Tazecik.. sıcacık...

<p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkhVSyVk2R_Pc0-y-NiVUWkCpAxV5GHy0sSWDRbxuvh1QJyWueby-xNBWRcaGAnPCL5qDD-2lHdCLMvLJz86h0NDat0FdnCBA29YRT4B8Zcw2eePzuPpGmIklg9Qhcs3WKN2C6rUrJp69h/s1600-h/festival_afiÅŸ.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051357920943865682" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgkhVSyVk2R_Pc0-y-NiVUWkCpAxV5GHy0sSWDRbxuvh1QJyWueby-xNBWRcaGAnPCL5qDD-2lHdCLMvLJz86h0NDat0FdnCBA29YRT4B8Zcw2eePzuPpGmIklg9Qhcs3WKN2C6rUrJp69h/s200/festival_afi%C5%9F.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">İçimde tazecik bir hüzün, damağımda buruk bir kahve tadı, başlıyor yeni hafta... Annemi sabahın erken bir saatinde yolcu ettikten sonra düğümlenen boğazımı açmak için üstüste içtiğim iki bardak demli çayın, sıcak çikolatanın ve kahvenin ardından ofisteyim. Film festivalini ikinci haftasından da olsa yakalama heyecanı olmasaydı içimde, sanırım bu hüzünle başa çıkamazdım... onu ne yapacağımı, nereye koyacağımı bilemez, akşam evin kapısından girmemek için ne yapsam, nereye gitsem diye düşünür, çözüm bulamazdım. </span></p><p><span style="color:#330000;">Ama iyiyim..<br />Gideceğim filmleri düşünüyor, annemin gelişiyle daha bir eve benzeyen, salonuna onun armağanı iki koca kitaplık eklenen evimde artık daha iyi hissedeceğimi biliyor, derin bir nefes alıyorum hayattan...<br />... hayatımdan.<br />İstanbul'daki hayatımdan.<br />Anneme verdiğim sözü de hatırlıyorum:<br />Bu kent beni her üzdüğünde Sarıyer otobüsüne bineceğim, İstinye'deki iskele kahvesine gidip denizin kıyıcığında çay içeceğim..</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314357090582194" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiNhleeSoijIKtLNKej7xChSRl2k-2bb3yLeaFl29syweAjy7VTJWKeCNRdeUxI2UL8Jed6xDJ7_fLZmrEolxQ3fleJVJPFu1oq5RJ7rJm-rVou4AGsP06nklWg_gtabMO_DXSioDQZ1u4B/s400/bademli_%C5%9Farapl%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /></p><span style="color:#330000;">Gelelim son haftasonunun, ama her saati dolu dolu geçmiş haftasonunun detaylarına.. Hiç bitmesin istenen her güzel şey gibi çabucak biten haftasonuna...<br /><br />Ne güzel bir tesadüf ki doğumgününde buradaydı annem. Bu kez ona pasta yapmak yerine pastaların en güzelini ısmarlamak istedim. Cuma akşamı iş çıkışında </span><a href="http://www.geziistanbul.com/"><span style="color:#330000;">Gezi Pastanesi</span></a><span style="color:#330000;">'ne gittik. En harika çikolatalı pastayı yemek için başka nereye gidilebilir ki zaten? Her zamanki gibi güleryüzlü ve nazik personellerinden birine <em>"bugün annemin doğumgünü, en güzel pastanızdan istiyoruz!"</em> dedim:) Kestaneli çikolatalı bir pasta önerildi anneme, ben de değişik olsun diye bademli ve beyaz şaraplı bir pasta seçtim. İki pasta da çok güzeldi, ama ben beyaz şarabın yoğun aroması her lokmada hissedilen bademli pastayı daha çok sevdim.<br /></span><br /><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314666328227538" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6jG3p71MYyO7YqS0KqVZtdLsCB1xdfnhwCTi8602MI04yPjt2SrEugOGCa_q6JFA9ZMgUBu_IbK4dehXl2a5UuxtXecqELGEgjF22qUPf7ObplWFJ5UqtdBdM6rwYlEakwquO5WBhxyhD/s400/gezi%C3%B6zelkahve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Bu dehşet şey, Gezi'nin özel kahvesi...<br />Olağanüstü güzel görünüyor görünmesine de, ancak ve ancak tatlı krizindeyseniz veya yanında pasta yemeyecekseniz öneririm. Gördüğünüz gibi çorba kasesi büyüklüğünde bir fincanda servis ediliyor:) Kakao, karamel, tarçın aromalarıyla oldukça yoğun, tatlı bir kahve.. Biz bir fincanı birlikte içtik ve yine de bitiremedik!</span><br /><br /><span style="color:#330000;"><em>iyi ki doğdun annem, sen doğmasan ben de doğmazdım ki!! :)</em></span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314657738292930" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhE305VDgSujwIYZ1dIDwyZ26VpGPckGVJFRHwq6H6uyNEgiLdI_ENBKVG6gLWVP0X3qS-VBT5AhGV8Lvr0c0IWdFKE53pZ8j_2JbuSUqJ_fj5fH2VoB7OO1nJPxUr5RYcgucj4bYN6oQVk/s400/baharpastanesi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;"><em>"Paskalya gelmiş mahalleye!"</em> dedim ertesi gün Kurtuluş caddesinde yürürken. Olamaz böyle bir güzellik, dükkanlarda rengarenk paskalya yumurtaları, fırınlardan yükselen sakız ve mahlep kokuları, pastane vitrinlerinde kocaman çikolatadan yumurtalar, süslü püslü paketlenmiş paskalya çörekleri.. En güzel vitrin yarışmasını en cici şekerci dükkanı <strong>Bahar Pastanesi</strong> kazandı tabii:) Bu devasa paskalya çöreği ve çatala bayıldık!</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315250443779826" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj07NptNxodtPu4Zc0bJXi4uZs9O5ljLIYwJ6g9Qx47TWB140hht_smEIKo7R1bVNrfEW-hVdhploV1ocxm3Dd-gw_iTHGVTBVt_JvI7g3FaSQn8dIeFuAsly1Kq1IV4pJgmNVJYByYbu9A/s400/malatyapazar%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Bardağın boş tarafını görürseniz "korkunç kalabalık", dolu tarafında ısrar ederseniz "cıvıl cıvıl" bir gündü Cumartesi, Eminönü'nde..<br /></span><span style="color:#330000;"><em>"şimdi İstanbul'da olmak vardı anasını satayım<br />Yeni camide mısır atmak kuşlara!"<br /></em>diye bir şarkı vardır hani... işte ben oralara ne zaman gitsem, kafamın içinde bu şarkı çalar... yine çaldı, bu kez annem de eşlik etti üstelik! </span></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315684235476738" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN8kTQ0ve_7OSPvbirhX_W7spyj8GNjPbuLpu3uEiHM8oBIa47ASFGJM-l_uikGk0YJCYiUqPMyDfwXpFpFrlv_DGWGnWBzKWVhJ2K3tK3ectR1LGliKAvsafd6GPxFx1LYz9LhvWYUpE4/s400/m%C4%B1s%C4%B1r+%C3%A7ar%C5%9F%C4%B1s%C4%B1_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Lokumlar tattık, baharatlar kokladık, turistlerin heyecanlı hallerine gülümsedik ama aslında pek de farkımız yoktu onlardan! Heyecansa aynı heyecan, sevinçse aynı sevinç.. Hele herşeyin fotoğrafını çeken ben, hiç farklı değildim:) Ama bunların fotoğrafı çekilmez miydi, bakar mısınız güzelliklerine?</span><br /><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh23X0mrJZbgrKxUt8QTEI_2XA5mbowo3kiyC9_vaTK0VdLM3c41A0tpF4uPNmgwVyhsYArXjQAxUzAF3uf7678PIcvpa1Wa8R3LwEUXanG16BqbwLI2xJfiR_FhE2YuNpUcPSl6BO3u9jE/s1600-h/lokumlar_2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051316556113837874" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh23X0mrJZbgrKxUt8QTEI_2XA5mbowo3kiyC9_vaTK0VdLM3c41A0tpF4uPNmgwVyhsYArXjQAxUzAF3uf7678PIcvpa1Wa8R3LwEUXanG16BqbwLI2xJfiR_FhE2YuNpUcPSl6BO3u9jE/s400/lokumlar_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315701415345938" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjwbmTDc9uSwiKyCvsy4WJnCHMN0tXqbAxUOWWHFmXdrmNhsuhwFQScz1cebi9pZ6nVONLynnq2VqYWS9_6Suagn9xUZs0Ob4gtBsZ1Ee7Vne5EvOHdAxnBqrKG24V3_c-P-f-7nIgMmQYb/s400/m%C4%B1s%C4%B1r+%C3%A7ar%C5%9F%C4%B1s%C4%B1_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Bunca albenili lezzet karşısında acıkmamak mümkün değildi ama yemek için az daha sabredip sokak aralarına yöneldik..<br />.. tabi çarşının çıkışına doğru taze çekilmiş kahve kokusunu takip edip <a href="http://www.mehmetefendi.com/">Kurukahveci Mehmet Efendi</a>'den kahve aldıktan sonra! Çantama attığım kahve paketi eve gidene kadar çantamı ve içindekileri kahve parfümüne boyamıştı, off nasıl da güzeldi</span><span style="color:#330000;">! Diyorum ya hep, dünyadaki en güzel ilk üç kokudan biridir taze kahve kokusu...</span><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq_rl0jU7AozQg1L9rx5PryC1l07XWhGeMF1ze0Y0J4ZuSxEY8dGmOcjOnuIHVlH-n-GC_J1Qy-FG9e-X7HI3eOmXql44zk6YYdt_l7N29TeSS3r5MY4RVzf5Li28FAd8VkfaZyTEhKr-k/s1600-h/seramikler.jpg"></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051316564703772482" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgq_rl0jU7AozQg1L9rx5PryC1l07XWhGeMF1ze0Y0J4ZuSxEY8dGmOcjOnuIHVlH-n-GC_J1Qy-FG9e-X7HI3eOmXql44zk6YYdt_l7N29TeSS3r5MY4RVzf5Li28FAd8VkfaZyTEhKr-k/s400/seramikler.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">İncik boncuk dolu hediyelik dükkanlarını, sonra şarküterileri de gezip leziz mi leziz eski kaşar, Kars kaşarı ve tel peynir aldıktan sonra günü Haliç'te, köprü altında, annemin deyişiyle "çingen keyfi" ile bitirdik:) O balık-ekmek yerken, ben tadını neredeyse unuttuğum patates-bira ikilisi ile fena halde mutluydum. Balıklar değil ama köprüde olta atanlar da mutluydu, bahar güneşiyle şimdiden yanakları kızarmış turistler de, güneşli günlerle gelen kalabalıktan memnun esnaf da.. Herhalde İstanbul kardeş de mutluydu, vapurlar da, martılar da. Annemin elinden simit yiyen, caminin duvarlarına tutunan, çocukların kovaladığı güvercinler en mutlusuydu belki de..<br /></span><p><span style="color:#330000;">Ertesi gün sabahın erken saatinde Sarıyer otobüsü..<br />Pazar sabahında kahvaltıların en sadesini (ama ona göre en güzelini), yani simit-kaşar kahvaltısını istedi annem, bana da onu deniz kıyılarına götürmek düştü.. Sağ tarafımda hem annem hem deniz, gittik sahil boyunca tıngır mıngır. Bu kadar güzel başka otobüs hattı var mı bu kentte? Hiçbir durakta inmeyip gidebildiği kadar gitmek istiyor insan.. Ortaköy.. Arnavutköy.. Bebek.. Aşiyan.. Rumelihisarı.. derken Çınaraltı, Emirgan.. Aniden karar verip orada inilir mi? İnilir. Çınaraltı çay bahçesinde önceki gün Eminönü'nden alınmış nefis eski kaşar ve tazecik simitlerle birlikte çay içilir.. Annem haklıdır, bundan daha güzel kahvaltı yoktur! Üstelik ıpılık bahar sabahında masmavi bir İstanbul vardır gözlerimizin önünde, alabildiğine mavi hem de.. Başka ne ister insan? </span></p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051315241853845218" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRwBWTz5WT8Kc3W0uRoFpyYuvT_7z6W21Jdwla37UAJRm51jUWSZaHLSrH_7f1vhTDmcv9-4GQBlmbe8ZtmMZL6Pn4fJ6bh9RrVR6V67-rflO4Kl_1VCeZK2RFXzviAa1y2nmFwVDt6CiR/s400/istinye_lokma.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><p><span style="color:#330000;">Sahilde yürünür sonra, misler gibi havayı koklaya koklaya, taa İstinye'ye kadar.. İskeleye gelindiğinde dur bakalım burada bir İzmir lokmacısı olacak diye aranır, bulunur. Lokmacının hemen yanında, yoldan azıcık gizlenmiş bir de çay bahçesi vardır ki, orada yaşamak istersiniz! Hakikaten "beni buraya bırakıp gidin!" denecek bir yerdir ama, hakikaten!<br /><br />Annemle önce bir kasesini paylaşmayı düşündüğümüz, sonra dayanamayıp bir kase daha aldığımız lokma tatlılarımızı yiyip kahvelerimizi içtik orada. Kahveler köpüklü, lokmalar bol tarçınlı, çocuklar fazla enerjik, hava fazla güneşli, gazetede Ahmet Altan'ın </span><a href="http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/6290491.asp?yazarid=150"><span style="color:#330000;">"erguvanlar"</span></a><span style="color:#330000;"> yazısı çok güzeldi... (şimdi o kırmızı yanaklı turistler gibiyim, azıcık bahar güneşinde yanmayı başarmışım:)</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5051314352795614882" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqgsLeFZwG5LUbRNtDsp_LjD7RCmRBZppjCxV3dUpVsmt3aIvQtB8q-hIuQZHtjYcn1OOSDWa-htCEIyzGMMGUnxflTxwjCi2cPk3nbPRtBQi-AMa0pPhQ4XzP7RCdKdRfDtFghWYF5l-_/s400/7-8hasanpa%C5%9Fa_ac%C4%B1badem.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Dönüş yolunda Beşiktaş'ta inip annem en çok onu beğendiği için Kadıköy iskelesi önündeki simitçiden bolca simit aldık. Aydın'a gitti o çıtır çıtır simitler, bizim "gevrekler" kıskanacak biraz ama olsun:) Ne yalan söyleyeyim, o simitçinin simidinden daha güzelini hakikaten ben de yemedim..</span></p><p><span style="color:#330000;">Son olarak hem anneme yolluk olsun diye, hem de çok sevdiği için 7-8 Hasanpaşa kurabiyeleri.. Annem tatlı ve tuzlulardan karıştırdı, ben acıbademlerden istedim. Midemiz kazındığı için meydana kadar inmeye üşenip fırının hemen yan sokağındaki çay ocağının taburelerine oturduk ve ikişer bardak "esnaf çayı" içtik tazecik kurabiyelerle.. <em>"Gitmesen olmaz mı?"</em> demedim, o da <em>"kalayım biraz daha"</em> demedi. Ne kadar çok kalırsa gittiğinde o kadar üzüleceğimi bildiğimden, hiçbir şey demedim.. Sadece tadını çıkardım..<br /><br /><em>"başlayan herşey biter"...</em><br /><br />... acilen İlhan İrem dinlemeli, bu akşam mutlaka bir film izlemeli ve erkenden uyumalıyım...</span><br /></p>

