolaydır ki!<br /><br />Canınız şımarık bir tembellik içinde yemek içmek ve uyumak ister sadece... Zamanı kovalamazsınız, saatler uzadıkça uzar... başka yerlerde yakalayamadığınız günbatımları, büyük şehirlere inat Ayvalık'ta yavaş yavaş gelir. Tadını çıkarırsınız esneyen zamanın, uzayan gündüzlerin.. Kahvaltınızı yavaş yavaş yapar, sonra belki elinize aldığınız kitapla bir ağaç altında uyuklar, deniz kenarında bir kafede sabah çayınızı ya da kahvenizi içtikten sonra dar sokaklara girip saatler boyu yürür, yorulduğunuzda bir kahvede soluklanıp koruk suyu, dut şerbeti ya da limonata içersiniz... <p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/koruk_suyu.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/koruk_suyu.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Koruk suyunu annemin ninesi de yaparmış da haberim yokmuş. Neden ben bu yaşımda tanıştım o zaman? diye kızdım biraz.. Güldü annem, yaparız kızım! dedi, biz de yaparız, kolay! Koruk suyunu salatalarda ama en çok da bamya yemeğinde sevdiğimden, o ekşi tada şartlanmış damağım pek şaşmıştı ilk içtiğimde. İkincide daha çok sevdim. Bir de bol bulunsa koruk, bamyadan fırsat olsa da şerbetini yapsa annem.. Vakti de öyle çabuk geçiveriyor ki!</p><p>Uzun yürüyüşler yaptım sokaklarda.. Evlere baktım hayranlıkla, sevgiyle.. Günün birinde burada yaşamayı düşledim! Kim düşlemezdi ki..</p><p><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_sokak2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/eski_f_r_n.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Ve pazarlar...<br />Ayvalık'ın pazarını dolaşırken sebze-meyveden çok peynir çeşitliliği aldı aklımı. Neler vardı neler! Havanın sıcaklığına aldırmadan eve 1,5 kilo peynirle döndüm:) Dayanamadım o lezzetlere! Sepet peyniri, yöresel keçi peyniri ve mihaliç peyniri aldım. Sepet peyniriyle evde nefis Ayvalık tostları yaptık (sağolasın Tijen abla! kaşar peyniri de neymiş?), mihaliç peyniri satıcının tavsiyesi üzerine çoğunlukla karpuzla birlikte yendi, keçi peyniri ise benim klasik kahvaltı ve salata peynirimdir zaten... Fiyatlar çok uygundu, satıcıların sıkmayan ilgisi ve nezaketi de cabası. Ayvalık'ın insanları her yerde aynı zaten, güleryüzlü, kibar. En azından bizim karşılaştıklarımız öyleydi.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_pazar1.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_pazar1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /></a><br />Nohut mayalı ekmekler tıpkı simit gibi satılıyordu el arabalarında. Nasıl olsa evde yapıyoruz diye almadık ama görüntülemeden de edemedim.<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_nmekmek.2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_nmekmek.2.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ekmek satan teyzenin yanındaki tezgahta genç bir kız çeşitli otlar satıyordu. O tarafa doğru gittiğimde annemin eğilmiş bir otu incelemekte olduğunu gördüm. O neyniş? Deniz fasulyesiymiş! Aaa ne ilginç hemen alalım! deyince güldüler. Nasıl yapıldığını kızcağız anlattı uzun uzun. Deniz börülcesi gibiymiş ama öyle hevesle anlatıyordu ki bilmiyormuş gibi yapıp dinledim:)<br /><br />Bu da yapılmışı!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/deniz_fasulyesi3.4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/deniz_fasulyesi3.4.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ben sevdim ama annem deniz börülcesini tercih ederim dedi. Kıyaslamak gerekirse evet, deniz börülcesinin lezzeti gerçekten de başka! Belki bu ot yoğurtla birlikte daha güzel olabilirdi diye düşündüm, denemek gerek.