Tazecik.. sıcacık...

İçimde tazecik bir hüzün, damağımda buruk bir kahve tadı, başlıyor yeni hafta... Annemi sabahın erken bir saatinde yolcu ettikten sonra düğü...

Devamı »

Küçük sürprizler, küçük mutluluklar...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><blockquote></blockquote><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235731888766498" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6LJlp33dhwj2EFxrpPugo6TB_-zAwc_6DbtYh9uYP3RxO3fjjcRrpOk7bM-Q7opto1Zjohd4Y_8smWL0dHtvNXJww8fqeL6NukJduxaJWKQVyALZp7iozgiJEX31DEYQ08Z0UrJx5l4Ev/s400/kom%C5%9Fuf%C4%B1r%C4%B1n.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Hayatın sadece "an"lardan oluştuğunu öğreneli çok uzun zaman oldu aslında..</span><br /><span style="color:#330000;">.. ama bunu kendime sık sık hatırlatmam gerektiğini düşündüm bu sabah ofise gelirken. </span><br /><span style="color:#330000;">o film repliğindeki gibi tıpkı, kendime tekrarlamalıyım... </span><br /><span style="color:#330000;"><strong><span style="color:#330000;">hatırla.. hatırla..</span></strong> </span><br /><span style="color:#330000;">... hayat "an"lardan ibarettir! </span><br /><br /><span style="color:#330000;">Ya mutluluk? </span><br /><span style="color:#330000;"><em>"Mutlu olmak gibi bir derdim yok, ben hüznümle iyiyim"</em> dediğim, daima siyah kazak-pantalon ve siyah botlu, o bol yağmurlu günlerimde kendime yalan söylüyordum. Tüm derdim mutlu olmaktı aslında.. hepimiz gibi. </span><br /><span style="color:#330000;">... mutluluk nedir peki? </span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;">Bazen <strong>Komşufırın</strong>'dan alınmış sıcak bir kruvasandır mutluluk, sabah kahvesine eşlik eden. Dükkandaki kızın ben kapıdan girer girmez <em>"günaydın!" </em>demesidir gülümseyerek.. <em>"Kruvasan var mı?"</em> dediğimde <em>"sadesi de var ama çikolatalısı fırından yeni çıktı, sıcak!"</em> demesi, sanki kendisine seçer gibi bir içtenlikle kruvasanın en irisini seçip paketlemesidir.. </span><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235418356153858" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjjNZ9vqwCUqpiC7pg_drnQDLxAbDjPGD8FdSjL8MXoXPjdnelDlHa3xmpYGD-sFvEjNonqjMwTbUZcJh7es6bECn6XBCxaPeTrpZsGKgRoerOYPodpDV2PRhBuAJRPC4oZ0_g6zHNf-ceH/s400/ac%C4%B1ot.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Eve geldiğimde annemi evde bulmak, zeytinyağında kavrulmuş soğanın o muhteşem kokusunu duyup kendimi gerçekten EVİMDE hissetmek... Sarmaşık (acıot) pişirmesi annemin, ben çok özledim diye... ahh o kadar az ot yedim ki bu kış! Mutluluk bu işte, bu an, annemin pişirdiği ot kavurmasını yemek onunla birlikte..</span></p><p><span style="color:#330000;">Sever misiniz bilmem bu ismi gibi acı otu?<br />Acı derken bildiğimiz anlamda acı değil tabi, buruk, acımsı diyelim. Şimdi fotoğrafını görünce tarifini merak edenler olacak dedim anneme, o da anlatıverdi: 1 demet acıot alınır, yıkanıp süzgece konurmuş ki iyice suyu süzülsün. Sonra baş ve işaret parmakları arasına alınıp "çıt çıt!" diye kırılırmış. Çıt etmeyen sert kısımlar atılırmış, pişmezmiş onlar. Sonra biraz zeytinyağında 1 soğan kavrulur, otlar da içine atılırmış. Kısık ateşte pişmeye bırakılırmış bir güzel, kapağı kapalı halde. Misler gibi kokusu sarınca mutfağı, 2 yumurta kırılırmış içine, toz biberi, pul biberi, efendime söyleyeyim tuzu atılırmış. Yanında yoğurt ve kızının güzel </span><a href="http://sibelinkahvesi.blogspot.com/2007/03/ekmek-terapisi.html"><span style="color:#330000;">ekmeği</span></a><span style="color:#330000;"> de olursa mis gibi yenirmiş, ama herkes sevmeyebilirmiş yine de:) </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050236135615692354" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQ4SWtBKtOFY2Zoaq-TlDWc0HMXqrnUUA7_kW6Z9TyWkk0dkMBE_yvxJMIz6xIEnEqw3UCg_AAA2DlkrhOnoUk3S4uOZwE70weFcpX3fwWGAxdkNtuD9mhjcWfGhYvk3lIHfTS8YyHn11L/s400/sade_kurabiyelik.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Başka nedir ki mutluluk?<br />Belki bir kutu "kurabiyelik"tir dost firma </span><a href="http://www.sadeorganik.com"><span style="color:#330000;">Sade</span></a><span style="color:#330000;">'den gelen. Olamaz mı? Hem de hiç beklemediğim, unuttuğum bir anda!.. Organik kurabiyeler yapılsın diyedir cevizli, ballı, tam unlu, susamlı... Yapılacaktır elbet. Yapılacak ve kurabiyeli mutluluklara bir yenisi eklenecektir.</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235736183733810" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiRmYEPmfNBKnvr3wg9Lo4oynR_Q1aGqGzuZXU3TRHOoaD2IoIljuiLsbXkRbgMJzv6rRkiPj2pqJCxzcFX_CPqK4Eb6VQfclRaR-FQvUqsyPaf-EuK_1Xn_fI0OVTkF7sDhRnLkc5EEUb/s400/por%C3%A7ini.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Sonra güzel </span><a href="http://mutfaktazen.blogspot.com"><span style="color:#330000;">ablamın</span></a><span style="color:#330000;"> son gelişinde armağan ettiği bir kavanoz porçini mantarını açmak, annemle birlikte tatmak kısmet oldu diye sevinmektir mutluluk.. Komşufırın'ın nefis köy ekmeklerinden (nasıl güzel o ekmekler, nasıl güzel anlatamam!) alıp kocaman dilimlemek, üzerlerine biraz porçini, birer dilim de kaşar koyup fırınlamak, sonra bu nefis pizzayı kahvaltılıklar ve çay eşliğinde hafif bir akşam yemeği niyetine paylaşmaktır.. </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050236139910659666" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgQe1DQlGgIJY9h13pnhgrreSbb7mwbIt6OpMnivfT6gNlJmVmGJXghOZp6QuApwUAG3h2J1ol8RBp9O8kxbHUhN-qy8Ttm2Zbun81bBpFD5K00pvypfveI0LEA4ea1OzaUHR21VCjoo2i/s400/tropik_meyve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Ufak bir Beyoğlu turudur mutluluk, ıpılık bir akşamda... <strong>Koska</strong>'dan badem şekerleri, hindistan cevizli bonbonlar ve çikolata kaplı minicik lokumlar seçmektir, sonra <strong>Malatya Pazarı</strong>'nın tropik meyve şekerlemelerinden de bir kesekağıdına.. Zencefil, mango, ananas, kivi ve daha neler neler...<br /><br />.. ve tabi Beyoğlu çikolatasının en fındıklısından bir de!</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050235422651121170" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSqRqB51kt3Dn-46oGpAkaNxkrRNhsdG0vI4ajG4ckdqNwUrSF2LKAXWIjcdVoWQmucsn4UWN1hfpfTxQVnYiKtySVJ-d8QrHLpszOJroZOb3uQ0C5U7EURuu99cP5k9HXg9Ban5JSjgcs/s400/akide.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;"><span style="color:#330000;">Bir sır daha vereyim mi size?<br />Çay demlemektir mutluluk aslında, evet, sadece bir demlik çay.. Çayın kokusu, ince bellideki zarif kırmızı rengi ve parmak uçlarınızdaki sıcacıklığıdır..<br />Çaydır mutluluk..<br /></span>Bir de belki yanında kıtlama akide şekeri yemektir!</span><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLbFhqTN0LmFgWJMOOaQNoug0OrSLgygJLB8KA1vlbeiUhLMUkqs-kvFaOuVhh0kMo2XnIWNUdHaZWj73Rot7QfFQ_8tsDad_YrfMeanJv787yJhrYw5Hl0GqbkV1s1yfIQXuQJ_-IOl_3/s1600-h/nane-limonlu+lokum.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050238609516854882" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiLbFhqTN0LmFgWJMOOaQNoug0OrSLgygJLB8KA1vlbeiUhLMUkqs-kvFaOuVhh0kMo2XnIWNUdHaZWj73Rot7QfFQ_8tsDad_YrfMeanJv787yJhrYw5Hl0GqbkV1s1yfIQXuQJ_-IOl_3/s200/nane-limonlu+lokum.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKTpw40U0ME3kcbWez4DtTYrlrD5oNfrYlvbnFuFlaQJjOEsO5buUYJS0eiEqRuc3gEByOknxt73TCG-D7hTJhmIrJEutyeOdmvp3BfntXojyzImVPO5zU5OAWB2dpDumQvgT_x1ZcqTxJ/s1600-h/kahveli_lokum.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5050238613811822194" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKTpw40U0ME3kcbWez4DtTYrlrD5oNfrYlvbnFuFlaQJjOEsO5buUYJS0eiEqRuc3gEByOknxt73TCG-D7hTJhmIrJEutyeOdmvp3BfntXojyzImVPO5zU5OAWB2dpDumQvgT_x1ZcqTxJ/s200/kahveli_lokum.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Ve bir de tabi.. kahve</span><span style="color:#330000;"> pişirmektir mutluluk, evet, sadece iki fincan kahve..<br /><br />Naneli-limonlu bir lokumu ısırınca iki renge hayranlıkla bakmak, kahveli lokumun içindeki kahve zerreciklerini farketmektir. </span></p><p><span style="color:#330000;">Aslında sadece fark etmektir belki de..<br />.. hayatın sadece "an"lardan ibaret olduğunu..</span></p><p><span style="color:#330000;">sadece "an"lardan....</span> </p><p> </p>

Küçük sürprizler, küçük mutluluklar...

Hayatın sadece "an"lardan oluştuğunu öğreneli çok uzun zaman oldu aslında.. .. ama bunu kendime sık sık hatırlatmam gerektiğini dü...

Devamı »

Kavuşmanın tadı...

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><span style="color:#330000;">Ağzım kulaklarımda, içimde bir sevinç, bir neşe, bir kabına sığmama halleri!.. bir şımarık çocuk, bir kız çocuğu, annesinin kucağında uyuyup kalma numarası yapma hevesleri.. özlemenin türlü hallerinden sonra, kavuşmanın türlü lezzetleri...<br /><br />... annem geldi!<br /><br />Yağmur var, sağanak var dedi hava raporları, ama yağmadı işte, güneş açtı birdenbire! Annemle birlikte bahar geldi evime, içime, kentime.. İstanbul bilmez annemi, bilmesin, ne olur ki? Ben annemi alırım yanıma, bak İstanbul derim, annem geldi! Simitin en çıtırını ver anneme, sonra Beşiktaş'a gittiğimizde Yedi Sekiz Hasanpaşa fırınından kurabiyeler henüz çıkmış olsun, seçsin annem onlardan bir kesekağıdı dolusu, sonra binelim biz vapura. Boğaz karşımızda, çay bardakları vapur penceresinin yanındaki ufak masamızda, <em>"ne kadar ucuz bir keyif bu!"</em> desin annem, <em>"hiçbirşeyin olmasa şu keyfin hep olur bu kentte".. </em><br /><br />Sonra güvercinlere ve martılara tanıştırayım ben annemi. Annem kalan simidimizi bölüştürsün onlara.<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049095242258548034" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhIzomYu50VEbGwO9S_35Xv1ugGuexL9kY1QWJIIuV-fEsFYCkdwrVV_T6Is7guq4ekl9zjSSHLVr8rseBTm3CloqVMDjziYRBhMBGJxTTExO1yXdj_Qbm8N45ZTrs6Pgvmmt7qvEcoqHQz/s400/ku%C5%9Flar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><span style="color:#330000;"><span style="color:#000000;"><br />K</span>adıköy'ün daracık sokaklarında yürüyelim biz kolkola, ne kadar şekerci dükkanı varsa hepsine girelim, </span><a href="http://www.sekercicafererol.com/"><span style="color:#330000;">Şekerci Cafer Erol</span></a><span style="color:#330000;">'dan renk renk akide şekeri seçelim, </span><a href="http://www.hacibekir.com.tr/"><span style="color:#330000;">Hacı Bekir</span></a><span style="color:#330000;">'den lokum ve sakızlı badem ezmesi.. Sonra balıkçıları görüp sevinsin annem, <em>"sen yemezsen yeme, ben balık isterim!"</em> desin, balık seçsin kendine, ben de rokanın en yeşilini beğeneyim onun için. Baharatçıları, şarküterileri, hatta kitapçıları bile gezelim biz birlikte, annem dinlensin kitapçı koltuklarında, ben gezeyim raflar arasında..<br /><br />.. derken... </span><a href="http://www.kahvedunyasi.com/"><span style="color:#330000;">Kahve Dünyası</span></a><span style="color:#330000;">'nı keşfedelim!<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049093932293522722" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYqpnJT7TFknlfW_lubLi7YSaYJSthQr_CWpJ_es9rwIG2bo7DWDreRMyxMj9NHNnA1x12qqXzIdRQnhL0K3tbOKzwrqmI769GiJj0enM3Ah6chy3aHWvMVZ0QKk5HrKCcHCopRBhwPpVM/s400/kahved%C3%BCnyas%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Ben bu keşfe neden geç kalmış olduğuma kızayım, annem bayılsın <em>"içtiği en güzel sıcak çikolata"</em>ya.. Çikolatadan yapılmış kaşığı da atalım fincanlarımıza, erisin o bir güzel, sıcak çikolata daha bir çikolata olsun, parmaklarım da çikolata olsun, çikolata fabrikasındaki Charlie olayım ben. Sonra ikram ettikleri kahve çekirdekli çikolata tabağını da bitirelim biz, garson bir tabak daha getirsin! Biz utanalım biraz, abarttık mı diye gülüşelim, ama abartmakta hiç sakınca görmeyelim:) Üstelik tüm bunlara sıradan bir kahvecide içilebilecek sıradan 1 fincan kahve parası ödeyip çıkalım!!<br /></span><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMAQV_gMw4cbm6jGjX981ayf32gyAGPMVhy49i-ybBObsyrk8xucBhJdzvZ2HPQcgg9_TtcsPTEzG0H2kq-8nZwCtF-EFeU6Z81zqv5aPp3w3X31Cz_GDmtV2p6-Jz8mMGD0GLXrpQ7bjG/s1600-h/sıcakçikolata.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049095594445866322" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMAQV_gMw4cbm6jGjX981ayf32gyAGPMVhy49i-ybBObsyrk8xucBhJdzvZ2HPQcgg9_TtcsPTEzG0H2kq-8nZwCtF-EFeU6Z81zqv5aPp3w3X31Cz_GDmtV2p6-Jz8mMGD0GLXrpQ7bjG/s200/s%C4%B1cak%C3%A7ikolata.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiPMRQWotqKYMjMRT-529Z-N7Aa5WAzWm-oh-cLp8ykvC9LRj3cvoYwMC8xwLh1ez1HrckQwNpYpoLdaTm24IM3_UsIl420AKcmQb2Z9f8R0fRE8-SvF8ifvqnbewc7rW83b3L0EsxWNTi/s1600-h/kahvelidraje.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049095603035800930" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiPMRQWotqKYMjMRT-529Z-N7Aa5WAzWm-oh-cLp8ykvC9LRj3cvoYwMC8xwLh1ez1HrckQwNpYpoLdaTm24IM3_UsIl420AKcmQb2Z9f8R0fRE8-SvF8ifvqnbewc7rW83b3L0EsxWNTi/s200/kahvelidraje.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiPMRQWotqKYMjMRT-529Z-N7Aa5WAzWm-oh-cLp8ykvC9LRj3cvoYwMC8xwLh1ez1HrckQwNpYpoLdaTm24IM3_UsIl420AKcmQb2Z9f8R0fRE8-SvF8ifvqnbewc7rW83b3L0EsxWNTi/s1600-h/kahvelidraje.jpg"></a><br /><br /><p></p><br /><p></p><br /><p></p><br /><p><br /><br /><span style="color:#330000;"><br />Sonra biraz daha dolaşalım çarşıyı, Kadıköy'ün kedilerini sevelim, Bahariye'ye çıkalım, güneşe karşı banklarda oturalım, sahaflarda dergilere bakalım.. Otacı'dan keçiboynuzu, Brezilya Kurukahvecisi'nden Beypazarı cevizli sucuğu alalım bana, annem beni zayıf gördü diye. Sonra işte orda, <em>"anne bak burası </em></span><a href="http://www.ciya.com.tr/"><em><span style="color:#330000;">Çiya</span></em></a><span style="color:#330000;"><em>!"</em> diyeyim ben, oyuncakçı dükkanı görmüş çocuk gibi. <em>"Acıkmadık daha"</em> desin annem, kollarımız şeker torbalarıyla dolu, biraz daha gezip akşamı edelim biz.</span></p><p><span style="color:#330000;">Akşam inince Kadıköy'e, kentin en sevdiğim lokantasına, sevgili Çiya Sofrası'na götüreyim annemi. Birer tabak alıp elimize, o güzel salatalardan seçelim önce...<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049096152791614866" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfMV1ZP9pcmMi0Z5iuTBGagMqex__LcO945dRaodmeX6RZNf-2pwDxhsBcwW4e53kcl6_iki1DqC-moX8HAYbNRThbdozQKDlhwI3nQ6DEcBdzPO0NNg23XhoeP_IE-AZbxx37e8zR4J6o/s400/%C3%A7iya_k%C3%B6rk%C3%B6fte.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKie3gqbQ9b187e52va2H6-c30rOJyr0f5m2XvMOzbPG_sM4zuxiv8_Vg22quHP1mRIXRqL32efpKkWjLdd5BDCMguXahQ1Z95CXiuqG3TG-PoBP0tYmpB69KHpOVC5jImFCSTIFhOo3rQ/s1600-h/çiya_muhammara.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049092639508366562" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKie3gqbQ9b187e52va2H6-c30rOJyr0f5m2XvMOzbPG_sM4zuxiv8_Vg22quHP1mRIXRqL32efpKkWjLdd5BDCMguXahQ1Z95CXiuqG3TG-PoBP0tYmpB69KHpOVC5jImFCSTIFhOo3rQ/s200/%C3%A7iya_muhammara.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Annem bulgurla yapılmış ve nar ekşili bir sosa bulanmış körköfte, patlıcan salatası, maş salatası seçsin; ben muhammara, zeytin piyazı ve kuzukulağı.. Ortak noktaları zahter salatası ve kaya koruğu olsun tabaklarımızın. En çok zahter salatasına bayılalım biz, bir de Çiya'nın güzel ekmeklerine sürdüğümüz muhammaraya.. <em>"Senin humusuna benziyor sanki"</em> desin annem, <em>"humusu özlemişsindir! yapayım sen gitmeden!"</em> diyeyim ben. </span></p><p><span style="color:#330000;">Ana yemeği Gaziantep yöresinden "şiveydiz" olsun annemin, benim de pazı borani. Her kaşıkta tadını çıkartalım tabaklarımızdaki lezzetlerin, <em>"bir dahaki gelişimde yine getir beni buraya"</em> desin annem..</span> </p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049096938770630098" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbBYy6ZtFlnmt-yS6RaZKMafXR9-B7cldQRM7Gj8A2APXXLCWdalzLbVRpeIefBtWKGncQHN55gedC5ubQoK9_lEH3gNfZHqTzSXO74mooN_w_XA4VV4FniZlgVngrTpBpusX7h5y2rHNw/s400/paz%C4%B1+borani.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY5Kl2Q8NdFiFMqIoHhj5kUW1j0AFsrTbrSgcF4KOjNFimxLaVXn_hMn5DYG2YRD8K_fNb3pSZi_CbS4wdLvqMM3MGcBHGhnvMHtCowOeSRKJWcl70VfnNB_dCefYyNJKljQIrOkEVqMcA/s1600-h/domates+tatlısı.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049096719727297970" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiY5Kl2Q8NdFiFMqIoHhj5kUW1j0AFsrTbrSgcF4KOjNFimxLaVXn_hMn5DYG2YRD8K_fNb3pSZi_CbS4wdLvqMM3MGcBHGhnvMHtCowOeSRKJWcl70VfnNB_dCefYyNJKljQIrOkEVqMcA/s200/domates+tatl%C4%B1s%C4%B1.jpg" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEij_4kefi6w1ZiUbutH1pNvE8WTYJS3q6E_U5v1AFXZDJJamN9ozVpNZaxFHmj0BdeKmvL4hTWXAYmooClUpHBgcnfv9BBWIpfFmscxIeIS-VGL4iBZXh88p6G5IPNnKj2B-46YjQvxGTGG/s1600-h/kabak+tatlısı.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049118778679330290" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEij_4kefi6w1ZiUbutH1pNvE8WTYJS3q6E_U5v1AFXZDJJamN9ozVpNZaxFHmj0BdeKmvL4hTWXAYmooClUpHBgcnfv9BBWIpfFmscxIeIS-VGL4iBZXh88p6G5IPNnKj2B-46YjQvxGTGG/s200/kabak+tatl%C4%B1s%C4%B1.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;"><em>"Dur daha sen, sırada tatlılarımız var!"</em> diyeyim</span>, <span style="color:#330000;">ve tabi ki</span> <span style="color:#330000;">Çiya'nın en özel tatlısından, tadına </span><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEixpC3wS6ryGaFCa00tgSF3HVaiKPkT-gKnbNXVVexZsOd6GS2MV8TIQiXFTm-oNmOtZaUqShNrpe1h8Fq7sM6ua2rqhQriTXr4kIMP7dsgrChCpg7YFkrn8gX1yBBgSKvKY0M3G2Ls2E07/s1600-h/kabak+tatlısı.jpg"></a><span style="color:#330000;">doyamadığım kabak tatlısından söyleyeyim anneme. <em>"Senin yaptığından daha güzelini sadece burada yapabiliyorlar!"</em> diye de itiraf edeyim:) </span></p><p><span style="color:#330000;">Annem tahin ve ceviz soslu kabak tatlısından, ben kaymaklı domates tatlımdan fazlasıyla memnun, ufak lokmalarla uzatalım o keyif anlarını..</span> </p><p><span style="color:#330000;">İşte böylece gelsin bahar içime, evime, İstanbul'a...<br /><br />Ekolojik pazara da gelsin bahar, kavuştursun artık beni domateslere.. Aylardır özleyen damağım bayram etsin Çıralı'dan gelmiş domateslerin zeytinyağı ile şımartılmış dilimleriyle! </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5049095177834038578" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisF0yEkrwAMiByutR1mP2YyTuoolnTx5RLbuA1dQE1J-uBS4J_VzaAr12J4KpPq4hx0zA1LZ3BoiyMbxaKp3CVs5N8Ek0wFH5dNNuswmOpWAoFKwFGA2i9QvHkjaamISHShLbISImpPQdl/s400/ilkdomates.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Annemle birlikte hep özlediğim gibi dolu dolu bir sabah kahvaltısında, onun getirdiği zeytinler, kiracımızın yolladığı nefis Silifke tulumu, annemin ısırganotlu böreği, can komşum Nuran teyzemin ıspanaklı poğaçaları, köy yumurtalı omlet ve ev ekmeği ile ruhum da doysun...<br /><br />... kavuşmanın tadı böyle olsun.</span><br /></p>