</p>Ah.. nasıl unutulur...<br />Bir de kızarmış dondurmayla tanıştım Ayvalık'ta.<br />O nasıl bir lezzet öyle?<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/k_zarm___dondurma1.7.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/k_zarm___dondurma1.7.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Kocaman bir top vanilyalı dondurma alınıyor, üzeri çıtır bir karışımla kaplanıyor ve hemencecik kızgın yağa atılıp kızartılıyor. Sonra üzerine çikolata ve meyve sosu dökülüp, fıstık ve hindistan cevizi ile acilen servis ediliyor:) Siz de beklemenizin karşılığını fazlasıyla alıyor, dış kabuğu kırıp içinden çıkan dondurmayı afiyetle kaşıklıyorsunuz. Sosuyla birlikte pek leziz birşey..<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/k_zarm___dondurma2.5.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/k_zarm___dondurma2.5.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Çıtır karışımın neler içerdiğini tam çözemedim ama işin sırrı o olsa gerek. Daha önce birkaç yerde çeşitli tarifler gördüğümü anımsıyorum, yeterli cesareti toplarsam ben de evde deneyeceğim!<br /><br />Ayvalık'ta akşam saatlerinde elinizde dondurma külahı ya da bir mısır koçanıyla sahil boyunca gezinmek, güneşi batırdıktan sonra da eve (pansiyona) dönüp akşam yemeği için pratik ama lezzetli birşeyler hazırlamak da keyifli! İşte küçük kasabada akşamın güzelliği.. Başka yerde yok!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_kta_ak_am.8.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_kta_ak_am.8.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Ben çoğu kez bir tabak makarna, salata ya da peynir-domates-galeta üçlüsü yanında bir kadeh şarabımla geçirdim akşamlarımı. Yaz akşamı demek biraz da bunlar demek benim için!<br />Sedirde oturup tahta masada yemek de ayrı bir keyifti...<br /><br /><br /><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/yazak_amyeme_i.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" /><br />Yemek sonrasında Ezginin Günlüğü,<br />"tutuşsun bahçemizde zaman<br />karışsın günler geceler..."<br />derken, ben önümdeki deftere notlar düşüyordum.. Sonrasında İlhan İrem,<br />"yürü ya seyyah-ı avare yürü" derken, ben notlar düşmeye devam ediyordum. Hemen her akşam böyle geçti..<br />Yazdım.. yazdım.. yazdım...<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_k_g_nbat_m_.2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_k_g_nbat_m_.1.jpg" style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" /></a><br />Cunda'yı unutmadım elbette, unutulur mu hiç?<br />Bir sonraki yazı Cunda olacak.<br /><br />Sevgili Burçak'ın yorumu anımsattı, bu sabah gazeteye bakarken tarihi görünce (işe gitmeyince tarihi unutuyor insan!) "aaa bugün yıldönümümüz" düşüncesi geçmişti aklımdan, sonra günün telaşesi içinde yine unutmuştum... Evet, bugün itibariyle Sibel'in Kahvesi 1 yaşında...<br /><br />Geçen yıl boyunca çoğunlukla Ege'den ve elbette anneciğimle paylaştığımız küçük mutfaktan lezzetleri paylaşmaya çalıştım sizinle... Başlarken düşlerimdeki Kahve'yi burada açtığımı varsaymış ve sizleri kahve içmeye çağırmıştım. Geldiniz, bazılarınız her gün aksatmadan, bazılarınız seyrek, ama geldiniz ya! Sağolun...<br /><br />Umarım içtiğiniz kahveler tam sevdiğiniz gibidir ve umarım birlikte daha çok kahveler içeriz...

Ayvalık biter mi?

Bitmez.. Ayvalık'a kendinizi kaptırmanız öyle kolaydır ki! Canınız şımarık bir tembellik içinde yemek içmek ve uyumak ister sadece... Za...