Kavuşmanın tadı...

Ağzım kulaklarımda, içimde bir sevinç, bir neşe, bir kabına sığmama halleri!.. bir şımarık çocuk, bir kız çocuğu, annesinin kucağında uyuyup...

Devamı »

Ekmek terapisi!

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMnveFGFXaipv8D-E83usuMrsf0I5eAJDo75N1wEufNapzD6mCPLuj_Dn58rnA7TS3V7poEjgYDfH0V0dzjW81vrAVHsHvrAkfP0kEFI5_qD_6BG2i90WpMf5-jLaTR_l866nxxHdEoG35/s1600-h/sütlü+ekmek_2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046952526024246482" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMnveFGFXaipv8D-E83usuMrsf0I5eAJDo75N1wEufNapzD6mCPLuj_Dn58rnA7TS3V7poEjgYDfH0V0dzjW81vrAVHsHvrAkfP0kEFI5_qD_6BG2i90WpMf5-jLaTR_l866nxxHdEoG35/s400/s%C3%BCtl%C3%BC+ekmek_2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">Fırından yeni çıkmış sıcacık, misler gibi kokan güzel bir ekmek herşeye iyi gelir.<br />Acılara, hüzünlere, mutsuzluğa..<br />Canımın içi </span><a href="http://mutfaktazen.blogspot.com"><span style="color:#330000;">Tijen</span></a><span style="color:#330000;"> ablam öyle der, çok da haklıdır!<br /><br />İşte ben de kolları sıvadım ve kendimi iyileştirme çabalarımın ilk adımı olarak güzel bir ekmek pişirdim (ikinci adım olarak da sıkı bir detoksa başladım). Ekmek pişirdim ve bunu hemen, acilen sizinle paylaşmaya karar verdim. Hüzün bulutlarının daha fazla tepeme yağmasına izin veremezdim.. Hem o yağanlar, ellerinde çayları kahveleriyle siteye keyifli birkaç satır okumak için gelenlere de haksızlık oluyordu. Şimdi fincanlarınız ellerinizdeyse buyrun bu pamuk ekmeği de paylaşalım. İster çikolatalı fındık kremaları, ister nefis peynirler eşlik etsin dilimlerinize, orası size kalmış!<br /><br />Ne zamandır bir ekmek tarifi yazmıyordum. Ekmek yapmaya devam ediyordum elbette, dışarıdan aldığım ekmekler asla kendi ellerimle yaptığım ekmeklerin yerini tutmuyor benim için, sanırım kendi ekmeğini yapma alışkanlığı kazanan herkes için bu durum geçerli.. Sadece Doygun'un, bir de evimin köşesindeki fırının tam buğday ekmeklerini severek yiyorum. Ekmeğinin güzel olduğunu duyduğum fırınların ekmeklerini de ara ara deniyorum.<br /><br />Son birkaç seferdir denediğim ekmekler içime sinmiyor, bir türlü istediğim kadar güzel olmuyordu nedense. Sonuçta öyle bir ekmek yaptım ki ben de inanamadım:) Bu ekmeğin tarifini Dr.Oetker maya paketinde sütlü ekmek adıyla görmüştüm. Ama ben pamuk ekmek dedim adına, defterime öyle kaydettim:) Bir ekmek ne kadar yumuşak olabilirse o kadar yumuşak oldu çünkü.. Evet, sütün mucizesi! Şimdiye dek hiç sadece sütle ekmek yapmayı denememiştim. Meğer ne çok şey kaçırmışım? Sitedeki diğer ekmekleri deneyen ya da denemeyen herkese bu ekmeği özellikle tavsiye ediyorum. Hele de kahvaltı için ekmek yapacaksanız ideal bir tarif. Toplam 1,5 saatte sofranızda olabilir, haftasonu kahvaltısı için o kadarcık erken kalkmaya değer derseniz tabi...<br /><br />Ben normal beyaz un ve Söke Un'un kepekli ununu birlikte kullandım bu tarifte. Siz dilerseniz tam buğday unu kullanabilirsiniz. Ama beyaz un miktarının biraz daha fazla olması ekmeğin pamukluğuna etki edecektir:)<br /><br /><strong>SÜTLÜ (PAMUK) EKMEK</strong><br /><br /><strong>Malzemeler:</strong><br /><br />- 2,5 su bardağı un<br />- 1,5 su bardağı kepekli un<br />- 1 paket instant maya<br />- 2,5 çay bardağı ılık yağsız süt<br />- 50 g tuzsuz tereyağı (oda sıcaklığında)<br />- 1 yemek kaşığı toz şeker<br />- 1 tatlı kaşığı tuz<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong><br /><br />1. Unları derin bir kabın içine eleyin <em>(fazla gelmesi ihtimaline karşılık 1 bardağını ayırabilir, yoğurma aşamasında gerekikçe ekleyebilirsiniz, ama ben tam 4 bardak un kullandım).</em> İnstant mayayı una granül halde ekleyip karıştırın.<br /><br />2. Unun ortasına havuz açın, ılık sütü dökün. Şekeri ve tuzu ekleyin. Oda ısısındaki yağı da ekleyip yavaş yavaş yoğurmaya başlayın. Hamur elinize yapışmayan, yumuşak ve elastik bir kıvam alıncaya kadar yoğurmaya devam edin.<br /><br />3. Hamur güzel bir kıvama geldiğinde üzerini örtüp <em>(ben derin cam kaseye alıp streç filmle örttüm)</em> ılık bir yerde 40 dk mayalanmaya bırakın. Süre sonunda hamurunuz epeyce kabarmış olacak.<br /><br />4. Mayalanan hamuru iki parçaya bölüp yuvarlayın, somun şekli verin. Her iki somunu da yağlı kağıt serili fırın tepsisine koyun, üzerlerini tekrar örtün, aynı ılık yerde 25 dk bekletin. Bu süre tekrar kabarması için yeterli olacak. Bu arada fırını 180 dereceye ayarlayıp ısıtın.<br /><br />5. Kabaran somunları şarkı söyleyerek fırına verin (pek keyifli oluyor onları öyle şişkoyken fırınlamak! :) veee yarım saat kadar sonra misler gibi kokuyu içinize çekerek tepsiyi fırından çıkartın. Bırakın somunlarınız tel ızgara üzerinde azıcık kendilerine gelsinler.<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046952517434311874" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi7ih1N18uhA2wXT-g56boh-qNoZBpCXt6W2oLkbVR_d4_HcDEC9wFmUKedfsq985jyCQGld36TItlzdwXqkZjjUWtSSuhyon619jkYpYLf8n6h7HRkuhUqxqlOCzbhiYDqx4wDXSHY9q9S/s400/s%C3%BCtl%C3%BC+ekmek_1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><p><span style="color:#330000;">Şimdi artık dilimleyebilirsiniz. Hafif sert kabuğuna aldırmayın, çıtır çıtır dilimlenen, içi yumuşacık bir ekmek bu. Yanında ne yiyeceğinize siz karar verin, ama bu tazecik halini tatmayı sakın ıskalamayın. Bizi hayata bu kadar bağlayan, içimizi bu kadar şükran duygusuyla dolduran kaç şey var dünyada?</span> </p><p></p>

Ekmek terapisi!

Fırından yeni çıkmış sıcacık, misler gibi kokan güzel bir ekmek herşeye iyi gelir. Acılara, hüzünlere, mutsuzluğa.. Canımın içi Tijen ablam...

Devamı »

Kekler..kahveler..özlenenler..

<blockquote></blockquote><p> </p><p><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyhDplrsvLawmj9A2B10A6IMPjUclw4eJONqZaYDjn0mLPnDh6Cbf_H8ug_7lSyop0IQCcCWpZ_WYHnfP26nND_FCsK7dg6PIbYuJrlSngxZXkN-UEF6c9UOBRx0O8tFAIzi_1y2th1pc_/s1600-h/kremÅŸantilikek1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046221498482067250" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyhDplrsvLawmj9A2B10A6IMPjUclw4eJONqZaYDjn0mLPnDh6Cbf_H8ug_7lSyop0IQCcCWpZ_WYHnfP26nND_FCsK7dg6PIbYuJrlSngxZXkN-UEF6c9UOBRx0O8tFAIzi_1y2th1pc_/s400/krem%C5%9Fantilikek1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">Üzerinden geçen zamanın ardından yapılanlara, yenilenlere bakmak insanı alıp götürebiliyor bazen. Özellikle arşivdeki eski tariflerle karşılaştığımda onları pişirdiğim zaman dilimini, havanın sıcaklığını ya da soğukluğunu, yağan yağmuru, hatta annemle konuşmalarımızı hatırlayarak dalıp gittiğim oluyor. Daha da komiği, fotoğraflara bakarken takıldığım kimi detaylar hüzünlendiriyor beni. Mesela annemin masa örtüsü, benim ısrarlarımla aldığımız borcamlar, sırf ben kurabiye fotoğraflamak için değişik bir tabak arıyorum diye vitrinden çıkartılmış şekerlik, yemeklerin arka planlarındaki ot salataları, annemin ekmek dilimleri....<br /><br />Çanakkale'ye, Sevimciğime giderken yapıp götürmüştüm bu keki. O zamandan beri yazılmayı bekliyor. Üzerinden çok fazla zaman geçmemesine rağmen şimdi fotoğrafına bakınca birlikte yaptığımız sabah kahvaltılarını, içtiğimiz çayları kahveleri anımsayıverdim. Ve keşke dedim, bir sabah kahvesine birbirimize gidebilecek kadar yakın olabilseydik, keşke aynı kentte olabilseydik.. Bu şansa herkes sahip olamıyor ne yazık ki, ayrı kentler bir yana, ayrı ülkelerde, uzak kıtalarda birbirlerini özlemedikleri tek bir an olmadan yaşayan insanlar var. Özlemek zor... kavuşmak için gün saymak da zor, uzak yaşamlara alışmaya çalışmak da... Neyse, yine derinlere dalmadan tarife geçeyim en iyisi.</span></p><p><span style="color:#330000;">Bu kek Dr. Oetker tariflerinden biri, denemek için epeyce zaman beklettiğim, nihayet cesaret edip denediğim bir tarif. İçinde krem şanti vardı, bu yönüyle ilginçti ama krem şanti eklenmiş bir hamurun piştikten sonra nasıl olacağını fazla kestiremiyordum. Şansım varsa yumuşacık bir kek olabilirdi, şansım yoksa da merakımı gidermiş olurdum:) Sonuçta hiç beklemediğim kadar ipek bir kek oldu. O kadar yumuşak ve puf puf oldu ki, soğuduktan sonra paketlemek için dilimlerken bile hayli zorlandım. Ertesi gün afiyetle yenen bu bol cevizli güzel kek herkesi mutlu etti diyebilirim.<br /><br /><strong>KREM ŞANTİLİ KEK</strong><br /><br /><strong>Malzemeler:</strong><br /><br />- 1 poşet krem şanti<br />- 1 su bardağı süt<br />- 4 adet yumurta<br />- 1,5 su bardağı toz şeker<br />- 1 çay bardağı sıvıyağ </span><span style="color:#330000;"><em>(fındık yağı kullandım)<br /></em>- 1 su bardağı dövülmüş ceviz<br />- 2,5 su bardağı un<br />- 1 paket kabartma tozu<br />- 4 yemek kaşığı rom<em> (ben eklemedim)</em></span></p><p><strong><span style="color:#330000;">Yapılışı:</span></strong></p><p><span style="color:#330000;">1. Öncelikle toz krem şantiyle soğuk sütü mikserle 2-3 dk çırpın. Orta boy dikdörtgen bir fırın tepsisini yağlayarak ya da yağlı kağıt sererek hazırlayın. </span></p><p><span style="color:#330000;">2. Oda ısısındaki yumurtalarla toz şekeri mikserin önce düşük sonra yüksek devrinde en az 7-8 dk çırparak kabartın. </span></p><p><span style="color:#330000;">3. Çırpmaya devam ederek sırayla sıvıyağı, çırpılmış krem şantiyi, dövülmüş cevizi, arzu ederseniz romu (likör ya da kanyak da olabilir) ekleyin. En son un ve kabartma tozunu birlikte eleyerek ilave edin, fazla çırpmadan karıştırın. </span></p><p><span style="color:#330000;">4. Hamuru tepsiye dökün, önceden ısıtılmış 170 derece fırında yarım saat kadar (ya da kürdan testini geçinceye kadar) pişirin. </span></p><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5046221507072001858" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh04wxQg4dcvCfSkJi8DcGH6lslBGmA7mNkzd9v5RVOAdoY0FvqzYO06XjdI97CYxyMoHX5qqZHCqiLhvioqJjXq4B3-cU-7D9rPRxvFjMEjJPIa5HKxNChdKEUBpStc83XGteLl48OZPrA/s400/krem%C5%9Fantilikek2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><em><span style="color:#330000;">Şimdi yağmur var dışarıda, evde olmayı istedim yazarken, yanıma tüm özlediklerimi toplamış olarak evde olmayı, bir demlik çayın buharında....</span></em></p><p></p>

Kekler..kahveler..özlenenler..

Üzerinden geçen zamanın ardından yapılanlara, yenilenlere bakmak insanı alıp götürebiliyor bazen. Özellikle arşivdeki eski tariflerle karşı...

Devamı »

"yüzünü dökme küçük kız..."