Devamı »

Tadı damakta kalan Ayvalık

<blockquote></blockquote><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/cunda_zeytindal_.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/cunda_zeytindal_.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Uzun bir kahve molası oldu...<br />Uzun bir yıllık izin oldu çünkü. Ama öyle çok ihtiyacım vardı ki...<br /><p>Tatili bitirdiğim ve ruhumun sesini daha net duymaya başladığım bugünlerde, sizleri daha fazla merakta bırakmak istemedim. Düşkent’teyim. Eylül’ü burada karşılayacağım bu yıl! Kendime yeni bir düş, belki bir umut armağan etmek istedim. Sizlere de küçük bir armağanım olacak, ama birazcık sabır... Gerçi sabrınızı bu uzun molayla yeterince zorladığımın farkındayım ama tadı damağımda kalan sevgili Ayvalık’ı paylaşacağım bu yazıyla kendimi affettireceğimi umuyorum. Klavyenin tıkırtılarını, arşivden fotoğraf seçmeyi, kelimelerimi onlarla birlikte bu sayfaya düşürmeyi özlemiştim... Güzel yorumlarınızı, ilginizi, sıcacık postalarınızı kahve molası boyunca da esirgemediğiniz için hepinize tekrar teşekkür ederim...</p><p>Kaçıp kaçıp gittim küçük kentten.<br />Önce Bodrum’a gidip Akyarlar’da, güzelim Karaincir’de kendimi billur sulara bıraktım.. İstedim ki herşeyden önce denizin, güneşin, kumun sıcağı ısıtsın ruhumu. Isıttı da! Ama bir kumsalda kendimi güneşe (o da köşe bucak gölge arayarak) ancak birkaç gün bırakabilirim ben. Aradığım orada değildi... Sadece dolunaylı iki gece vardı hep saklamak istediğim!.. Onlar için değerdi. Dolunay yükselirken yakamozların üzerinde, biz kardeşimle bomboş kumsalda oturup bir şişe kırmızıyı paylaşarak ışığın ve sevginin müziğini dinledik...<br /><br />Sonrasında sırt çantamı omuzlayıp sevgili Ayvalık’a uzandım.<br />Kendimle buluşmaya...<br />Günler boyunca, günlerin batımına dek güzel Ayvalık’ın sunduğu güzelim lezzetleri tattım, kendimi zamanın uzun uzun, esneye esneye akışına bıraktım. Gün battıktan sonra da 120 yıllık ahşap bir evin terasında, ceviz ağacının dalları altına oturup içimi dinledim... Uzun süre sustu! Ama sonunda başladık konuşmaya... Neler konuştuğumuz bize kalsın, buyrun işte, sizin de damağınızda hissetmeniz umuduyla Ayvalık lezzetleri!<br /><br />Öncelik elbette <span style="FONT-WEIGHT: bold">Güler Pastanesi</span>'nin...</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/dondurmal__lortatl_s_.14.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/dondurmal__lortatl_s_.14.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ayvalık'taki ilk günümdü.<br />Öğleyi çıtır simitle geçiştirmiş (her yerin sokak simidi güzel olmaz bilirsiniz, ama Ayvalık'ın simidi gerçekten güzel!), hafiften serin ama tatlı birşeyler yeme ihtiyacı duymaya başlamıştım. Gideyim dedim, sakızlı dondurma yiyeyim Güler'de. Ben kendimi tanıtmaya çekinerek bir köşede dondurmamı yerken, pastane sahiplerinden Murat bey içeri girip "hoşgeldiniz Sibel hanım!" deyince çok şaşırdım! Meğer Tijen ablamın parmağı varmış bu işte.. Bu sayede Murat bey ile nihayet tanışmış olduk, evet, Sibel'in Kahvesi'ni ben yazıyordum!<br /><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl_dondurma.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/sak_zl_dondurma.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Sakız meselesi üzerine yaptığımız küçük sohbetin ardından Murat bey henüz yeni şerbetlendiğini tahmin ettiğim ılık lor tatlısından ikram etti dondurmamın yanına. Dünya üzerinde asla hayır denemeyecek lezzetler vardır! Güler'in lor tatlısı onlardan biri işte, yanında mutlaka dondurma ile...