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiALog0eiynONTGGjOLeWHlgvDBYhlrc6Ex-kKZJpu-I6VmbRuDM-LCBc1wTgfGEC0gnMARBdZfEBUOpoTk6RuMtqf8pCrUyIA5JQo63i4crdbkzjpIC7fOIMMC-mJl1vY21fpZv9KJEXuK/s1600-h/vapurdan_günbatımı.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044725252135225122" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiALog0eiynONTGGjOLeWHlgvDBYhlrc6Ex-kKZJpu-I6VmbRuDM-LCBc1wTgfGEC0gnMARBdZfEBUOpoTk6RuMtqf8pCrUyIA5JQo63i4crdbkzjpIC7fOIMMC-mJl1vY21fpZv9KJEXuK/s400/vapurdan_g%C3%BCnbat%C4%B1m%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">Biraz İstanbul hediye ettim kendime haftasonunda.<br />.. biraz vapur, biraz martı şarkısı, biraz gökyüzü..</span><br /><span style="color:#330000;">.. biraz mavi deniz, biraz dalga, biraz su sesi..</span><br /><span style="color:#330000;">Kadıköy, Bahariye, Moda..</span><br /><span style="color:#330000;">.. biraz Anadolu yakası işte.. huzur, mutluluk, çarşı içi.. manav tezgahları, baharatçılar, şekerci dükkanları.. Baylan, Beyaz Fırın, kitabevleri.. sinemalar, sahaflar, pasajlar.. </span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;">"denizi özledim" diyordum sabah telefonda anneme. "o yüzden bugün vapurla karşıya geçeceğim!"</span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><em><span style="color:#330000;">vapurda parmaklarımın arasında çay bardağı, gözlerimde boğaz köprüsü, içimde boğazıma dek şişirilmiş kocaman bir balon var sanki, hani dokunsalar... "beni bırakıp gidebilir misin söyle hadi gidebilir misin?" dedi birdenbire, duydum.. irice bir yudum aldım çayın deminden.. yutkundum. kapattım nemli gözlerimi.. sus dedim, sus be İstanbul..</span><br /></em><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBnRwxDbAF5kDIyvzfRXLo3wYhjwiCPkwiVmQ2aX-qf2R9PF41cV6JxpOhSigLY0CPzywunwfwW_PzMZTLqPYtwG4_GOzDhSqCX7Gu7bV_w1s17gf93xZx-cvUyWMwapsX3MK9LqscVnV_/s1600-h/dreamgirls.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044725144761042690" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBnRwxDbAF5kDIyvzfRXLo3wYhjwiCPkwiVmQ2aX-qf2R9PF41cV6JxpOhSigLY0CPzywunwfwW_PzMZTLqPYtwG4_GOzDhSqCX7Gu7bV_w1s17gf93xZx-cvUyWMwapsX3MK9LqscVnV_/s200/dreamgirls.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Bahariye caddesinin kalabalığına karıştım derken.. Atlantis sinemasına gidip "Dreamgirls"e bir bilet aldım. Önce kulaklarımın pası temizlenmeliydi güzelce... En son ne zaman keyiften mayışa mayışa bir müzikal izlemiştim? Kucağımda patlamış mısır (her filmle değil, ama böyle filmlerle iyi gidiyor işte), en köşe koltuğa yayılıp tadını çıkardım bu müzik ziyafetinin.. Öykü fazlasıyla çekiştirilip uzatılmışsa da, Chicago'nun yanına yaklaşamıyorsa da hiç fena değildi. Tavsiye eder miyim, evet. Ama sadece müzikalseverlere... Ben ayrıca bu filmin soundtrack albümünü de alır dinlerim..<br /></span><br /><span style="color:#330000;">Film sonrası kahve içmeliydim acilen. Belki kendime bir tatlı da ısmarlayabilirdim? Baylan'ın kapısından mutlulukla girip kendime bir capuccino bir de tiramisu söyledim. Filtre kahveleri yokmuş, nedenini anlayamadım. Tiramisunun lezzetine diyeceğim olmasa da, porsiyon konusunda oldukça cimri olduklarını söylemeden geçemeyeceğim. Gerçi kötü mü oldu, hayır iyi oldu:) Aklım "kup griye"de kalmadı desem yalan olur şimdi, ama değişik şeyler denemek lazım. Bir dahaki sefere profiterollerini denemeye karar verip, kasada son anda çikolatalarından da alma dürtümü engelleyip kendimi dışarı attım!</span><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1qyuKBhHePwaXVSDr5uC2_7gt2VVwR-z3qUEDQJKDH1qEZgBC6cQX9shn6VnIlayRkD9eWjSES-dr4HKjq0OxwVTvfqHD-50hLIfKNPuX7tCV-jxD1Qkf8KdHhW7RDY3VKc1Ayv0BsgnZ/s1600-h/anasonlugaleta1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044724599300196034" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1qyuKBhHePwaXVSDr5uC2_7gt2VVwR-z3qUEDQJKDH1qEZgBC6cQX9shn6VnIlayRkD9eWjSES-dr4HKjq0OxwVTvfqHD-50hLIfKNPuX7tCV-jxD1Qkf8KdHhW7RDY3VKc1Ayv0BsgnZ/s200/anasonlugaleta1.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Baylan'dan en az hasarla kurtulunca Beyaz Fırın'a da uğramak kaçınılmazdı. Onca krikkrak çeşidi arasından anasonlu galetalar göz kırpınca onlardan bir paket istedim. Nedir bu bendeki anason sevgisi bilmem, arapsaçını bile neredeyse çiğ yiyeceğim, gün gelip rakıya dadanırsam şaşırmamak lazım! Gerçi bu yaşıma kadar iç(e)medim ama?</span><br /><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIKGh8aAVUSxh8aTmQHROQoNVv5s2rJoF4mX8RvT7OojkV9RED1pxWrM7lP4hqucjJiJ6PaI0UrN5WqoJoOp_0U7JaTuF3fzKTFv3-iAqdf4a0nK_47cH32UeKM1RAzSG3qyRCjAKu5DIA/s1600-h/anasonlugaleta2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044724607890130642" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjIKGh8aAVUSxh8aTmQHROQoNVv5s2rJoF4mX8RvT7OojkV9RED1pxWrM7lP4hqucjJiJ6PaI0UrN5WqoJoOp_0U7JaTuF3fzKTFv3-iAqdf4a0nK_47cH32UeKM1RAzSG3qyRCjAKu5DIA/s200/anasonlugaleta2.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Galetalar pek çıtır, pek leziz. Akşam çorbalarıma eşlik ediyorlar bugünlerde. Çaya, keçi peynirine de çok yakışırlar. Ah bir de tabi ben yoğurtla severim onları, öğrencilik yıllarımdan beri. O zaman Ankara'nın günlük şişe yoğurtlarıyla az mı galeta yemiştim? Bir de zeytin eşlik ederdi bu ikiliye çoğu zaman, damak zevkime herkesleri pek şaşırtarak.. </span><br /><br /><span style="color:#330000;">Selanik gevreklerinden tadımlık istedim, bir kesekağıdına da kepekli-kuruyemişli kurabiyelerinden koydurdum biraz. Ev yapımı gibiler, bol kepekli, az yağlı, pek nefis gidiyorlar kahvenin yanında ikişer üçer! Beyaz Fırın'ı seviyorum, ürünlerinde sanırım hiç katkı maddesi kullanmıyorlar, bu da ayrıca hoşuma gidiyor.</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044724981552285410" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrrI9KNrn5c_jQnZt4y2FszH6h04Kx7AWdXzdsKRiN7OFWODIuvCrNJZnngWpYJWkcelre2Y1GPOGAXCbPENMHXgEZKMAUezG4bWQGaLJcNqMD7eI0Czxm-CXqv2P9broMLyHopRDU3cpH/s400/beyaz+f%C4%B1r%C4%B1n_kepekli.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfDAGKpfcLMS5KTUpniDtbgsDxN772n5xmy1P_PdR5WsCfcpGMwS60pmkQRPmyjNgLTN-QdXrfhHqiZdX4VsN0g5w22WADVnWW8e3BGiae0s2vjDCvGIvYOMIeE6P9I8JbJGM4hJcjgWSP/s1600-h/ortaçgil-teoman.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044725149056010002" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfDAGKpfcLMS5KTUpniDtbgsDxN772n5xmy1P_PdR5WsCfcpGMwS60pmkQRPmyjNgLTN-QdXrfhHqiZdX4VsN0g5w22WADVnWW8e3BGiae0s2vjDCvGIvYOMIeE6P9I8JbJGM4hJcjgWSP/s200/orta%C3%A7gil-teoman.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a><span style="color:#330000;">Kitabevlerini gezerken kendime 2 de CD hediye ettim. Birisi Bülent Ortaçgil ve Teoman'ın konser albümleri. Ne zamandır dinlemek istiyordum. Birbirlerinin şarkılarını öyle hoş yorumlamışlar ki! Hele Ortaçgil'den "Sessiz Eller"i dinlemek apayrı keyifli..</span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;">Bir de Carmen'i aldım, indirimli albümler reyonundan.. Artık kimseler klasik müzik dinlemiyor.. </span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;"><em>dönüş vapurunda günbatımını yakalayıverdim.. kulaklarımda "yüzünü dökme küçük kız", gözlerimde dev bir portakala dönüşmüş güneş, martıların akşam telaşı</em>..</span> <span style="color:#330000;"><em>"Ege'yi hala özlüyor musun?" dedi birdenbire, duydum. derin bir nefes aldım akşamın mor renginden. "kıskanma, seni sevdiğimi biliyorsun" deyiverdim.. gülümsedi.. gülümsedim..</em></span><br /><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5044724985847252722" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJbTfaYKbgDz2GzLc7LNxAFNaEX4oCaDSVzIbtJT7YPcSln3b4HOB1DguSXzTrPTCfz-kfXU7X2-72GKysmxmrjAornWtT7u-ngjEkFX51baVfRBv1QkYpSKOfU6aInbmu2uTPdA9vU7ZI/s400/vapurda.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><p></p>

"yüzünü dökme küçük kız..."

Biraz İstanbul hediye ettim kendime haftasonunda. .. biraz vapur, biraz martı şarkısı, biraz gökyüzü.. .. biraz mavi deniz, biraz dalga, bir...

Devamı »

Kremalı Enginar

<blockquote></blockquote><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRyk2dDaLwwEZdCh2kfr78UElrh4d96hG0W9q4a1qCQuman_ANRL4n9gAmQf31uEkoayxfeJV6YH0WY31xebd2-XhcxRu_CVNVU8DGU_dCPpevY0Ne85MU_O8OmubLrZ9ENi_hoyrVFwVT/s1600-h/fırında+enginar2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041344088445517490" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhRyk2dDaLwwEZdCh2kfr78UElrh4d96hG0W9q4a1qCQuman_ANRL4n9gAmQf31uEkoayxfeJV6YH0WY31xebd2-XhcxRu_CVNVU8DGU_dCPpevY0Ne85MU_O8OmubLrZ9ENi_hoyrVFwVT/s400/f%C4%B1r%C4%B1nda+enginar2.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#330000;">Kaç kez enginar yediniz bu yıl?<br />Yılda kırk kez enginar yiyen hasta olmazmış, öyle bir inanış var. Gerçi neye inanırsanız hayat onu getirir ya, böyle güzel şeylere inanmak lazım. Benim için bu enginar üçüncü oldu. Annem olsaydı yanımda, benim sevdiğim gibi pirinçli yemeğini pişirir, bol bol da yedirirdi ama işte, ben enginar pişirmeyi hala öğrenemediğim gibi öyle çok uzun zahmet veren yemekler yapmayı da sevmiyorum. Pasta kek hadi neyse de, bir yemek için uzun zaman harcamak zor geliyor doğrusu. İşte konserveler bu durumlarda imdada yetişiyor:) Elbette taze taze alıp temizleyip kendi ellerinizle hazırladıklarınız gibi olmaz ama çok sevdiğiniz ve canınızın istediği bir yemeği bu şekilde de yapabilirsiniz.<br /><br />Gelelim bu değişik enginar yemeğine.. Tarif sevgili Gülşah Tahirovic'e ait.. Tarifi yemekbiz mail grubumuzda paylaştığında çok ilgimi çekmiş, mutlaka denemek üzere not almıştım. Geçenlerde de denedim. Gülşah hanımın kremalı enginarı onun da dediği gibi hem görüntüsü hem de tadıyla oldukça güzel oldu. Gerçi fotoğraflamak son anda aklıma geldiği için güzelliğini pek yansıtamadım ama güzeldi, evet:)<br /><br />Ben ölçülerle biraz oynayıp iki kişilik bir yemek yaptım. Hem enginar sayısını, hem de Gülşah hanım sos miktarının fazla geldiğini not düştüğü için sosunu azalttım. Sonuçta iki kişi için fazlasıyla yeterli, hatta üç kişilik de olabilecek, son derece hoş bir yemek oldu. Ben yanında salatalar ve makarna ile servis yaptım. Kendi yaptığım şekliyle yazıyorum:<br /><br /></span><span style="color:#330000;"><strong>Malzemeler:<br /></strong><br />- 6 adet enginar<br />- 1/2 küçük paket (100 ml) çiğ krema (Tikveşli)<br />- 1/2 su bardağı tuzlu lor peyniri<br />- 1/2 su bardağı haşlanmış bezelye<br />- Birkaç dal dereotu<br /><br /><strong>Yapılışı:</strong><br /><br />1. Bir kapta peyniri, kremayı, bezelye ve dereotunu karıştırın. Az miktarda tuz da ekleyebilirsiniz.<br /><br />2. Enginarları yağlı kağıt serdiğiniz küçük bir fırın tepsisine yerleştirin (ben borcamda yaptım). İç malzemesini enginarlara eşit olarak paylaştırın. Artarsa üzerlerine tümünü dökün.<br /><br />3. 200 derece ısıtılmış fırında 20 dk pişirin, sıcak sıcak servis yapın.<br /></span><br /><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041344084150550178" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuN6DdDeUgUIsmzU8WtG8bn7gWnc2s3eO8EeQh13NV_aZULWtlj-0B27yI_I7bDo4_q-6WUs7JTM24HacMvgRj4eC2HR36G6Dd2gGP7WtEboqFgY_bO0uDINq-kYM-czLskZRZhPMblQZ7/s400/f%C4%B1r%C4%B1nda+enginar1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></p><p><span style="color:#330000;">Son derece pratik ve leziz bir yemek. İşten eve gelir gelmez yarım saat içinde sofranızda olabilir:) Tarifi paylaştığınız için çok teşekkürler Gülşah hanım! </span></p><p><span style="color:#330000;">Bu sabah yoğun bir haftaya başlamadan önce elimde koca bir kupa kahveyle maillerimi hızla kontrol ederken gülümsemeye başladım.. "ben iyi olursam iyi olan" sevgili okurlarım varmış...<br />Şimdi bu bana "iyi olma" sorumluluğu yükledi, iyi mi?<br /><br />iyiyim..<br />vapur, deniz, martı ve su sesi gerekiyormuş meğer bana..<br />.. detayları ilerleyen günlerde paylaşsam olur mu?<br />hayatın yükünü yeniden omuzlama vakti şimdi...</span></p><p></p>

Kremalı Enginar

Kaç kez enginar yediniz bu yıl? Yılda kırk kez enginar yiyen hasta olmazmış, öyle bir inanış var. Gerçi neye inanırsanız hayat onu getirir y...

Devamı »

Tarif'siz...

<blockquote></blockquote><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041057562587266658" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiuytINeXGnO5y1mKnZq5N_XhJ6qzN9A6i7gX8hNwfVyRCRvLNYSsdgtTr931VlN9qqGMJGKSQk5OcjO4ekWAWZGi59Ous6Y-VrVuD1i03pWCNX_gonvSzdl2BeGcVTaVz0LsP_Hek1oFgo/s400/greyfurt.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Dalları odamın camına uzanan bir greyfurt ağacım vardı benim.. Elimi uzatsam dallarını tutacağım, kocaman meyvelerini koparacağım kadar yakındı. Koparırdım da zaten. Öyle bol meyve verirdi ki ağacım.. Yemekle bitiremezdik de, annem ekşi olmasın diye portakalla birlikte suyunu sıkar, içirirdi bize. Ağacım sadece meyve vermekle kalmaz, dallarıyla yapraklarıyla perde olur, korurdu da sanki beni.. Yağmur yağsa cama çıkardım, dallarının yıkanışını izlemeye, toprak kokusunu içime çekmeye.. Az mı şahit oldu gizli gizli içtiğim sigaralara, geceyarıları?<br /><br />Orada hala ağacım..<br />Artık dallarını uzattığı odada biz yokuz ama, o orada.. Şimdi geçen kış bahçede annemle aşure yaparken çektiğim bu fotoğraftaki gibidir yine. Görmesem de biliyorum. Yağmur yağıyor, güneş vuruyordur meyvelerine.. Annemin bahçede sac üstünde pişirdiği otlu böreklerin kokusunu da çekiyordur belki içine, benim yerime... kimbilir?<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041057566882233970" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiaxdlfFfbDoR_bFtimYG9cdtZSzQEOSbVzW0FBjQ_z3kA6x7ZglgyX02EgX1e4YYN0cbAM6OZGGKOrOw1S3Lv3iJXldcforJYE9Eg_9NQXQAyDaCTcyjTg7xCbEyjI_ZQU1re2-BP9XE1Y/s400/kilyos_duvar.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">İşte böyle sevgili İstanbul.. seni evlerin duvarlarına bile resmediyorlar bak! Ne dersin bu işe? Şaşırdın mı? Şaşırma hiç. Ya aşıktır sana insanlar, ya da nefret ederler. Yoktur ikisinin ortası. Ama bana sorarsan, ben kendi halimi söyleyebilirim. Ben var ya İstanbul, dalları senin mavi göğüne uzanmışken kökleri Ege'de kalmış bir ağaç gibiyim...<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041057858940010114" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhltoD5cPzrt4r5-po_57plzKD8vPQv929KUv9ajgDrx3UMEsDaLMeND3qxmhmfr8bh-2mAAmh9rnUtUXdUuk4ZoGulzjxvDUao-U0frtVbBm891oaaKP_5IT80NwoBc2pBxzplcUBfMf2I/s400/imza.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Kırmızı ayakkabılarıyla girdi kitapçıdan içeri..<br />Şıktı, hoştu, tam da beklediğim(iz) gibiydi.<br />Masasına zerafetle oturduğunda yüzümde kocaman bir gülümsemeyle onu izliyordum. Sıra bana geldiğinde çantamdan İstanbullular'ı çıkarıp uzattım heyecanla. <em>"Sizi nihayet görmek harika!"</em> dedim önce, sonra da bir cesaret, birşey sormak istediğimi söyledim. Sibel'in Kahvesi'ni gerçekten okuyor muydu, yoksa sadece bir kere mi bakmıştı? Gözlerini hayretle açıp, <em>"yalnızca bir kez bakmış olmam sizi incitir miydi?"</em> deyiverdi.. Hayır tabi ki de ben.. diye başlayan bir cümle kurmaya çalıştım, ama o yanıtlamamı istediği bir soru sormamıştı ki.. "BİR KERE BİLE BAKMIŞ OLMAM ÖYLE BÜYÜK BİR ZAMAN Kİ!" diyerek imzasına son noktayı koydu.<br /><br /><em>"Lütfen kimseye hayran olmayın"</em> derdi sevgili Erol Mutlu hocam.. Ben sevgili okulumda, İlef'te ne çok şey öğrenmişim meğer! Ama hayatta ille de sağlamasını yapmak gerekiyormuş teorilerin..<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5041057863234977426" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5IgrGmkES2Y3YjwF5fqyACKGM825-U1BznLUftkvrvJ0heo-JCzwNIKoTQf6jNUGpgNzM13ijyZigppL7QxRuJw5oCX9jWkizG3NSmmXHG_PBW9alq-5htNIK551tpePrlSYevFoC12UL/s400/git_yeni.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">Küçücük boyuyla büyük büyük dergilerin, cicili bicili kapakların arasında görünmez olan "Git" nihayet büyüdü. Yeni sayısı da gazete bayilerine ve kitapçılara ulaştı. Üstelik kapağında benim ekolojik elmalarım var. İç sayfalarında da ekolojik pazaryeri ile ilgili yazım. Alır okursanız, keyif alırsınız belki.. Git dergisinin bundan böyle iki ayda değil, üç ayda bir raflara dizileceğini de eklemek gerek.<br /><br /></span><span style="color:#330000;">Bugün de bunlar döküldü kahve fincanından..<br />.. biraz kırgınlık, biraz hüzün, biraz da çelişki kaldı fincanın dibinde.. </span><br /><span style="color:#330000;"></span><br /><span style="color:#330000;">... oysa ben kahveyi sade severim. </span>

Tarif'siz...

Dalları odamın camına uzanan bir greyfurt ağacım vardı benim.. Elimi uzatsam dallarını tutacağım, kocaman meyvelerini koparacağım kadar yakı...

Devamı »

İstanbul bahara kaçmış....

<span style="color:#330000;"><blockquote><span style="color:#330000;"></span></blockquote><br /><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>... diyecektim tam.</span><br /><br /><span style="color:#330000;">İstanbul bahardan döndü sanki bu sabah! Hava yine garip bir biçimde soğuk, sabah bir yandan metroya yürüyüp bir yandan tost yerken (evet, bir tek karton bardakta kahvem eksikti!) eldiven takmadığıma pişman olarak geldim ofise..</span><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_H3Bfkw3ou2NrcmNJsgnKrrItRah8gA5ifFYTes-moJXxmSXTTPRR0wb-BJ5qFMJAzm0vi0JODgiL_8PAEelbHjfU0ctH4HWP2Jps5SrLDGl65lzJaQGhckg59GVrhBVx5l9igirjtG0m/s1600-h/yogi+çayı1.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039518922037760114" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh_H3Bfkw3ou2NrcmNJsgnKrrItRah8gA5ifFYTes-moJXxmSXTTPRR0wb-BJ5qFMJAzm0vi0JODgiL_8PAEelbHjfU0ctH4HWP2Jps5SrLDGl65lzJaQGhckg59GVrhBVx5l9igirjtG0m/s200/yogi+%C3%A7ay%C4%B11.jpg" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" /></a><br /><span style="color:#330000;">Dün akşamdan belliydi aslında, çok üşüdüm evde, yediğim çikolatalar da yetmeyince ve artık daha fazla kahve içmek istemeyince kendimi ısıtacak bir formül arayışıyla baharat dolabıma göz atmaya karar verdim. Ondan mı koysam, şuna şunu mu karıştırsam, çaya süt mü eklesem derken... neden yogi çayını denemiyorum ki? dedim. Taze zencefil şart mı yani, tozu olmaz mı, niye olmasın... ve demekle kalmadım, kendime bir demlik yogi çayı hazırlayıverdim.</span><br /><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJXHOF1ieEU9mocJHyjP-lzgfC-ocw-SLU8pFAfBhjGrBtpeBPmdYJCl3uq0S8frFMtx72s0MaUrME9t6b7kY8U0CoQobYaC31t56NnOpyhC6P8-20-vXg5ZhenBMhfNATo_SFyQOU8RNu/s1600-h/yogi+çayı3.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5036132109991969458" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiJXHOF1ieEU9mocJHyjP-lzgfC-ocw-SLU8pFAfBhjGrBtpeBPmdYJCl3uq0S8frFMtx72s0MaUrME9t6b7kY8U0CoQobYaC31t56NnOpyhC6P8-20-vXg5ZhenBMhfNATo_SFyQOU8RNu/s200/yogi+%C3%A7ay%C4%B13.jpg" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" /></a> <span style="color:#330000;">Hintli yogilerin içtiği bol baharat eklenmiş siyah çaya yogi çayı deniyor. Tam ve kesin bir formülü var mıdır bilmem, mesela daha önce içtiğim bir versiyonunda narenciyeler de vardı (ki sıcak içeceklerde ekşi tatları pek sevmediğim için, olmasa daha lezzetli olurmuş diye düşünmüştüm). Şimdiye dek taze zencefil yok diye hiç evde hazırlamayı denememiştim doğrusu, ama toz zencefilin de hafifçe rengini bulandırmaktan başka bir zararı olmadı. O kadar kusur da olsun varsın. Çayımın bir bardağına süt ekleyip, bir bardağını da sade haliyle içtim. Sonuçta hem içimi ısıttı, hem de ruhuma iyi geldi. Üstelik tadı da pekçok bitkisel karışımdan daha lezzetliydi!</span><br /><br /><span style="color:#330000;">Yanındaki biscottiler Gezi Pastanesi'nden.. Damla çikolatalı ve fındıklısı. Meyvelisi, antepfıstıklısı da oluyor. İstanbul'da daha iyi biscotti yapan pastane var mı? Hayır varsa söyleyin diye soruyorum:) </span><br /><br /><span style="color:#330000;"><strong>1 ufak demlik (2 bardak) yogi çayı için;</strong> </span><br /><br /><span style="color:#330000;">- 1 tane kabuk tarçın,<br />- 4 tane kakule,</span><br /><span style="color:#330000;">- 5 tane karabiber,</span><br /><span style="color:#330000;">- 2 tane karanfil,</span><br /><span style="color:#330000;">- 1 çay kaşığı toz zencefil </span><br /><span style="color:#330000;">- 1 tatlı kaşığı siyah çay (tercihen ceylon) </span><br /><span style="color:#330000;">- Arzuya göre 1/2 bardak süt </span><br /><br /><span style="color:#330000;">Ufak bir çelik tencereye tüm baharatları koyup, üzerine 2 bardak su ekliyor ve sadece 5 dk kadar kaynatıyorsunuz. Ocağı kapatıp siyah çayı ekliyor, kapağı kapalı olarak en az 5 dk demlendiriyorsunuz. Çayınızı daha keskin aromalı isterseniz demleme süresini uzatabilirsiniz. Demlenmenin ardından çayınızı ısıtılmış bir porselen demlik içine ya da bardaklara süzerek aktarın. Dilerseniz süt ekleyerek ya da sade haliyle için. Afiyet sağlık olsun!</span><br /><br /></span><p><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5039518685814558818" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9yJp5b8-NyScqCtkR6YyC9wROQWY2kxfnwVazDZTjVBAHSHBRtWUMM1mxLimHMOqJP8ZTAV4Zf7aGK-GvnznrXjPnESCqhqZXcC1MRP6h1ZOjkVVdep5efugLP9hWk_XUGghvnLyCsduH/s400/yogi+%C3%A7ay%C4%B12.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#330000;">İstanbul bahara tekrar kaçsın, bu kez kesin yakalayacağım. Beraber Eminönü'ne gideceğiz, simitle çay içeceğiz, erguvanları seyredeceğiz, vapurla karşıya geçip oradan buraya bakacağız.<br />Evet, yapacağız bunları.<br /></span></p>

İstanbul bahara kaçmış....