<br /><br /></p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/lorlub_rek.1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/lorlub_rek.1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a></p><p><br />Güler'in bir de lorlu böreği var ki, onu sabahın erken saatlerinde, sıcakken alıp hemen çayla birlikte kahvaltıda yemek gerek. Ayvalık'ın "sabah böreği" zaten lorlu börek, hemen her simitçi camekanında görmek mümkün. Ama bilmem onlar Güler'in börekleri gibi olur mu?</p><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl__kurabiye1.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sak_zl__kurabiye1.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" /></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/sak_zl__kurabiye2.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/200/sak_zl__kurabiye2.jpg" style="FLOAT: right; MARGIN: 0pt 0pt 10px 10px; CURSOR: pointer" /></a>Sakızlı kurabiye, Güler'in artık herkes tarafından bilinen klasik lezzeti.. Bu arada Murat bey benim <a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2005/08/sakzl-lorlu-kurabiye.html">tarifimi</a> de denediklerini, hatta daha çok beğendiklerini söyledi. Dediğine göre benim versiyonumun pastanede uygulanabilir olmamasının tek sebebi, lordan dolayı diğeri kadar dayanıklı olmamasıymış. "Dayanıklılığını bilemiyorum tabi, yapıldığında en hızlı tükenen kurabiye olduğu için!" dedim:) Evet, Güler'in kurabiyelerinde meğer lor yokmuş, ama ne gam? Nefis sakız kokusu ve ağızda dağılan ev kurabiyesi lezzeti var ya! Hangi pastane zeytinyağı kullanıyor kurabiyelerinde? Ayvalık'a uğrayanlar ve bunu bilenler zaten illa ki Güler'e uğrayıp önce tatlılarını yiyor, giderken de kutu kutu kurabiye alıyorlar. Günde iki kez taze kurabiye çıkıyor, sıcak sıcak almak için ya sabah erken uğramak gerek ya da öğleden sonra...<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/_ekerli_Girit_b_re_i.4.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/_ekerli_Girit_b_re_i.4.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ama...<br />Ama bir de şekerli Girit böreği var ki...<br /></p>Bunu daha önce duymamıştım ya, lorlu böreğimi sardıkları kağıtta okuyunca aklımın bir köşesine kaydetmiştim. Ayvalık'taki son iki günümde yanımda olan annemle uğradığımızda yemek kısmet oldu şekerli böreği. Gerçi kalmamıştı ama Murat bey ne yaptı etti bize tattırmak için buldu getirtti! İşçilerin payı olduğunu anlayınca çok üzüldük ama Murat Bey "her gün yiyorlar, bıktılar onlar!" deyince rahatladık. Başka bir yemek söylenince çok sevinmişler:) Öyle ya, baklava börek bile her gün yenmez.. Bizse çayımızın yanında bayılarak yedik bu nefis böreği. Zeytinyağlı, içindeki tatlı loru, çıtır çıtır hamuru ve üstündeki bol pudra şekeri ile inanılmaz bir lezzet! Anneme göre lor tatlısından bile iyiymiş.. Bilmem? Ben kıyaslayamıyorum, hepsi öyle güzel ki..<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/lorlu_g_zleme.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/lorlu_g_zleme.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Sakız ve lor cenneti Ayvalık'ta, bugün hemen hemen tüm yazlık yörelerde görebileceğiniz gözlemeciler yok nedense.. Ama ben lorlu bir gözleme hayal ettim ve bulmakta zorlanmadım. Küçük dar sokaklarda yürürken çıkıverdi karşıma <span style="FONT-WEIGHT: bold">"<a href="http://www.asmalibahcem.com/">Asmalı Bahçe</a>"</span>. Amcam bir yandan layıkıyla demlenmiş mis kokulu çayını küçük çırağına dağıttırıyor, bir yandan da isteyenlere Ayvalık tostu yapıyordu. Hemen yan taraftaki bahçeden (belli ki aileden) kızlar da gözlemeleri yetiştiriyorlardı. Zeytinli tabakları da ne güzel değil mi?