... diyecektim tam. İstanbul bahardan döndü sanki bu sabah! Hava yine garip bir biçimde soğuk, sabah bir yandan metroya yürüyüp bir yandan t...

Devamı »

"o balıklar ki derya içredir..."

<blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038361591158304002" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg6cbf4DSVqIe24bd7QA6EKOaHoUEU7AaDhh5OCbWDy1DYxDmtgVJSow1H_iPS2HuXAAf9i8JsDlEBa48lv0InGtnXMtl1q5ByGqH5aYf5fG6QQKIXBRws6adULiHQuKzy_zowKzddXU_jM/s400/babal%C4%B1k.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">- Günaydın İstanbul, nasıl geçti haftasonun?<br />dedim.<br />- Hoşgeldin, bildiğin gibi işte..<br />dedi.<br />- Bıraktığım gibisin desene..<br />dedim.<br /><br />Taksim meydanında ıslak güvercinlerin karın doyurma telaşı, Beyoğlu'nun yorgunluğu, Kurtuluş'un sokak köpeklerinin gözlerindeki hüzün, Küreklifırın'dan yükselen ekmek kokuları, Ermeni teyzenin küçük dükkanının vitrinindeki ev yapımı kekler, metro durağının yanındaki büfede gazete ve akbil kuyruğu, telaş içinde yürüyen insanlar, klaksona durmaksızın basarsa trafiğin açılacağını zanneden şoförler, metronun kalabalığı, herşey aynı...<br /><br />"Sen nerelerdeydin?"dedi.<br />"Ege'deydim" dedim.. en kuzeyinde!..<br /></span><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038362226813463858" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9fnDI0ffxtjwHhFDcE5BMV8nrezQclfjwKcM381GoEgDpKokR86dR3fEMSIHNV7oO26qwhTq39EOjGJ5wZ_ar0qj_i0KxgVl3sYOc6VkFRXPp97RsOVMTqh7FxYiI199lWadiWu7_RkiZ/s400/kaymakl%C4%B1+lokum.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">Küçük siyah valizime kekimi, kurabiyelerimi, Kurtuluş'un en cici şekerci dükkanı <strong>Bahar Pastanesi</strong>'nin <strong>kaymaklı lokum</strong>unu <em>(ki kendisi yukarıdaki fotoğrafta görülmekte, sade kahve yanında keyifleri tazelemekte tek rakibi badem ezmesi olabilmektedir)</em>, taze anne adayının demir eksikliğine acil destek için birer kavanoz tahin-pekmezi, ve bu aralar canı turşu çektiği için İstanbul'un en has turşucusu <strong>Asri</strong>'den alınmış turşuları koyup Çanakkale'ye gittim!<br /><br />Hasretler giderildi, uzun sohbetler edildi, birikenler döküldü, gözler doldu, burunlar sızladı, "iyi olacak herşey, gör bak" dendi sürekli.. Güzel yemekler yapıldı yendi, bahar havasının tadı çıkarıldı, kordonda uzun yürüyüşler yapıldı, deniz kenarındaki salaş kafelerde çaylar kahveler içildi, şarap ve peynirci dükkanları gezildi..<br /><br /><strong>"Babalık"</strong> diye bir börekçisi var Çanakkale'nin. Aynı zamanda peynir helvacısı ve peynircisi de var, birkaç dükkanları var yani. Ama börekçisinin bir böreği var ki.. Evet, en üstteki fotoğraf o işte. Lorlusu bir porsiyon ancak kalmıştı, bana nasip oldu. Sevim'e kıymalısını aldık. İkimiz de sıcacık böreklerimizden memnun, çaylarımız eşliğinde limana yanaşan gemileri seyrettik minik bir kıyı kahvesinde..<br /></span><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5sDE7urD6tYZFms16q0gxKGo81JvVs-TvSiJMedPulcz9Gt3LubQo3n5LpNyWfnE11lHsBL1COCrtMmbHa9t9mKirNs5KqYa2-QLj3YSZjXdgy05W5VGXC8HqX_5HpG6JKkff2gxmnKul/s1600-h/ÅŸekerci.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038362961252871506" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi5sDE7urD6tYZFms16q0gxKGo81JvVs-TvSiJMedPulcz9Gt3LubQo3n5LpNyWfnE11lHsBL1COCrtMmbHa9t9mKirNs5KqYa2-QLj3YSZjXdgy05W5VGXC8HqX_5HpG6JKkff2gxmnKul/s400/%C5%9Fekerci.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Bu şekerci dükkanının adını malesef not almamışım.. Zaten vitrindeki badem ezmelerini görmeseydim önünde mıknatıs çekmiş gibi durmaz, muhtemelen içeri de girmezdim! Ama <strong>"Keçecizade"</strong> ismini görünce tabi ki dayanamadım. Edirne'nin ünlü badem ezmecisidir Keçecizade.. Badem ezmeleri hafif şekerli olur, damağınızda asla ağırlık bırakmaz, eriyip kaybolur da size sadece gözlerinizi kapatıp o anın sonsuza dek sürmesini dilemek kalır. İstanbul'da o nefis mamulleri bulunmuyor (bulunuyorsa da ben bilmiyorsam lütfen haber verin!) ama demek ki Çanakkale'de bulunuyormuş.<br /></span><br /><span style="color:#000000;">Sevim "abla ben hiç badem ezmesi yemedim" deyince, "ah canım! bugün büyük gün o zaman! seni tanıştırayım gel!" dedim ve büyük bir heyecanla dükkana daldık. Bir kesekağıdı badem ezmesi alıp çıkınca çocuklar gibi sevinerek deniz kenarına indik ve kahve içebileceğimiz bir yer aradık.</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038361595453271314" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4Ha59eZwi0rl1-CkeinjqarOl5216Q2djMQpeOk_nfwG7sJDd3rTgzivLy3jr44z7gQ6BTzF5F5s-0N3-65IgJgZ614WMXKAxYmDChGdkNx4o_an6KkizVAWbbWKMKqeGCrtwWDoiFF-U/s400/badem+ezmesi.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><span style="color:#000000;">"Güzel kahve yapan bir yer olsun ama bak, bu tarihi bir an" dedim. Bu ritüele şöyle bakır cezvede pişmiş, bol köpüklü kallavi bir kahve yakışır. Sevim, "tam öyle bir yer biliyorum!" dedi ve kahveyi bakır cezvede pişirip yanında nane likörüyle servis yapan bir kafeye doğru yola çıktık.. ama hava misler gibi, günlerden Pazar olunca tabi ki boş yer yoktu. Böyle durumlarda inat etmeyi hiç sevmesem de badem ezmesi aşkına inat edip bir süre bekledik üstelik, ama malesef.. Sonunda şansımıza küsüp pek de özelliği olmayan bir fincan kahveye razı olduk. Olsun dedim, badem ezmesinin tadı nasıl olsa kahvenin tadını bastıracak!<br />Öyle de oldu tabi...<br />özlemişim çooook!<br /></span><br /><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP2BlhxrQ9Kn-FBGUbFZwrmGA-lekRFrdLrkEjeVpXbbMuIM4anUxQd76G8Jx8GVAxB0fo7Hrf23tVUQoUxjYWPmSP_-LRc5SiGM9dtl8eebUMdkgrdImUnx7bVCFdaXrr-u0sSGAL4n9L/s1600-h/badem+ezmesi_kahve.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038362222518496546" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiP2BlhxrQ9Kn-FBGUbFZwrmGA-lekRFrdLrkEjeVpXbbMuIM4anUxQd76G8Jx8GVAxB0fo7Hrf23tVUQoUxjYWPmSP_-LRc5SiGM9dtl8eebUMdkgrdImUnx7bVCFdaXrr-u0sSGAL4n9L/s400/badem+ezmesi_kahve.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /></a><br /><span style="color:#000000;">Çanakkale'ye gidilip peynir helvası yemeden dönülür mü? Dönülemez. Ama eğer aynı gün içinde devasa bir dilim pasta yediyseniz (eski günlerimizdeki gibi Özsüt keyfi de yaptık efendim) o zaman peynir helvası yiyemezsiniz. Neyse ki çaresi vardır, paket yaptırırsınız, evde tekrar fırınlar, kanepeye yerleşir, telefonu fişten çeker (tamam tamam abarttım), afiyetle yersiniz. Bu helva sıcak yenir, üste bir de dondurma koyarsanız yenmez ama, yani tadından..<br /></span><br /><span style="color:#000000;">Bu içine düşercesine fotoğrafladığım helva tepsisi aslında Babalık'ta çekildi. Ama ben bu kez Tijen ablamın tavsiyesiyle <strong>Çanakkale Helvacısı</strong> Kadir Usta'dan aldım helvamı. Ufacık dükkandaki alışveriş trafiği bana Ayvalık'ımın Güler Pastanesi'ni anımsattı bir an.. Çanakkale'de her köşede bir helvacı dükkanı görmek mümkün. Ben ilk Hüsmenoğlu'nun helvası ile tanışmış, ve Tijen abla tavsiye edene kadar da başka yerden almamıştım.</span><br /><br /><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038362952662936898" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmg61EYfPtFonesVmkYzphXwkabLISG4v5K1P2bJ03DsU1PUws3Hm1ZACvT3aZMO9duhWixqLi-te9anCbBFw2lO4yUioKukBVjnuFnYqlgnXAMh56D2lVpz1rtXaiXoZO_hbKOzZNh2MV/s400/peynir+helvas%C4%B1.jpg" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" /><br /><p><span style="color:#000000;">Fotoğraflayamadığım peynirlerim, şaraplarım var bir de..<br />Ezine peyniri aldım tabi ki, %70 keçi, %30 koyun sütünden yapılmış, peynircinin "daha iyisini bulamazsınız" dediği, tadınca buna inanır gibi olduğum harika bir peynir!<br />Ve şarap..<br />Yeni tanıştığım (sağolasın Tijen abla!) <strong>Çamlıbağ</strong>. Sadece Wine House diye küçük bir dükkanda bulabiliyorsunuz. En azından biz girdiğimiz başka hiçbir dükkanda bulamadık. Her yere göndermiyorlarmış. Kırmızı güzellerinden cabarnet sauvignon&kuntra, beyaz güzellerinden vasilaki.. </span></p><p><span style="color:#000000;">Ve işte böyle, kendime biraz keyif, biraz hüzne karışmış mutluluk, biraz Ege kokusu hediye edip, kardeşime sımsıkı sarılıp, yeniden döndüm bu sabah İstanbul'a.. Ve oradayken aklıma takılan "bu nasıl bir his?" sorusuna cevabımı döndüğümde buldum.<br />... balık gibiyiz<br />hani o derya içre olup da...<br /></span></p>

"o balıklar ki derya içredir..."

- Günaydın İstanbul, nasıl geçti haftasonun? dedim. - Hoşgeldin, bildiğin gibi işte.. dedi. - Bıraktığım gibisin desene.. dedim. Taksim meyd...

Devamı »