<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/asmal_bah_e_limonata.0.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/asmal_bah_e_limonata.0.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a> <p></p><p></p>Sıcak bir öğleden sonra, yürüyüş yaparken bir kez daha uğradım Asmalı Bahçe'ye, bu kez geçen seferden aklımda kalan limonatasından içmeye.. Ev yapımı nefis limonata yetmişbeş kuruş.. Şaşırmayın! Ayvalık'ta deniz kenarında içeceğiniz Türk kahvesine de aynı parayı ödersiniz, çay ondan da ucuz... İsterseniz günlük gazeteleri getirip masanıza bırakanlar bile olabilir!<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/ayval_ktostu2.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/ayval_ktostu2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Ayvalık tostu dedim ya az önce, hemen her yerde yapılan ve artık herkesin bildiği bu tostun en güzelini nerede yiyebileceğimi soruşturdum. Öyle ya, ben öyle tostla filan beslenen biri değilim, bir-iki kez tadımlık yiyeceğim, iyisini yiyeyim değil mi:) En iyisi <span style="FONT-WEIGHT: bold">Avşar Büfe</span> dediler, ben de doğruca oraya gittim. Domates-peynirli, ketçap-mayonezsiz tostumu ayranla birlikte pek bir keyifle yedim. Çayla da güzel oluyor!<br /><br />Ayvalık tostunun özelliği nohut mayalı ekmekle yapılıyor olması, dolayısıyla bana çok yabancı bir lezzet değil.. Ama annemin ekmeğine göre tadı öyle farklıydı ki, başta pek inanmak istemedim. Sonradan sabah saatlerinde sokaklarda yürürken fırınlardan yükselen nohut mayası kokuları ikna etti beni. Evet, tost ekmeği özel, isterseniz fırınlardan paket halinde alıp buzluğa atarak tatil dönüşünde de kendinize kendi usulünüzce Ayvalık tostları yapmanız mümkün! Biz öyle yaptık. Tostla beslenmem mi demiştim? Eee, geçici bir dönemdi tabi... :)<br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/1600/giritleblebisi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5597/1315/400/giritleblebisi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" /></a><br />Bu gördüğünüz de Girit leblebisi..<br />Çıkıverdi karşıma bir amcamın tezgahında. "Sakızlı mı yoksa!" dedim heyecanla ama değilmiş.. Leblebici amca yanındaki arkadaşına "eskiden nasıl olurdu bu leblebiler bilir misin?" diyordu, "bir de şimdikilere bak". O öyle dese bile ben aldım ufak bir paket. Akşam çayımın yanında atıştırdım bu is kokulu leblebilerden. İs kokulu her lezzete bayılanlardanım ben, sevdim Girit leblebisini, ama Bergama'nın sakızlı leblebisini anmadan da edemedim! Ne güzeldi onlar, sıcakken hele...<br /><br />Uzun bir molanın ardından toparlanmak ne zormuş?<br />Paylaşmak istediğim daha o kadar çok şey var ki! Vakitler dar (şimdilik) ama sizleri daha fazla bekletmeyi de istemedim. Böyle bir "merhaba" umarım keyifli olmuştur. Yanıtlayamadığım yorumları da unutmadım! En kısa sürede hepsini yanıtlayacağım. Arayı fazla uzatmadan Cunda lezzetlerini de paylaşacağım...<br /><blockquote></blockquote>

Tadı damakta kalan Ayvalık

Uzun bir kahve molası oldu... Uzun bir yıllık izin oldu çünkü. Ama öyle çok ihtiyacım vardı ki... Tatili bitirdiğim ve ruhumun sesini daha n...

Devamı »